Бидон ки кибру хештани бузургии сифатӣ мазмумаст ва ба ҳақиқат хасмӣаст бо ҳақи ъзўҷл ки кибриёу азимати вайро сазаду бас . Ва бад-ӣни сабаби андари қуръони мазаммат бисёраст ҷаббору мутакаббирро , чунон ки гуфт , « кзлки итбъи аллоҳи алии кули қалби мутакаббири ҷаббор » ва гуфт , «у қади хоби кул ҷаббор анед » . Ва гуфт аз забони Мӯсо ( ъ ) , « ании ъзти брбӣу брбкми ман кули мутакаббири лои иўмни биўми алҳсоб »у расӯл ( с ) гуфт , « андар биҳишт нашавад касе ки андари дили ваии миқдори як ҳуба ё як хардал кибр бошад » . Ва гуфт , « кас бошад ки бузурги хештанӣ пеша гирад то онгоҳ ки номи ваии андари ҷарида ҷабборон нависанд ва ҳамон азоб ба вай расад ки ба эшон » .

بدان که کبر و خویشتن بزرگی صفتی مذموم است و به حقیقت خصمی است با حق عزوجل که کبریا و عظمت وی را سزد و بس. و بدین سبب اندر قرآن مذمت بسیار است جبار و متکبر را، چنان که گفت، «کذلک یطبع الله علی کل قلب متکبر جبار» و گفت، «و قد خاب کل جبار عنید». و گفت از زبان موسی (ع)، «انی عذت بربی و بربکم من کل متکبر لا یومن بیوم الحساب» و رسول (ص) گفت، «اندر بهشت نشود کسی که اندر دل وی مقدار یک حبه یا یک خردل کبر باشد». و گفت، «کس باشد که بزرگ خویشتنی پیشه گیرد تا آنگاه که نام وی اندر جریده جباران نویسند و همان عذاب به وی رسد که به ایشان».

Ва андар хабараст ки сулаймон ( ъ ) деву парӣу мурғону мардуми ҳамаро бифармуд то берун Эйанд . Дивист ҳазор одамӣ ва дивист ҳазор парӣ гирд омаданд . Боди вайро барграфт ва то ба наздики осмони барад то овози млоикаҳу тасбеҳ эшон бишунид ва бар замини фурӯи барад то ба қаър дарё барисед . Онгоҳ овозӣ шунид ки агар як зарраи кибр будӣ дар дили сулаймони вайро ба замини фурӯи брдимии пеш аз он ки бар ҳавои брдимӣ .

و اندر خبر است که سلیمان (ع) دیو و پری و مرغان و مردم همه را بفرمود تا بیرون ایند. دویست هزار آدمی و دویست هزار پری گرد آمدند. باد وی را برگرفت و تا به نزدیک آسمان برد تا آواز ملایکه و تسبیح ایشان بشنید و بر زمین فرو برد تا به قعر دریا برسید. آنگاه آوازی شنید که اگر یک ذره کبر بودی در دل سلیمان وی را به زمین فرو بردیمی پیش از آن که بر هوا بردیمی.

Ва расӯл ( с ) гуфт , « мутакаббиронро андари қиёмат чунон кунанд ки бар сӯрати мӯрон дар зери пои халқ афтода бошанд аз хоре ки бошанд ба наздики ҳақи таъолӣ » . Ва гуфт , « андари дӯзах водӣӣаст ки онро ҳбҳб гӯйанд . Ҳақаст бар худои таъолӣ ки мутакаббиронроу ҷабборонро онҷо фурӯд оварад » . Ва сулаймон ( ъ ) гуяд ки гуноҳӣ ки бо он ҳеҷ тоъат суд надорад кибраст .

و رسول (ص) گفت، «متکبران را اندر قیامت چنان کنند که بر صورت موران در زیر پای خلق افتاده باشند از خواریی که باشند به نزدیک حق تعالی». و گفت، «اندر دوزخ وادیی است که آن را هبهب گویند. حق است بر خدای تعالی که متکبران را و جباران را آنجا فرود آورد». و سلیمان (ع) گوید که گناهی که با آن هیچ طاعت سود ندارد کبر است.

Ва расӯл ( с ) гуфт ки ҳақ таъолӣ нанигарад андар касе ки ҷома бар замин кашад бар сиблати такаббур ва хиромидан ба фахр . Ва гуфт , « як бори мардӣ ҳаме хиромеду ҷомаи фахри пӯшида ба хештан фурӯ нагирист . Ҳақи таъолии вайро ба замини фурӯи барад ва ҳануз мешавад то ба қиёмат » . Ва гуфт , « ҳаркии бузург хештанӣ кунаду андари замини бхромду худои таъолии вайро бинад пас рӯзи қиёмати худоиро бинад бо хеш ба хашм » .

و رسول (ص) گفت که حق تعالی ننگرد اندر کسی که جامه بر زمین کشد بر سبیل تکبر و خرامیدن به فخر. و گفت، «یک بار مردی همی خرامید و جامه فخر پوشیده به خویشتن فرو نگریست. حق تعالی وی را به زمین فرو برد و هنوز می شود تا به قیامت». و گفت، «هرکه بزرگ خویشتنی کند و اندر زمین بخرامد و خدای تعالی وی را بیند پس روز قیامت خدای را بیند با خویش به خشم».

Ва Муҳамади бен восеъи як бори писарро дид ки ҳаме хиромед . Вайро овоз дод ва гуфт , « доне ки ту кӣ эй ? » модаратро ба дивист дирами харидаму падарат чунонаст ки андари миёни мусулмонон ҳарчанд чун вай камтар бошад беҳтар бошад » . Ва мтрФи бен Муҳамади мҳлбро дид ки ҳаме хиромед . Гуфт , « ё бандаи худоӣ , худои таъолии ин чунин рафтанро душман дорад » . Гуфт , « ҳони маро наме доне ? » гуфт , « донам . Аввали обии ганда , охири мурдории расво , андари миёнаи ҳмолии палид » .

و محمد بن واسع یک بار پسر را دید که همی خرامید. وی را آواز داد و گفت، «دانی که تو کی ای؟» مادرت را به دویست درم خریدم و پدرت چنان است که اندر میان مسلمانان هرچند چون وی کمتر باشد بهتر باشد». و مطرف بن محمد مهلب را دید که همی خرامید. گفت، «یا بنده خدای، خدای تعالی این چنین رفتن را دشمن دارد». گفت، «هان مرا نمی دانی؟» گفت، «دانم. اول آبی گنده، آخر مرداری رسوا، اندر میانه حمالی پلید».