Бидон ки кибр халқӣаст баду ахлоқи сифат диласт валикини сифати он ба зоҳир пайдо ояд . Ва ҳақиқати кибр онаст ки хештанро аз дигарон Фропиш дорад ва беҳтар донад . Ва аз ин андари ваии боди нишотӣ падед ояд . Ва он бодро ки андари вай пайдо шавад кибр гӯйанду расӯл ( с ) гуфт , « аъўзи бки ман нафхаи алкбр ба ту паноҳам аз боди кибр » ва чун бод дар дарун падед ояд дигаронро дун худ донад ва ба чашми ходимон бадишон нигарад ва бошад низ ки аҳл хизмат нашносад ва гуяд ту ки бошӣ ки хизмати марои шоиӣ ?

بدان که کبر خلقی است بد و اخلاق صفت دل است ولیکن صفت آن به ظاهر پیدا آید. و حقیقت کبر آن است که خویشتن را از دیگران فراپیش دارد و بهتر داند. و از این اندر وی باد نشاطی پدید آید. و آن باد را که اندر وی پیدا شود کبر گویند و رسول (ص) گفت، «اعوذ بک من نفخه الکبر به تو پناهم از باد کبر» و چون باد در درون پدید آید دیگران را دون خود داند و به چشم خادمان بدیشان نگرد و باشد نیز که اهل خدمت نشناسد و گوید تو که باشی که خدمت مرا شایی؟

Чунон ки хулафо мусаллам надоранд ҳаркасиро ки остонаи эшонро бӯса диҳанд ва ба эшон банда нависанд магари мулӯкро . Ва ин ғоят такаббураст ва аз кибриёии ҳақи таъолии андар гузаштааст ки ваии ҳамаи касро ба бандагӣу суҷуд қабул кунад . Ва агар мутакаббиру аҳмақи бад-ӣн дараҷа нарасад тақаддум ҷӯяд андар рафтан ва дар нишастану ҳурмати доштан чашм дорад ва бидон расад ки агар вайро насиҳат кунанд напазирад ва агар худ насиҳат кунад ба унф гуяд ва агар вайро таълим кунанд , хашм гирад ва чунон ба мардум нигарад ки ба бҳоем нигарад .

چنان که خلفا مسلم ندارند هرکسی را که آستانه ایشان را بوسه دهند و به ایشان بنده نویسند مگر ملوک را. و این غایت تکبر است و از کبریای حق تعالی اندر گذشته است که وی همه کس را به بندگی و سجود قبول کند. و اگر متکبر و احمق بدین درجه نرسد تقدم جوید اندر رفتن و در نشستن و حرمت داشتن چشم دارد و بدان رسد که اگر وی را نصیحت کنند نپذیرد و اگر خود نصیحت کند به عنف گوید و اگر وی را تعلیم کنند، خشم گیرد و چنان به مردم نگرد که به بهایم نگرد.

Ва расӯл ( с )ро пурседанд ки кибр чист ? гуфт , « он ки ҳақро гардан нарм надоранду андари мардумон ба чашм ҳақорат нигаранд » . Ва ин хислати ҳиҷобӣ азимаст миёни вайу миёни ҳақи таъолӣ ва аз ин ҳамаи ахлоқи зишт таваллуд кунад ва аз ҳамаи ахлоқи такаббури некӯи бозмонд ки ҳаркии хоҷагӣу азизи нафасӣу бузурги хештанӣ бар вай ғолиб шуд ҳарчӣ худро напасандад мусулмононро бипасандад ва ин на шарт муъминонаст ва бо касе фурӯтанӣ натавонад кард ва ин на сифат муттақеонаст ва аз ҳақаду ҳасади даст натавонад дошту хашми фурӯи натавонад хӯрдану забон аз ғайбати нигоҳи натавонади доштану дил аз ғулу ғаши поки натавонад кардан ки ҳаркии таъзим вай накунад бо ваии кини андар дил гираду камтарини он буд ки ҳамаи рӯз ба хештан парастидан ва ба боло додани кори хеши машғӯл буд ва аз талбис мустағнӣ набошад ва аз дурӯғу нифоқ то кори хеши андари чашми мардумони боло ҳаме диҳад .

و رسول (ص) را پرسیدند که کبر چیست؟ گفت، «آن که حق را گردن نرم ندارند و اندر مردمان به چشم حقارت نگرند». و این خصلت حجابی عظیم است میان وی و میان حق تعالی و از این همه اخلاق زشت تولد کند و از همه اخلاق تکبر نیکو بازماند که هرکه خواجگی و عزیز نفسی و بزرگ خویشتنی بر وی غالب شد هرچه خود را نپسندد مسلمانان را بپسندد و این نه شرط مومنان است و با کسی فروتنی نتواند کرد و این نه صفت متقیان است و از حقد و حسد دست نتواند داشت و خشم فرو نتواند خوردن و زبان از غیبت نگاه نتواند داشتن و دل از غل و غش پاک نتواند کردن که هرکه تعظیم وی نکند با وی کین اندر دل گیرد و کمترین آن بود که همه روز به خویشتن پرستیدن و به بالا دادن کار خویش مشغول بود و از تلبیس مستغنی نباشد و از دروغ و نفاق تا کار خویش اندر چشم مردمان بالا همی دهد.

Ва ҳақиқати он буд ки ҳеҷ каси буи мусулмонӣ нашунӯд то худро фаромӯш накунад . Балки роҳати дунё низ наёбад . Яке аз бузургон гуфт , « хоҳии буи биҳишт бишинавӣ худро аз ҳамаи башарии фурӯтар дор » . Ва агар касеро дидор диҳанд андари даруни дили он ду мутакаббир ки фароҳам расанд , бинад ки андари ҳеҷ мзблаҳ он кунад ва Фзиҳт набошад ки андари дил эшон бошад ки ботини эшон ба сӯрати сегон шуда буду зоҳири худ андари якдигар ҳаме оройанд чун занон ва он инс ки мусулмононро бошад аз маҷоласт якдигар , ҳаргизи мутакаббиронро набошад , балки ҳаркиро бинии роҳати он вақти ёбӣ ки ҳамагии ту андар вай бирасаду ҳамаи таъзим вай гардад то дуюмӣ бархезад ва яке падед ояд , вале монда ту наМонӣ ё ваии андар ту бирасад ва ту наМонӣ , вай намонад . Ва ё ҳардуи андари ҳақ брсидаҳ бошед ва ба худ илтифот накунеду камоли ин буд . Ва аз ин ягонагии камол роҳат бошаду брҷмлаҳ то дуюмии ҳаме буд роҳат мумкин набошаду роҳати андари ваҳдонияту ягонагӣ буд . Инаст ҳақиқати кибру офати он .

و حقیقت آن بود که هیچ کس بوی مسلمانی نشنود تا خود را فراموش نکند. بلکه راحت دنیا نیز نیابد. یکی از بزرگان گفت، «خواهی بوی بهشت بشنوی خود را از همه بشری فروتر دار». و اگر کسی را دیدار دهند اندر درون دل آن دو متکبر که فراهم رسند، بیند که اندر هیچ مزبله آن کند و فضیحت نباشد که اندر دل ایشان باشد که باطن ایشان به صورت سگان شده بود و ظاهر خود اندر یکدیگر همی آرایند چون زنان و آن انس که مسلمانان را باشد از مجالست یکدیگر، هرگز متکبران را نباشد، بلکه هرکه را بینی راحت آن وقت یابی که همگی تو اندر وی برسد و همه تعظیم وی گردد تا دویمی برخیزد و یکی پدید آید، ولی مانده تو نمانی یا وی اندر تو برسد و تو نمانی، وی نماند. و یا هردو اندر حق برسیده باشید و به خود التفات نکنید و کمال این بود. و از این یگانگی کمال راحت باشد و برجمله تا دویمی همی بود راحت ممکن نباشد و راحت اندر وحدانیت و یگانگی بود. این است حقیقت کبر و آفت آن.