Бидон ки зоҳир кардан ибодат бошад ки риё буд , аммо маъсияти пинҳони доштан ба ҳама вақте раво буд ба сабаби ҳафт узр :

بدان که ظاهر کردن عبادت باشد که ریا بود، اما معصیت پنهان داشتن به همه وقتی روا بود به سبب هفت عذر:

Узри аввали он ки худои таъолӣ фармӯдааст ки фисқу маъсият пинҳон дореду расӯл ( с ) гуфт , « ҳаркии чизе аз фавоҳиш бар вай баравад бояд ки пардаи ҳақи таъолӣ бар он нигоҳ дорад » .

عذر اول آن که خدای تعالی فرموده است که فسق و معصیت پنهان دارید و رسول (ص) گفت، «هرکه چیزی از فواحش بر وی برود باید که پرده حق تعالی بر آن نگاه دارد».

Узри дувуми он ки чун дар ин ҷаҳон пӯшида бимонад бишоратӣ буд ки умед он бошад ки андари он ҷаҳон низ пӯшида бимонад .

عذر دوم آن که چون در این جهان پوشیده بماند بشارتی بود که امید آن باشد که اندر آن جهان نیز پوشیده بماند.

Узри сими он ки тарсад аз маломати мардумони дили вай машғӯл шавад ва бар ваии ибодат бшўлидаҳ гардаду дили вай пароканда гардад .

عذر سیم آن که ترسد از ملامت مردمان دل وی مشغول شود و بر وی عبادت بشولیده گردد و دل وی پراکنده گردد.

Узри чаҳоруми он ки дил аз маломату мазаммат ранҷур шавад ва ин табъ одамӣасту ранҷур бӯдан аз маломату ҳазар кардан аз вай ҳаром несту баробари душмани мазаммату Муҳамадат аз ниҳоят тавҳидаст ва ҳаркас бидон нарасад , аммо тоъат кардан аз бими мазаммат раво набӯд ки тоъат бояд ки ба ихлос бошад ,у сабр кардан бар он ки ҳамд ва сано набошад осон буд , аммо сабр кардан бар мазаммати душвор буд .

عذر چهارم آن که دل از ملامت و مذمت رنجور شود و این طبع آدمی است و رنجور بودن از ملامت و حذر کردن از وی حرام نیست و برابر دشمن مذمت و محمدت از نهایت توحید است و هرکس بدان نرسد، اما طاعت کردن از بیم مذمت روا نبود که طاعت باید که به اخلاص باشد، و صبر کردن بر آن که حمد و ثنا نباشد آسان بود، اما صبر کردن بر مذمت دشوار بود.

Узри панҷуми он ки тарсад ки ба вай қасд кунанду вайро брнҷоннду шаръи бад-ӣн рухсат додааст ки агар ҳад низ бар ваии воҷиб буд пинҳон дорад ва тавба кунад , пас аз шарии дигари ҳазар кардан раво бошад .

عذر پنجم آن که ترسد که به وی قصد کنند و وی را برنجانند و شرع بدین رخصت داده است که اگر حد نیز بر وی واجب بود پنهان دارد و توبه کند، پس از شری دیگر حذر کردن روا باشد.

Узри шашуми он ки шарм дорад аз мардумон . Ва шарм Маҳмӯдаст ва аз имонасту шарм дигарасту риёи дигар .

عذر ششم آن که شرم دارد از مردمان. و شرم محمود است و از ایمان است و شرم دیگر است و ریا دیگر.

Узри ҳафтуми он ки тарсад ки чун изҳор кунад фосиқон ба вай иқтидо кунанд ва дар маъсият кардан далер шаванд . Чун бад-ӣни ниятҳо пӯшида дорад маъзӯр бошад ва агар нияташи он буд то халқ пиндоранд ки ваии мардӣ бовараъаст ин риё бошаду ҳаром буд , аммо агар касе чунон буд ки зоҳиру ботини ваии баробар буд ин дараҷа садиқонаст ва ин бидон бошад ки андари ботини ҳеҷ маъсият накунад , аммо чун карда бошад агар гуяд ки ҳарчӣ ҳақ ъзўҷл медонад гӯи халқ низ май дон ва ин аз ҷаҳл буд ва нишоед , балки сари ҳақи таъолии нигоҳи доштани воҷиб буд .

عذر هفتم آن که ترسد که چون اظهار کند فاسقان به وی اقتدا کنند و در معصیت کردن دلیر شوند. چون بدین نیت ها پوشیده دارد معذور باشد و اگر نیتش آن بود تا خلق پندارند که وی مردی باورع است این ریا باشد و حرام بود، اما اگر کسی چنان بود که ظاهر و باطن وی برابر بود این درجه صدیقان است و این بدان باشد که اندر باطن هیچ معصیت نکند، اما چون کرده باشد اگر گوید که هرچه حق عزوجل می داند گو خلق نیز می دان و این از جهل بود و نشاید، بلکه سر حق تعالی نگاه داشتن واجب بود.