Бидон ки гуруҳеро ҷаҳл ба ҷое бошад ки аҷаб оваранд ба чизе ки он бадишон нест ва ба қудрати эшон таъаллуқ надорад , чун қудрату ҷамолу насаб . Ва ин ҷаҳласт ҳарчӣ тамомтар , чаҳ агар олам ва обид гуяд ки илми ман ҳосил кардаму ибодат ман кардам , хаёл ӯро ҷой ҳаст аммо ин дигари худ ҳамоқат маҳзаст . Ва кас буд ки аҷаб ба насаби золимон ва салотин кунад ва агар эшонро бенандӣ ки дар дӯзах ба чаҳ сифат бошанду андари қиёмат ки хасмон бар эшон истихфоф кунанд , аз эшон нанг дорандӣ . Балки ҳеҷ насаби шарифтар аз насаби расӯл ( с ) нест ва аҷаб бидон ботиласту аҷаби гуруҳе бидонҷо расад ки пиндоранд ки эшонро худ маъсият зиён надорад ва нахоҳад дошт ва ҳарчӣ хоҳанд ҳаме кунанд ва ин миқдор ндонанд ки чун хилофи ҷаду падар худ кунад насаби худ аз эшон қатъ карда бошанд ва эшон шараф дар тақво ва дар тавозуъ донистанд на дар насаб ва ҳам аз насаби эшон касоне буданд ки сегон дӯзах буданд .

بدان که گروهی را جهل به جایی باشد که عجب آورند به چیزی که آن بدیشان نیست و به قدرت ایشان تعلق ندارد، چون قدرت و جمال و نسب. و این جهل است هرچه تمامتر، چه اگر عالم و عابد گوید که علم من حاصل کردم و عبادت من کردم، خیال او را جای هست اما این دیگر خود حماقت محض است. و کس بود که عجب به نسب ظالمان و سلاطین کند و اگر ایشان را بینندی که در دوزخ به چه صفت باشند و اندر قیامت که خصمان بر ایشان استخفاف کنند، از ایشان ننگ دارندی. بلکه هیچ نسب شریفتر از نسب رسول (ص) نیست و عجب بدان باطل است و عجب گروهی بدانجا رسد که پندارند که ایشان را خود معصیت زیان ندارد و نخواهد داشت و هرچه خواهند همی کنند و این مقدار ندانند که چون خلاف جد و پدر خود کند نسب خود از ایشان قطع کرده باشند و ایشان شرف در تقوی و در تواضع دانستند نه در نسب و هم از نسب ایشان کسانی بودند که سگان دوزخ بودند.

Ва расӯл ( с ) манъ кард аз фахру насаб ва гуфт , « ҳама аз одаманду одам аз хок » . Ва чун балоли бонг намоз кард , бузургон Қурайш гуфтанд , « ин ғуломи сиёҳро чаҳ маҳал буд ки ин вайро мусаллам буд ? » ин оат биёмад ки « ани акрмкми ъндоллаҳи атқикм » . Ва чун ин оят фурӯд омад ки «у анзри ъширтки алоқрбин » Фотимаи разии аллоҳи анҳуро гуфт , « ё духтари Муҳамад ! тадбир худ кун ки фардои ман туро суд надорам »у сафӣаро ки аммаи вай буд гуфт , « ё аммаи Муҳамад ! ба кор машғӯл шуд ки ман туро даст нагирам » . Ва агар хуишонро қаробати ваии кифоят будӣ боистӣ ки Фотимаро аз ранҷи тақвои брҳонидӣ то хуши ҳамеи зистӣу ҳардуи ҷаҳони вайро май будӣ .

و رسول (ص) منع کرد از فخر و نسب و گفت، «همه از آدم اند و آدم از خاک». و چون بلال بانگ نماز کرد، بزرگان قریش گفتند، «این غلام سیاه را چه محل بود که این وی را مسلم بود؟» این آت بیامد که «ان اکرمکم عندالله اتقیکم». و چون این آیت فرود آمد که «و انذر عشیرتک الاقربین» فاطمه رضی الله عنه را گفت، «یا دختر محمد! تدبیر خود کن که فردا من تو را سود ندارم» و صفیه را که عمه وی بود گفت، «یا عمه محمد! به کار مشغول شد که من تو را دست نگیرم». و اگر خویشان را قرابت وی کفایت بودی بایستی که فاطمه را از رنج تقوی برهانیدی تا خوش همی زیستی و هردو جهان وی را می بودی.

Аммо андари ҷумлаи қаробатро зиёдат умедӣаст ба шафоати вай , влкн бошад ки гуноҳи чунон буд ки шафоат напазирад ва на ҳамаи гуноҳии шафоати пазирад , чунон ки ҳақ таъолӣ гуфт , «у лоишФъўни алолмни артзӣ »у фарох рафтан ба умеди шафоат ҳамчунон буд ки бемор аҳтмо накунад ва ҳар чиз ҳаме хӯрд бар эътимоди он ки падарами табиб устодӣаст ӯро гӯйанд беморӣ бошад ки чунон гардад ки алоҷ напазираду устодии табиб суд надорад . Бояд ки мизоҷи чунон буд ки табиби онро алоҷ тавонад кард .

اما اندر جمله قرابت را زیادت امیدی است به شفاعت وی، ولکن باشد که گناه چنان بود که شفاعت نپذیرد و نه همه گناهی شفاعت پذیرد، چنان که حق تعالی گفت، «و لایشفعون الالمن ارتضی» و فراخ رفتن به امید شفاعت همچنان بود که بیمار احتما نکند و هر چیز همی خورد بر اعتماد آن که پدرم طبیب استادی است او را گویند بیماری باشد که چنان گردد که علاج نپذیرد و استادی طبیب سود ندارد. باید که مزاج چنان بود که طبیب آن را علاج تواند کرد.

Ва на ҳарки бо наздики мулӯк маҳаллӣ дорад ҳамаи гуноҳро шафоат тавонад кард , балки касе ки малики вайро душман дорад шафоати ҳеҷ кас напазирад ва ҳеҷ гуноҳӣ набӯд ки натавонад буд ки сабаб мқт бошад ки худои таъолии схти хеши андари маъсияти пӯшида бкрдаҳаст . Бошад ки ончии камтари донеи сабаби мқти он буд , чунон ки ҳақ таъолӣ гуфт , «у тҳсбўнаҳи ҳиноу ҳўи ъндоллаҳи азими шумо осон ҳаме гиред ва ба наздики худои таъолӣ бузургаст »у ҳамаи мусулмононро низ умеди шафоати ҳароси аҷаби брнхизд ва бо ҳароси аҷаб фароҳам наёяд , « валлоҳи аъламу аҳкм » .

و نه هرکه با نزدیک ملوک محلی دارد همه گناه را شفاعت تواند کرد، بلکه کسی که ملک وی را دشمن دارد شفاعت هیچ کس نپذیرد و هیچ گناهی نبود که نتواند بود که سبب مقت باشد که خدای تعالی سخط خویش اندر معصیت پوشیده بکرده است. باشد که آنچه کمتر دانی سبب مقت آن بود، چنان که حق تعالی گفت، «و تحسبونه هینا و هو عندالله عظیم شما آسان همی گیرید و به نزدیک خدای تعالی بزرگ است» و همه مسلمانان را نیز امید شفاعت هراس عجب برنخیزد و با هراس عجب فراهم نیاید، «والله اعلم و احکم».