Ҳаркии андари давоми тавбаи вай бар гуноҳӣ буд бояд ки базӯдӣ ба куффорат ва ба тадоруки он машғӯл шаваду осор далел кунад бар он ки ҳашт кораст ки чун пас аз гуноҳ баравад куффорати гуноҳ буд . Чаҳор андар диласт : яке тавба ё азми андари тавбау дӯстии он ки дигари бор он накунаду бими он ки бар он мъоқб бошаду умеди афв . Ва чаҳор ба танаст : яке он ки ду ракаати намози бикунад ва пас аз он ҳафтод бор истиғфор кунад ва сад бор бигӯед субҳони аллоҳи алъзиму бҳмдаҳ ва садақа бидиҳад он миқдор ки тавонад ва як рӯз рӯза дораду андари баъзе осораст ки таҳоратии некӯи бикунаду андар масҷид шавад ва ду ракаати намози бикунад .

هرکه اندر دوام توبه وی بر گناهی بود باید که بزودی به کفارت و به تدارک آن مشغول شود و آثار دلیل کند بر آن که هشت کار است که چون پس از گناه برود کفارت گناه بود. چهار اندر دل است: یکی توبه یا عزم اندر توبه و دوستی آن که دیگر بار آن نکند و بیم آن که بر آن معاقب باشد و امید عفو. و چهار به تن است: یکی آن که دو رکعت نماز بکند و پس از آن هفتاد بار استغفار کند و صد بار بگوید سبحان الله العظیم و بحمده و صدقه بدهد آن مقدار که تواند و یک روز روزه دارد و اندر بعضی آثار است که طهارتی نیکو بکند و اندر مسجد شود و دو رکعت نماز بکند.

Ва андар хабараст ки чун гуноҳӣ кардӣ андари сар тоъатӣ бикун то кФортӣ буд ва чун ошкоро кардӣ тоъатӣ ошкоро бикун ва бидон ки истиғфор ба забон ки дили андар миён набошад баси фоидаи надиҳад . Ва ширкат дил бидон буд ки андари ваии ҳаросӣ ва тазаррӯъӣ бошад андари талаби мағфират ва аз тшўиру хиҷлат холӣ набӯд , ва чун ин буд , агарчӣ азм мусаммам накардааст умедвор буд ва бар ҷумлаи истиғфор ба забону ғифлати дили ҳам аз фоида холӣ набошад ки забонро аз беҳуда манъ кунад ва аз хомӯшӣ низ беҳтар буд ки забон чун ба хайр одат кард майл ба калимаи истиғфор беш кунад аз он ки ба лаъибу ҳазёни вғири он .

و اندر خبر است که چون گناهی کردی اندر سر طاعتی بکن تا کفارتی بود و چون آشکارا کردی طاعتی آشکارا بکن و بدان که استغفار به زبان که دل اندر میان نباشد بس فایده ندهد. و شرکت دل بدان بود که اندر وی هراسی و تضرّعی باشد اندر طلب مغفرت و از تشویر و خجلت خالی نبود، و چون این بود، اگرچه عزم مصمم نکرده است امیدوار بود و بر جمله استغفار به زبان و غفلت دل هم از فایده خالی نباشد که زبان را از بیهوده منع کند و از خاموشی نیز بهتر بود که زبان چون به خیر عادت کرد میل به کلمه استغفار بیش کند از آن که به لعب و هذیان وغیر آن.

Мурӣдии бўъсмони мағрибиро гуфт , « вақт бошад ки забони ман ба зикр ҳаме равад бедил » . Гуфт , « шукр кун ки як узви туро андари хизмат бгзоштаҳанд » . Ва андари ин шайтонро талбисаст ки туро гуяд , « забон аз зикр хомӯш кун ки чун дил ҳозир набошад беҳурматӣ бошад » . Ва халқи андари ҷавоби шайтон ба се қисм шудаанд : яке собиқ ки гуфт , « рости гўӣӣ , лоҷарами кӯрии туро дил низ ҳозир кунам » . Ин намак бар ҷароҳат шайтон пароканд . Ва яке золим ки гуфт , « рости гўӣӣ , андари ҳаракати забон фоида набошад » хомӯш боистаду пиндорад ки зиракии бикрад ва ба ҳақиқат ба дӯстӣ шайтон бархест се дигари муқтасид ки гуфт , « агар дил ҳозир натавонам кард охири зикр бар забони беҳтар аз хомӯшӣ » . Агарчӣ зикр ба дили беҳтар аз он , чунон ки подшоҳии беҳтар аз саррофии беҳтар аз кносӣ ва шарт нест ки ҳарки аз подшоҳӣ оҷиз шавад аз саррофӣ низ даст бидорад ва ба кносӣ шавад .

مریدی بوعثمان مغربی را گفت، «وقت باشد که زبان من به ذکر همی رود بی دل». گفت، «شکر کن که یک عضو تو را اندر خدمت بگذاشته اند». و اندر این شیطان را تلبیس است که تو را گوید، «زبان از ذکر خاموش کن که چون دل حاضر نباشد بی حرمتی باشد». و خلق اندر جواب شیطان به سه قسم شده اند: یکی سابق که گفت، «راست گوئی، لاجرم کوری تو را دل نیز حاضر کنم». این نمک بر جراحت شیطان پراکند. و یکی ظالم که گفت، «راست گوئی، اندر حرکت زبان فایده نباشد»خاموش بایستد و پندارد که زیرکی بکرد و به حقیقت به دوستی شیطان برخاست سه دیگر مقتصد که گفت، «اگر دل حاضر نتوانم کرد آخر ذکر بر زبان بهتر از خاموشی». اگرچه ذکر به دل بهتر از آن، چنان که پادشاهی بهتر از صرّافی بهتر از کنّاسی و شرط نیست که هرکه از پادشاهی عاجز شود از صرّافی نیز دست بدارد و به کنّاسی شود.