Бидон ки риёзати корӣ душвораст ва ҷон канданаст , валикин агар табиби устод буд ,у роҳи фарои доварӣ латиф донад , душвор осонтар гардад . Ва латифи табиб онаст ки мурӣдро ба аввали дараҷа ба ҳақиқат ҳақ нахонд ки тоқат он надорад ки агар кӯдакро гӯйанд ба дабиристони шӯ то ба дараҷаи раёсати рисӣ , ӯ худ раёсат надонад ки чаҳ бошад , бидон кор чун рағбат кунад ? валикин бояд гуфт бирав то шабонгоҳи чавгону гӯй ба ту даҳум то бозӣ кунӣ , бидон то кӯдак ба ҳирси ин бишавад ва чун бузургтар шавад вайро тарғиб кунӣ ба ҷомаи некӯи зинат то даст аз бозӣ надорад . Ва чун бузургтар шавад вайро ба раёсату хоҷагӣ ваъда диҳанд ва гӯйанд ҷомаи дебои кор занон бошад . Ва чун бузургтар шавад гӯйанд хоҷагӣу раёсат аслӣ надорад ки ҳама ба марг табоҳ шавад , онгоҳи вайро ба подшоҳии ҷовид даъват кунанд .

بدان که ریاضت کاری دشوار است و جان کندن است، ولیکن اگر طبیب استاد بود، و راه فرا داوری لطیف داند، دشوار آسانتر گردد. و لطیف طبیب آن است که مرید را به اول درجه به حقیقت حق نخواند که طاقت آن ندارد که اگر کودک را گویند به دبیرستان شو تا به درجه ریاست رسی، او خود ریاست نداند که چه باشد، بدان کار چون رغبت کند؟ ولیکن باید گفت برو تا شبانگاه چوگان و گوی به تو دهم تا بازی کنی، بدان تا کودک به حرص این بشود و چون بزرگتر شود وی را ترغیب کنی به جامه نیکو زینت تا دست از بازی ندارد. و چون بزرگتر شود وی را به ریاست و خواجگی وعده دهند و گویند جامه دیبا کار زنان باشد. و چون بزرگتر شود گویند خواجگی و ریاست اصلی ندارد که همه به مرگ تباه شود، آنگاه وی را به پادشاهی جاوید دعوت کنند.

Пас бошад ки мурӣди андари ибтидои кор бар ихлоси тамом қодир набӯд . Вайро рухсат диҳанд ки муҷоҳидат ҳаме кунад бар шара . Он ки мардумони вайро ба чашм некӯ нигаранд то орзӯии риёу шараи моли андари ваии бишиканад чун фориғ шавад . Ръўнтии андари вай падедор ояд , онгоҳи шараи ръўнти андари ваии бишиканад , бидон ки фармоед ки гадоӣ кунад . Ва чун ваии андари он қабӯлӣ падедор ояд , аз он манъ кунад вабаи хизматҳои хасис машғӯл гирданд , чун хизмати таҳорати ҷойу ғайри он . Ва ҳамчунин ҳар сифатӣ ки андари вай падед ояд , алоҷи андак ҳаме фармоед батадрӣҷ , бикбор ҳама нафармоед , ки тоқат он надорад . Ва бар орзӯии риёу номи некӯи ҳама ранҷҳо битавонад кашӣдан ки мисоли он ҳама чун мор ва каждумаст ,у мисоли риё чун аждаҳост , ки ҳамаро фурӯи барад ва бозпасин сифатӣ ки аз садиқони бишавад инаст .

پس باشد که مرید اندر ابتدای کار بر اخلاص تمام قادر نبود. وی را رخصت دهند که مجاهدت همی کند بر شره. آن که مردمان وی را به چشم نیکو نگرند تا آرزوی ریا و شره مال اندر وی بشکند چون فارغ شود. رعونتی اندر وی پدیدار آید، آنگاه شره رعونت اندر وی بشکند، بدان که فرماید که گدایی کند. و چون وی اندر آن قبولی پدیدار آید، از آن منع کند وبه خدمتهای خسیس مشغول گرداند، چون خدمت طهارت جای و غیر آن. و همچنین هر صفتی که اندر وی پدید آید، علاج اندک همی فرماید بتدریج، بیکبار همه نفرماید، که طاقت آن ندارد. و بر آرزوی ریا و نام نیکو همه رنجها بتواند کشیدن که مثال آن همه چون مار و کژدم است، و مثال ریا چون اژدهاست، که همه را فرو برد و بازپسین صفتی که از صدیقان بشود این است.