Бидон ки аҷаб беморӣаст ки иллати он ҷаҳл маҳзасту алоҷи он маърифат маҳзаст , пас касе ки шабу рӯзи андари илм ва ибодат аст гӯйем ки аҷаби ту аз онаст ки ин бар ту ҳаме равад ва ту роҳгзри онӣ ё аз он ки аз ту дар вуҷӯд меояду қӯти ту ҳосил мешавад ? агар аз онаст ки дар ту меравад ва ту роҳгзри онӣ , роҳгзриро аҷаб нарасад ки роҳгзр мусаххарӣ бошаду кор ба вай набӯду ваии андари миёна ки буд ? ва агар гӯйии ман ҳаме кунам ва ба қӯту қудрат манаст , ҳеҷ доне то ин қӯту қудрату иродату аъзо ки ин амал бидон буд аз куҷо оварадӣ ? агар гӯйӣ ба хости ман буд ин амал , гӯям ин хостро ва ин доъияро ки офарид ва ки мусаллат кард бар ту ва ки силсилаи қаҳри андари гардани ту афканд ва Фрокор дошт ки ҳар киро доъия бар вай мусаллат карданд вайро муваккилӣ фиристоданд ки хилофи он натавонад карду доъия на аз вайаст ки вайро ба қаҳр Фрокор дорад , пас ҳамаи неъмат худовандасту аҷаби ту ба хештан аз ҷаҳласт ки ба ту ҳеҷ чиз нест . Бояд ки таъаҷҷуби ту ба фазли ҳақи таъолӣ буд ки бисёр халқро ғофил гирданду доъияи эшон ба корҳои бад сарф кард ва туро ар анояти хеш астхлос фиристоду доъияро бар ту мусаллат кард ва туро ба силсилаи қаҳр ба ҳазрати иззати худ ҳамеи барад .

بدان که عجب بیماری است که علت آن جهل محض است و علاج آن معرفت محض است، پس کسی که شب و روز اندر علم و عبادت است گوییم که عجب تو از آن است که این بر تو همی رود و تو راهگذر آنی یا از آن که از تو در وجود می آید و قوت تو حاصل می شود؟ اگر از آن است که در تو می رود و تو راهگذر آنی، راهگذری را عجب نرسد که راهگذر مسخری باشد و کار به وی نبود و وی اندر میانه که بود؟ و اگر گویی من همی کنم و به قوت و قدرت من است، هیچ دانی تا این قوت و قدرت و ارادت و اعضا که این عمل بدان بود از کجا آوردی؟ اگر گویی به خواست من بود این عمل، گویم این خواست را و این داعیه را که آفرید و که مسلط کرد بر تو و که سلسله قهر اندر گردن تو افکند و فراکار داشت که هر که را داعیه بر وی مسلط کردند وی را موکلی فرستادند که خلاف آن نتواند کرد و داعیه نه از وی است که وی را به قهر فراکار دارد، پس همه نعمت خداوند است و عجب تو به خویشتن از جهل است که به تو هیچ چیز نیست. باید که تعجب تو به فضل حق تعالی بود که بسیار خلق را غافل گرداند و داعیه ایشان به کارهای بد صرف کرد و تو را ار عنایت خویش استخلاص فرستاد و داعیه را بر تو مسلط کرد و تو را به سلسله قهر به حضرت عزت خود همی برد.

Ва агар подшоҳии андари ғуломони худ назар кунад ва аз миёни ҳамаи якеро халъат диҳад бесабабӣу хидматӣ ки аз пеш карда буд , бояд ки таъаҷҷуби вай аз фазли малик буд ки бе истеҳқоқи вайро тахсӣс кард на ба худ . Пас агар гуяд малик ҳакимаст . То андари ман сифат истеҳқоқ надидӣ он халъати хос ба ман нФрстодӣ , гӯйанд ту сифати истеҳқоқ аз куҷо оварадӣ ? агар ҳама аз атоӣ маликаст пас туро ҷой аҷаб нест ва ҳамчунон буд ки малики туро асбӣ диҳад аҷаб наёвардӣу онгоҳ ғуломӣ диҳад аҷабоварӣу гӯйии маро ғуломӣ дод ки асби доштам ва дигарон надоштанд ва чун асб низ вай дода бошад ҷой аҷаб набӯд , балки чунон буд ки ҳар ду ба як бор ба ту диҳад .

و اگر پادشاهی اندر غلامان خود نظر کند و از میان همه یکی را خلعت دهد بی سببی و خدمتی که از پیش کرده بود، باید که تعجب وی از فضل ملک بود که بی استحقاق وی را تخصیص کرد نه به خود. پس اگر گوید ملک حکیم است. تا اندر من صفت استحقاق ندیدی آن خلعت خاص به من نفرستادی، گویند تو صفت استحقاق از کجا آوردی؟ اگر همه از عطای ملک است پس تو را جای عجب نیست و همچنان بود که ملک تو را اسبی دهد عجب نیاوردی و آنگاه غلامی دهد عجب آوری و گویی مرا غلامی داد که اسب داشتم و دیگران نداشتند و چون اسب نیز وی داده باشد جای عجب نبود، بلکه چنان بود که هر دو به یک بار به تو دهد.

Ҳамчунин агар гӯйии марои тавфиқи ибодат аз он додааст ки вайро дӯсти доштам , гӯйанд ин дӯстии андари дили ту ки афканд ? агар гӯйии дӯст аз он доштам ки бишнохтам вайроу ҷамоли ваии бёФтм , гӯйанд ин маърифат ва ин дидор ки дод ? пас чун ҳама аз вайаст бояд ки аҷаби ту ба набӯд , ба ҷӯаду фазли вай буд ки ин сифот дар ту бёФрид ,у доъияу қудрату иродати бёФрид , аммо ту дар миёни ҳеҷ кас нае ва ба ту ҳеҷ чизи нсити ҷузи он ки роҳгзри қудрати ҳақи таъолӣ эйу бас .

همچنین اگر گویی مرا توفیق عبادت از آن داده است که وی را دوست داشتم، گویند این دوستی اندر دل تو که افکند؟ اگر گویی دوست از آن داشتم که بشناختم وی را و جمال وی بیافتم، گویند این معرفت و این دیدار که داد؟ پس چون همه از وی است باید که عجب تو به نبود، به جود و فضل وی بود که این صفات در تو بیافرید، و داعیه و قدرت و ارادت بیافرید، اما تو در میان هیچ کس نه ای و به تو هیچ چیز نسیت جز آن که راهگذر قدرت حق تعالی ای و بس.