Ҳамоно гӯйӣ ки маърифат дар дил буду дидор дар чашм . Ин чигуна буд ? бидон ки дидорро дидор аз он гуфтаанд ки ба камол расӣдани хаёл буд . На бидон ки дар чашм буд ки агар дидор дар пешонии оФридндии ҳам дидор будӣ . Пас дар ҷои вай овихтани фузул буд , балки чун лафзи дидор омадаасту зоҳири он чашмаст бояд ки эътиқод кунӣ ки дар охирати чашмро андари он насиб буду бадоне ки чашми охират на чун чашми дунё буд ки ин чашми ҷуз ба ҷиҳат набинад ва он чашм беҷиҳат бинад .

همانا گویی که معرفت در دل بود و دیدار در چشم. این چگونه بود؟ بدان که دیدار را دیدار از آن گفته اند که به کمال رسیدن خیال بود. نه بدان که در چشم بود که اگر دیدار در پیشانی آفریدندی هم دیدار بودی. پس در جای وی آویختن فضول بود، بلکه چون لفظ دیدار آمده است و ظاهر آن چشم است باید که اعتقاد کنی که در آخرت چشم را اندر آن نصیب بود و بدانی که چشم آخرت نه چون چشم دنیا بود که این چشم جز به جهت نبیند و آن چشم بی جهت بیند.

Ва беш аз ин раво нест омиро ки аз ин гуяд ва баҳс кунад . Ки ин бар қадари қӯт вай нест . Ки дар дурудгарии кор бузина нест . Ва ҳар донишманд ки ранҷ дар фиқҳу ҳадису тафсир бардааст дар ин маънии ҳам омӣаст ва ин на кор вайаст , балки он ки ранҷ дар калом бардааст ҳам дар ҳақиқати ин омӣаст , чаҳ мутакаллими шаҳнау бадарға омӣаст , то онҷо ки омӣ эътиқод кардааст вай ба ҳадис бар вай нигоҳ дораду шари мбтдъ аз вай дафъ мекунаду роҳи он дар ҷадали бидонад , аммо маърифати худ гӯйӣ дигарасту аҳли он гуруҳе дигаранд ва чунин сухан на дар хури ин китобаст . Он аўлитр ки бад-ӣн ақтсор кунем .

و بیش از این روا نیست عامی را که از این گوید و بحث کند. که این بر قدر قوت وی نیست. که در درودگری کار بوزینه نیست. و هر دانشمند که رنج در فقه و حدیث و تفسیر برده است در این معنی هم عامی است و این نه کار وی است، بلکه آن که رنج در کلام برده است هم در حقیقت این عامی است، چه متکلم شحنه و بدرقه عامی است، تا آنجا که عامی اعتقاد کرده است وی به حدیث بر وی نگاه دارد و شر مبتدع از وی دفع می کند و راه آن در جدل بداند، اما معرفت خود گویی دیگر است و اهل آن گروهی دیگرند و چنین سخن نه در خور این کتاب است. آن اولیتر که بدین اقتصار کنیم.