Бидон ки ҳарки бидон шод бошад ки мардумонро бар ибодати вай итилоъ уфтад аз риё холӣ нест , магари шодӣ ки ба ҳақ буд ва он аз чаҳор ваҷҳаст :

بدان که هرکه بدان شاد باشد که مردمان را بر عبادت وی اطلاع افتد از ریا خالی نیست، مگر شادی که به حق بود و آن از چهار وجه است:

Ваҷҳи аввали он ки шод аз он шавад ки вай қасд кард ва пинҳон дошт , ҳақи таъолӣ бе қасди вай изҳор карду маъсияту тақсир ки карда бошад ҳақи таъолӣ изҳор накарда бидонад ки бо вай лутф мераваду фазл ки ҳарчӣ зиштаст пӯшида ҳаме дорад ва ҳарчӣ некӯаст изҳор ҳаме кунад . Шод ба фазлу лутфи ҳақ таъолӣ бошад на ба саноу қабули мардумон , чунон ки гуфт , « қул бФзли аллоҳу брҳмаҳи Фбзлки ФлиФри ҳавво » .

وجه اول آن که شاد از آن شود که وی قصد کرد و پنهان داشت، حق تعالی بی قصد وی اظهار کرد و معصیت و تقصیر که کرده باشد حق تعالی اظهار نکرده بداند که با وی لطف می رود و فضل که هرچه زشت است پوشیده همی دارد و هرچه نیکوست اظهار همی کند. شاد به فضل و لطف حق تعالی باشد نه به ثنا و قبول مردمان، چنان که گفت، «قل بفضل الله و برحمه فبذلک فلیفر حوا».

Ваҷҳи дувуми он ки шод шавад ва гуяд зиштӣҳо бар ман пӯшида кард дар дунё , далел онаст ки андари охират низ бапушанд ки ҳақи таъолии Каримтар аз онаст ки гуноҳӣ бар банда бапушанд дар ин ҷаҳони онгоҳ дар он ҷаҳон расво гирданд .

وجه دوم آن که شاد شود و گوید زشتیها بر من پوشیده کرد در دنیا، دلیل آن است که اندر آخرت نیز بپوشاند که حق تعالی کریمتر از آن است که گناهی بر بنده بپوشاند در این جهان آنگاه در آن جهان رسوا گرداند.

Ваҷҳи сими он ки шод шавад аз он ки донад чун бидиданд ба вай иқтидо кунанд ва эшон низ ба саодат абад расанд то ӯро ҳам савоб сар банависанд ки қасди пинҳон доштан кард ва ҳам савоби ълонит ки бихўости вай зоҳир шуд .

وجه سیم آن که شاد شود از آن که داند چون بدیدند به وی اقتدا کنند و ایشان نیز به سعادت ابد رسند تا او را هم ثواب سرّ بنویسند که قصد پنهان داشتن کرد و هم ثواب علانیت که بیخواست وی ظاهر شد.

Ваҷҳи чаҳоруми он ки шод буд бидон ки он кас ки бидид бар вай сано гуяду андари ваии эътиқод некӯ кунаду ваии бад-ӣни саноу эътиқоди мутӣъи ҳақ таъолӣ бошад ва ба тоъати ҳақи таъолии шод буд на ба ҷоҳи хеши наздики вайу нишони ин он буд ки агар бар тоъати дайгарӣ итилоъ уфтад ҳамчунин шод шавад .

وجه چهارم آن که شاد بود بدان که آن کس که بدید بر وی ثنا گوید و اندر وی اعتقاد نیکو کند و وی بدین ثنا و اعتقاد مطیع حق تعالی باشد و به طاعت حق تعالی شاد بود نه به جاه خویش نزدیک وی و نشان این آن بود که اگر بر طاعت دیگری اطلاع افتد همچنین شاد شود.