Чун мутақозии шаҳвати риёро хилоф кардӣ ва ба дили онро кора будӣ , агар андари табъи шаҳвату васваса он бимонад ту бидон мохўз набошӣ ки он табъ одамӣаст ва туро нафармӯдаанд ки табъи хешро ботил кун , балки фармӯдаанд ки вайро мағлубу мақҳур ва зердаст бикун то туро андари ҳоўиаҳи ниФкнд . Чун қудрат он ёфтӣ ки ончӣ фармуд накардӣ далеласт ки ваии мақҳуру зер дастаст . Ин кифоят бошад андар гузордан ҳақи таклифу кроҳиту мухолифати ту . Он шаҳватро куффорати он шаҳватаст , ба далели он ки саҳобаи расӯл ( с )ро гуфтанд ки моро хотирҳо ҳаме андар ояд ки агар моро аз осмон биндозанд бар мо осонтар буд аз он ва мо онро кораем . Расӯл ( с ) гуфт , « ҳон ёфтед ин ҳол ? » гуфтанд , « оре » , гуфт , « он сариҳ имонаст ва он хотирҳо андари ҳақ таъолӣ бӯдаасту сариҳи имони кроҳит онаст на он . Чун кроҳити онро куффорат май буд пас ончӣ ба васвоси халқ таъаллуқ дорад аўлитр ки ба кроҳит маҳв уфтад » , аммо шайтон ки касеро бинад ки қӯти мухолифат нафас ёфту мухолифати шайтони андари васваса . Шайтони вайро ҳасад кунад ва ба ваии намояд ки салоҳи ваии андар онаст ки ба муҷодала бо шайтони машғӯл буд . Андари ин васваса ва он длмшғўлии лиззати муноҷотро бабрад ва ин хатост ва ин бар чаҳор дараҷа бошад : яке он ки ба муҷодала бо вай машғӯл бошад ва ин рӯзгори бабрад . Дувуми он ки бар ин ақтсор кунад ки вайро такзиб кунад ва дафъ кунад ва бо сар муноҷот шавад . Сими он ки ба такзибу дафъ низ машғӯл нашавад ки донад ки он низ баъзе рӯзгори бабрад , ҳам ба вай илтифот накунаду андари муноҷот ҳаме равад . Чаҳоруми он ки зиёдати ҷаҳдӣу ҳирсӣ бар ихлос Фропиш гирад . Ки донад ки шайтонро аз он хашм ояд ва ба ваии худ илтифот накунад . Ва тамомтарин инаст ки шайтон чун аз ваии ин бидонади тамаъ аз ваии бабрад .

چون متقاضی شهوت ریا را خلاف کردی و به دل آن را کاره بودی، اگر اندر طبع شهوت و وسوسه آن بماند تو بدان ماخوذ نباشی که آن طبع آدمی است و تو را نفرموده اند که طبع خویش را باطل کن، بلکه فرموده اند که وی را مغلوب و مقهور و زیردست بکن تا تو را اندر هاویه نیفکند. چون قدرت آن یافتی که آنچه فرمود نکردی دلیل است که وی مقهور و زیر دست است. این کفایت باشد اندر گزاردن حق تکلیف و کراهیت و مخالفت تو. آن شهوت را کفارت آن شهوت است، به دلیل آن که صحابه رسول (ص) را گفتند که ما را خاطرها همی اندر آید که اگر ما را از آسمان بیندازند بر ما آسانتر بود از آن و ما آن را کاره ایم. رسول (ص) گفت، «هان یافتید این حال؟» گفتند، «آری»، گفت، «آن صریح ایمان است و آن خاطرها اندر حق تعالی بوده است و صریح ایمان کراهیت آن است نه آن. چون کراهیت آن را کفارت می بود پس آنچه به وسواس خلق تعلق دارد اولیتر که به کراهیت محو افتد»، اما شیطان که کسی را بیند که قوت مخالفت نفس یافت و مخالفت شیطان اندر وسوسه. شیطان وی را حسد کند و به وی نماید که صلاح وی اندر آن است که به مجادله با شیطان مشغول بود. اندر این وسوسه و آن دلمشغولی لذت مناجات را ببرد و این خطاست و این بر چهار درجه باشد: یکی آن که به مجادله با وی مشغول باشد و این روزگار ببرد. دوم آن که بر این اقتصار کند که وی را تکذیب کند و دفع کند و با سر مناجات شود. سیم آن که به تکذیب و دفع نیز مشغول نشود که داند که آن نیز بعضی روزگار ببرد، هم به وی التفات نکند و اندر مناجات همی رود. چهارم آن که زیادت جهدی و حرصی بر اخلاص فراپیش گیرد. که داند که شیطان را از آن خشم آید و به وی خود التفات نکند. و تمامترین این است که شیطان چون از وی این بداند طمع از وی ببرد.

Ва мисли ин чун чаҳор кас буд ки ба талаби илм ҳаме шаванд . Ҳосидии андари роҳ эшон боистад ва якеро манъ ҳаме кунаду ваии фармон ӯ набарди валикин бо вай ба ҷанги истад ва рӯзгор бидон ҳамеи барад ва он дигарро манъ кунад , вай дафъ кунад ва ба хусумати бноистд ва он сими худ ба дафъ низ бноистд . Ҳамчунон меравад то ҳеҷ рӯзгор вай нашавад ва он чаҳорумро манъ кунад ва ӯ худ ба вай илтифот накунад ва ҳамчунон меравад ва машғӯл нашавад балки илтифот накунад ва ба шитоб рафтан гирад . Ин ҳосид аз дуӣ аввали чизе аз муроди худ ҳосил кард ва аз сими ҳеҷ мурод ҳосил накард ва аз чаҳорум бо он ки ҳеҷ мурод ҳосил накард зиёдати чизеи вайро ҳосил шуд ва агар аз ҳама пушаймон нашавад аз манъи ин бозпасин пушаймон шавад ва гуяд кошкӣ нкрдмӣ . Пас аўлитри он буд ки андари васвасау мунозираи он то тавонад бноўизду базӯдӣ бо сар муноҷот шавад .

و مثل این چون چهار کس بود که به طلب علم همی شوند. حاسدی اندر راه ایشان بایستد و یکی را منع همی کند و وی فرمان او نبرد ولیکن با وی به جنگ ایستد و روزگار بدان همی برد و آن دیگر را منع کند، وی دفع کند و به خصومت بنایستد و آن سیم خود به دفع نیز بنایستد. همچنان می رود تا هیچ روزگار وی نشود و آن چهارم را منع کند و او خود به وی التفات نکند و همچنان می رود و مشغول نشود بلکه التفات نکند و به شتاب رفتن گیرد. این حاسد از دوی اول چیزی از مراد خود حاصل کرد و از سیم هیچ مراد حاصل نکرد و از چهارم با آن که هیچ مراد حاصل نکرد زیادت چیزی وی را حاصل شد و اگر از همه پشیمان نشود از منع این بازپسین پشیمان شود و گوید کاشکی نکردمی. پس اولیتر آن بود که اندر وسوسه و مناظره آن تا تواند بناویزد و بزودی با سر مناجات شود.