Бидон ки ҷоҳ чун моласт ва чунон ки моли ҳама мазмум нест , балки қадари кифоят аз он зод охиратаст ва бисёре аз он чун дил мустағриқ шавад қотеъи роҳ охиратаст , ҷоҳ низ ҳамчунинаст ки одамиро чора нест аз касе ки хизмат кунад ва аз рафиқӣ ки муовинат кунад ва аз султонӣ ки шари золимон аз вай боздорад , лобуди вайро бояд ки андари дили ин қавм қадре бошад , талаби ҷоҳи андари дили ин қавм бидон миқдор ки ин мақсӯд ҳосил ояд раво бошад . Чунон ки Юсуф ( ъ ) гуфт ки ании Ҳафизи алӣам , ҳамчунин то вайро қадре набошад андари дили устоди вайро таълим накунад ва то андари дил шогирд набӯд аз вай таълим накунад , пас талаби қадари кифоят аз ҷоҳ мубоҳаст чун талаби қадари кифоят аз мол .

بدان که جاه چون مال است و چنان که مال همه مذموم نیست، بلکه قدر کفایت از آن زاد آخرت است و بسیاری از آن چون دل مستغرق شود قاطع راه آخرت است، جاه نیز همچنین است که آدمی را چاره نیست از کسی که خدمت کند و از رفیقی که معاونت کند و از سلطانی که شر ظالمان از وی بازدارد، لابد وی را باید که اندر دل این قوم قدری باشد، طلب جاه اندر دل این قوم بدان مقدار که این مقصود حاصل آید روا باشد. چنان که یوسف (ع) گفت که انی حفیظ علیم، همچنین تا وی را قدری نباشد اندر دل استاد وی را تعلیم نکند و تا اندر دل شاگرد نبود از وی تعلیم نکند، پس طلب قدر کفایت از جاه مباح است چون طلب قدر کفایت از مال.

Валикини ҷоҳ ба чаҳор тариқи талаб тавон кард . Ду ҳаромаст ва ду мубоҳ , аммо он ду ки ҳаромаст яке буд ки ба изҳори ибодати талаб ҷоҳ кунад ва ин ҳаром буд ва риё бошад ки ибодат бояд ки холиси худоиро буд , чун ҷоҳ бидон талаб кунад ҳаром буд . Дувуми он ки талбис кунаду хештан ба сифатии Фронмоид ки набӯд . Маслан гуяд ки ман алавӣам ё аз фалон пеша донам ва надонад ва ин ҳамчунон бошад ки молӣ ба талбис талаб кунад ва аммо он ду ки мубоҳаст он буд ки ба чизе талаб кунад ки андари он талбис набошад ва ибодатӣ набӯд ва дигар бидон ки айби хеши бипушад ки агар фосиқ буду маъсияти хеш пӯшида дорад то вайро ба наздики султони ҷоҳӣ буд , на барои он ки то пиндорад ки порсост , он низ рухсатаст .

ولیکن جاه به چهار طریق طلب توان کرد. دو حرام است و دو مباح، اما آن دو که حرام است یکی بود که به اظهار عبادت طلب جاه کند و این حرام بود و ریا باشد که عبادت باید که خالص خدای را بود، چون جاه بدان طلب کند حرام بود. دوم آن که تلبیس کند و خویشتن به صفتی فرانماید که نبود. مثلا گوید که من علوی ام یا از فلان پیشه دانم و نداند و این همچنان باشد که مالی به تلبیس طلب کند و اما آن دو که مباح است آن بود که به چیزی طلب کند که اندر آن تلبیس نباشد و عبادتی نبود و دیگر بدان که عیب خویش بپوشد که اگر فاسق بود و معصیت خویش پوشیده دارد تا وی را به نزدیک سلطان جاهی بود، نه برای آن که تا پندارد که پارساست، آن نیز رخصت است.