Бидон ки аҷаб аз корҳои мазмумасту расӯл ( с ) гуфт , « се чиз мӯҳликаст : бухлу ҳавоу аҷаб » ва гуфт , « агар маъсият накунед тарсам бар шумо аз чизе ки бтараст аз гуноҳу маъсият ва он аҷабаст » . Ва Оишаи разии аллоҳи анҳуро гуфтанд , « мард кӣ бдкрдор бошад ? » гуфт , « чун пиндорад ки некӯ кирдораст ва он пиндори аҷаб буд » . Ибни масъӯд ҳаме гуяд рҳмҳми аллоҳ , « ҳалоки марди андари ду чизеаст : аҷабу навмидӣ » . Ва аз ин сабаб гуфтаанд ки навмеди андари талаби суст буд . Ва мъҷб ҳамчунин ки пиндорад ки худ бениёзаст аз талаб .

بدان که عجب از کارهای مذموم است و رسول(ص) گفت، «سه چیز مهلک است: بخل و هوا و عجب» و گفت، «اگر معصیت نکنید ترسم بر شما از چیزی که بتر است از گناه و معصیت و آن عجب است». و عایشه رضی الله عنه را گفتند، «مرد کی بدکردار باشد؟» گفت، «چون پندارد که نیکو کردار است و آن پندار عجب بود». ابن مسعود همی گوید رحمهم الله، «هلاک مرد اندر دو چیزی است: عجب و نومیدی». و از این سبب گفته اند که نومید اندر طلب سست بود. و معجب همچنین که پندارد که خود بی نیاز است از طلب.

Ва мтрФ гуяд , « ҳамаи шаби бхсбму бомдоди шикаста ва тарсон бархезаму дӯст тар дорам аз он ки ҳамаи шаб намоз кунаму бомдоди такаббур ва аҷаб кунам » . Ва башари бен Мансури икрўзи намози бомдоди дароз ҳаме кард . Яке ба таъаҷҷуби андари ибодат вай нагирист . Чун салом боз дод гуфт , « ё ҷавонмард ! таъаҷҷуб макун ки Иблиси муддатҳои дарози ибодат ҳаме карду хотамати ваии доне ки чаҳ буд » .

و مطرف گوید، «همه شب بخسبم و بامداد شکسته و ترسان برخیزم و دوست تر دارم از آن که همه شب نماز کنم و بامداد تکبر و عجب کنم». و بشر بن منصور یکروز نماز بامداد دراز همی کرد. یکی به تعجب اندر عبادت وی نگریست. چون سلام باز داد گفت، «یا جوانمرد! تعجب مکن که ابلیس مدتهای دراز عبادت همی کرد و خاتمت وی دانی که چه بود».

Ва бидон ки аз аҷаби офатҳо таваллуд кунад . Яке кибр буд ки худро аз дигарон беҳтар донаду дигари он ки гуноҳони худро бо ёд наёварду ончӣ бо ёд оварад ба тадоруки он машғӯл нашаваду пиндорад ки худ омирзидаасту андари ибодат шкргўӣ набошаду пиндорад ки худ аз он бениёзаст . Ва офати ибодат худ банданд ва талаб накунаду пиндорад ки худ беофатасту ҳарос аз дили ваии бишавад ва аз макри ҳақи таъолии эмин буду хештанро ба назд ҳақи таъолии маҳаллии шиносад ба ибодатӣ ки он худ неъмати ҳақ таъолӣаст бар вай ва бар хештан сано гуяд ва тзкит кунад . Чун ба илми хеши мъҷб буд аз касе суол накунад ва агар бо вай ба хилофи рои вай чизе гӯйанд нашунӯд ва ноқис монаду насиҳат кас нашунӯд .

و بدان که از عجب آفتها تولد کند. یکی کبر بود که خود را از دیگران بهتر داند و دیگر آن که گناهان خود را با یاد نیاورد و آنچه با یاد آورد به تدارک آن مشغول نشود و پندارد که خود آمرزیده است و اندر عبادت شکرگوی نباشد و پندارد که خود از آن بی نیاز است. و آفت عبادت خود بنداند و طلب نکند و پندارد که خود بی آفت است و هراس از دل وی بشود و از مکر حق تعالی ایمن بود و خویشتن را به نزد حق تعالی محلی شناسد به عبادتی که آن خود نعمت حق تعالی است بر وی و بر خویشتن ثنا گوید و تزکیت کند. چون به علم خویش معجب بود از کسی سوال نکند و اگر با وی به خلاف رای وی چیزی گویند نشنود و ناقص ماند و نصیحت کس نشنود.