Бидон ки ҳарчӣ тоъатаст чун намозу рӯза , ихлоси андари вай воҷибасту риёи ҳаром , аммо ончӣ мубоҳаст агар хоҳад ки аз он савоб ёбад , ҳам ихлос воҷибаст . Маслан чун андари ҳоҷати мусулмонӣ саъй кунад барои савоб бояд ки ғарази хеш дурустаст ва аз ваии шукру мукофот ва ҳеҷ чиз чашм надорад . Ва ҳамчунин ҳарки таълим кунад , агар ба мисли таваққуъ аз шогирд ки аз паии Фрошўд ва хизмат кунад , иваз талаб карду савоби наёбад , аммо агар ҳеҷ хизмат таваққуъ накунад валикини вай хидматӣ кунад аўлитри он буд ки қабул накунад . Агар кунад чун мақсӯд набӯдааст зоҳири он буд ки он савоб ҳбтаҳ нашавад , чун мутаъаҷҷиб набошад бар он эъроз ӯ аз хизмат агар эъроз кунад , аммо аҳли ҳзм аз ин ҳазар кардаанд .

بدان که هرچه طاعت است چون نماز و روزه، اخلاص اندر وی واجب است و ریا حرام، اما آنچه مباح است اگر خواهد که از آن ثواب یابد، هم اخلاص واجب است. مثلا چون اندر حاجت مسلمانی سعی کند برای ثواب باید که غرض خویش درست است و از وی شکر و مکافات و هیچ چیز چشم ندارد. و همچنین هرکه تعلیم کند، اگر به مثل توقع از شاگرد که از پی فراشود و خدمت کند، عوض طلب کرد و ثواب نیابد، اما اگر هیچ خدمت توقع نکند ولیکن وی خدمتی کند اولیتر آن بود که قبول نکند. اگر کند چون مقصود نبوده است ظاهر آن بود که آن ثواب حبطه نشود، چون متعجب نباشد بر آن اعراض او از خدمت اگر اعراض کند، اما اهل حزم از این حذر کرده اند.

То яке аз бузургони андар чоҳ афтод . Расан овараданд . Савганди брдод ки ҳеҷ кас ки аз вай ҳадис шунидааст ё қуръон бар ӯ хондааст даст Фросн накунад ки тарсад ки он ивази савобро ботил кунад . Яке ба наздики сФини саврии чизе ҳадя фиристод . Фронстд . Гуфт , « ман аз ту ҳаргиз ҳадис нашунидаам » . Гуфт , « бародар ту шунидааст . Тарсам ки дили ман бар вай мушфиқтар гардад аз он ки бар дигарон » . Ва яке ду бадараи зар ба наздикии сФини барад . Гуфт , « доне ки падарами дӯсти ту буду ҳалоли хор буд ? акнӯн ин мирос ҳалоласт . Аз ман қабул кун » . Чун қабул кард он кас бирафт . Писари хешро аз пай фиристоду бадараи зар боз фиристод , магар бо ёдаш омад ки дӯстӣ бо падараш барои худоӣ бӯдааст . Писар сФин гуфт , « чун бозомадам сабрам набӯд . Гуфтам : ин дили ту магар аз сангаст ? ҳамеи бинӣ ки аёл дорам ва ҳеҷ чиз надорам ва бар мо раҳмат намекунӣ ? » гуфт , « эй писари ту ҳамеи хоҳӣ ки хуш бихӯрӣу маро дар қиёмат аз он бипурсанд ? марои барг ин нест » .

تا یکی از بزرگان اندر چاه افتاد. رسن آوردند. سوگند برداد که هیچ کس که از وی حدیث شنیده است یا قرآن بر او خوانده است دست فراسن نکند که ترسد که آن عوض ثواب را باطل کند. یکی به نزدیک سفین ثوری چیزی هدیه فرستاد. فرانستد. گفت، «من از تو هرگز حدیث نشنیده ام». گفت، «برادر تو شنیده است. ترسم که دل من بر وی مشفقتر گردد از آن که بر دیگران». و یکی دو بدره زر به نزدیکی سفین برد. گفت، «دانی که پدرم دوست تو بود و حلال خوار بود؟ اکنون این میراث حلال است. از من قبول کن». چون قبول کرد آن کس برفت. پسر خویش را از پی فرستاد و بدره زر باز فرستاد، مگر با یادش آمد که دوستی با پدرش برای خدای بوده است. پسر سفین گفت، «چون بازآمدم صبرم نبود. گفتم: این دل تو مگر از سنگ است؟ همی بینی که عیال دارم و هیچ چیز ندارم و بر ما رحمت نمی کنی؟» گفت، «ای پسر تو همی خواهی که خوش بخوری و مرا در قیامت از آن بپرسند؟ مرا برگ این نیست».

Ва ҳамчунин мутааллим бояд низ ки ҷузи ризои ҳақи таъолӣ талаб накунад андари тааллум ва аз муаллими ҳеҷ чиз умед надорад ва бошад ки пиндорад ки тоъати хеши Фромълми намояди раво буд то андари таълими вай маҷд бошад ин хатосту айни риё буд , балки бояд ки манзалат ба наздики ҳақи таъолӣ талаб кунад ба хизмати муаллим на назд муаллим . Ва ҳамчунин ризои модару падар бояд ки ба ризои ҳақи таъолӣ буд ва худро бар эшон ҷилва накунад ба порсое ки аз вай хушнӯд шаванд ки ин маъсиятӣ бошад ба нақадар ва бар ҷумла аз ҳар корӣ ки талаб савоб хоҳад кард бояд ки холиси худоиро буд ъзўҷл .

و همچنین متعلم باید نیز که جز رضای حق تعالی طلب نکند اندر تعلم و از معلم هیچ چیز امید ندارد و باشد که پندارد که طاعت خویش فرامعلم نماید روا بود تا اندر تعلیم وی مجد باشد این خطاست و عین ریا بود، بلکه باید که منزلت به نزدیک حق تعالی طلب کند به خدمت معلم نه نزد معلم. و همچنین رضای مادر و پدر باید که به رضای حق تعالی بود و خود را بر ایشان جلوه نکند به پارسایی که از وی خشنود شوند که این معصیتی باشد به نقدر و بر جمله از هر کاری که طلب ثواب خواهد کرد باید که خالص خدای را بود عزوجل.