Бидон ки муҳаббати гавҳарӣ азизасту даъвии муҳаббат осонаст , пас набояд ки одамии гумони барад ки аз ҷумла муҳибонаст . Влкни муҳаббатро нишон ва бурҳонаст . Бояд ки аз худ талаб кунад ва он ҳафтаст :

بدان که محبت گوهری عزیز است و دعوی محبت آسان است، پس نباید که آدمی گمان برد که از جمله محبان است. ولکن محبت را نشان و برهان است. باید که از خود طلب کند و آن هفت است:

Аввали он ки маргро кора набошад . Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳаркии дидори худоӣ дӯст дорад маргро кора набошад » . Бўитии якеро аз зоҳидӣ гуфт , « маргро дӯсти дорӣ ? » таваққуф кард . Гуфт , « агар содиқ будӣ дӯст доштӣ » . Аммо раво буд ки муҳаббат буду кора буд таъҷили маргро на асли маргро ки зоди он ҳануз насохта бошад то сохта кунаду нишони он буд ки дар сохтани зод беқарор буд .

اول آن که مرگ را کاره نباشد. و رسول (ص) گفت، «هرکه دیدار خدای دوست دارد مرگ را کاره نباشد». بویطی یکی را از زاهدان گفت، «مرگ را دوست داری؟» توقف کرد.گفت، «اگر صادق بودی دوست داشتی». اما روا بود که محبت بود و کاره بود تعجیل مرگ را نه اصل مرگ را که زاد آن هنوز نساخته باشد تا ساخته کند و نشان آن بود که در ساختن زاد بی قرار بود.

Аломати дувуми он буд ки маҳбӯби ҳақи таъолӣ бар маҳбӯби хеш эсор кунад ва ҳарчӣ донад ки сабаби қурбат вайаст наздики маҳбӯб фурӯ нагузорад ва ҳарчӣ сабаби баъд вайаст аз он давр буд ва ин касе буд ки худоиро таъолӣ ба ҳамаи дил дӯст дорад , чунон ки расӯл ( с ) гуфт , « ҳарки хоҳад ки касеро бинад ки худоиро ба ҳамаи дил дӯст дорад , гӯ дар солими нигари мавлои ҳзиФаҳ » . Пас агар касе маъсиятӣ кунад далел накунад бар он ки муҳиб нест , бал бар он ки дӯстии вай ба ҳама дил нест ,у далел бар ин он ки Наимонро чанд бори ҳади бзднд ба сабаби шароб хӯрдан . Яке вайро лаънат кард . Расӯл ( с ) гуфт , « лаънат макун ки худоироу расӯлро дӯст дорад » . Ва Фзил гуфт ки агар туро гӯйанд худои таъолиро дӯсти дорӣ хомӯш бош ки агар гӯйӣ на , кофар шудӣ ва агар гӯйӣ дорам феъли ту бо афъол дӯстон намонад .

علامت دوم آن بود که محبوب حق تعالی بر محبوب خویش ایثار کند و هرچه داند که سبب قربت وی است نزدیک محبوب فرو نگذارد و هرچه سبب بعد وی است از آن دور بود و این کسی بود که خدای را تعالی به همه دل دوست دارد، چنان که رسول (ص) گفت، «هرکه خواهد که کسی را بیند که خدای را به همه دل دوست دارد، گو در سالم نگر مولی حذیفه». پس اگر کسی معصیتی کند دلیل نکند بر آن که محب نیست، بل بر آن که دوستی وی به همه دل نیست، و دلیل بر این آن که نعیمان را چند بار حد بزدند به سبب شراب خوردن. یکی وی را لعنت کرد. رسول (ص) گفت، «لعنت مکن که خدای را و رسول را دوست دارد». و فضیل گفت که اگر تو را گویند خدای تعالی را دوست داری خاموش باش که اگر گویی نه، کافر شدی و اگر گویی دارم فعل تو با افعال دوستان نماند.

Аломати сими он ки ҳамеша худои таъолӣ бар дили ваии тоза буд ва дар он мўлъ буд бетакаллуф ки ҳаркии чизеи дӯст тар дорад зикри он бисёр кунад ва агар дӯстии тамом буд худ ҳеҷ фаромӯш накунад , пас агар дил ба такаллуфи зикр мебояд дошт бим онаст ки маҳбӯби вай онаст ки зикр ӯ бар дили вай ғолибаст , пас бошад ки дӯстии худои таъолӣ ғолиб нест локини дӯстии вай ғолибаст ки вай мехоҳад ки дӯст дораду дӯстӣ дигарасту дӯстии дӯстии дигар .

علامت سیم آن که همیشه خدای تعالی بر دل وی تازه بود و در آن مولع بود بی تکلف که هرکه چیزی دوست تر دارد ذکر آن بسیار کند و اگر دوستی تمام بود خود هیچ فراموش نکند، پس اگر دل به تکلف ذکر می باید داشت بیم آن است که محبوب وی آن است که ذکر او بر دل وی غالب است، پس باشد که دوستی خدای تعالی غالب نیست لکن دوستی وی غالب است که وی می خواهد که دوست دارد و دوستی دیگر است و دوستی دوستی دیگر.

Аломати чаҳоруми он ки қуръонро калом вайасту расӯли вайро ва ҳарчӣ ба вай мансӯбаст дӯст дорад ва чун дӯстӣ қавӣ шуд ҳамаи халқро дӯст дорад ки ҳамаи бандагон вайанд , балки ҳамаи мавҷӯдотро дӯст дорад ки ҳамаи офарӣда вайаст , чунон ки ҳар касеро дӯст дорад , таснифу хати вай дӯст дорад .

علامت چهارم آن که قرآن را کلام وی است و رسول وی را و هرچه به وی منسوب است دوست دارد و چون دوستی قوی شد همه خلق را دوست دارد که همه بندگان وی اند، بلکه همه موجودات را دوست دارد که همه آفریده وی است، چنان که هر کسی را دوست دارد، تصنیف و خط وی دوست دارد.

Аломати панҷуми он ки бар хилвату муноҷот ҳарис бошад ва орзӯманд бошад ки шаби даройад то заҳмат ъўоиқ бархезаду вай ба хилват бо дӯстон муноҷот кунад , чун хобу ҳадис аз хилват ба шабу рӯз дӯст дорад , дӯстии ваии заъиф буд . Ваҳй омад ба Довӯд ( ъ ) ки ё Довӯд ! бо ҳеҷ кас аз халқи худои инси мгир ки аз ман мунқатиъи шӯй , ба тахсӣс бо ду кас : яке он ки таъҷил кунад дар талаби савоб ва чун дайр ба вай расад коҳил шавад . Ва дигари он ки маро фаромӯш кунад ва ба ҳоли хеши қаноати намояду нишони он буд ки вайро бо худ гузорам ва дар дунёаши ҳайрон май дирам . Пас чун дӯстии тамом буд ба ҳеҷ чизи дигар инс намонад .

علامت پنجم آن که بر خلوت و مناجات حریص باشد و آرزومند باشد که شب درآید تا زحمت عوایق برخیزد و وی به خلوت با دوستان مناجات کند، چون خواب و حدیث از خلوت به شب و روز دوست دارد، دوستی وی ضعیف بود. وحی آمد به داوود (ع)که یا داوود! با هیچ کس از خلق خدای انس مگیر که از من منقطع شوی، به تخصیص با دو کس: یکی آن که تعجیل کند در طلب ثواب و چون دیر به وی رسد کاهل شود. و دیگر آن که مرا فراموش کند و به حال خویش قناعت نماید و نشان آن بود که وی را با خود گذارم و در دنیاش حیران می درم. پس چون دوستی تمام بود به هیچ چیز دیگر انس نماند.

Ва дар банӣ Исроили обидӣ ба шаби намози хеш ба зери дарахтии барадӣ ки мурғии хуши овози онҷо бонг мекард . Ваҳй омад ба расӯли он рӯзгор ки вайро бигӯӣ ки ба махлуқӣ инс гирифтӣ , дараҷае аз ту биФтод ки ба ҳеҷ амал бидон нарисӣу гуруҳе дар инс ба вай дар муноҷот бидон дараҷа расидаанд ки оташ дар дигари ҷониби сарой афтодааст хабар надоштаанд , ва якеро ба сабаби иллатӣ дар намози пой аз вай бибридаанд , огоҳ нашудааст . Ваҳй омад ба Довӯд ( ъ ) ки дурӯғ гуфт касе ки даъвии дӯст ман кард ва ҳама бихуфт . На дӯсти дидор дӯст хоҳаду ҳарки маро ҷӯяд ман бо вайам . Ва Мӯсо ( ъ ) гуфт , « ёрб куҷое то туро талаб кунам ? » гуфт , « қасд талаб кардӣ ёфтӣ » .

و در بنی اسرائیل عابدی به شب نماز خویش به زیر درختی بردی که مرغی خوش آواز آنجا بانگ می کرد. وحی آمد به رسول آن روزگار که وی را بگوی که به مخلوقی انس گرفتی، درجه ای از تو بیفتاد که به هیچ عمل بدان نرسی و گروهی در انس به وی در مناجات بدان درجه رسیده اند که آتش در دیگر جانب سرای افتاده است خبر نداشته اند، و یکی را به سبب علتی در نماز پای از وی ببریده اند، آگاه نشده است. وحی آمد به داوود (ع) که دروغ گفت کسی که دعوی دوست من کرد و همه بخفت. نه دوست دیدار دوست خواهد و هرکه مرا جوید من با وی ام. و موسی (ع) گفت، «یارب کجایی تا تو را طلب کنم؟» گفت، «قصد طلب کردی یافتی».

Аломати шашуми он ки ибодат бар вай осон шаваду сиқли он аз вай биафтад . Ва яке мегуяд бист соли хештан ба ҷон кандан фарои ибодати доштам , онгоҳи бист сол бидон тнъм кардам . Ва чун дӯстӣ қавӣ шуд ҳеҷ лиззат дар ибодат нарасад , дшхўор чигуна бошад ?

علامت ششم آن که عبادت بر وی آسان شود و ثقل آن از وی بیفتد. و یکی می گوید بیست سال خویشتن به جان کندن فرا عبادت داشتم، آنگاه بیست سال بدان تنعم کردم. و چون دوستی قوی شد هیچ لذت در عبادت نرسد، دشخوار چگونه باشد؟

Аломати ҳафтуми он ки ҳамаи бандагони мутӣъи вайро дӯст дорад ва бар ҳамаи раҳиму мушфиқ буд ва ҳамеша осӣонроу кофаронро душман дорад , чунон ки гуфт , « ашдоءи алии алкоФри рҳмоءи бинҳм » . Ва яке аз пайғомбарон пурсед ки борхдоёи авлиёу дӯстон ту кӣанд ? гуфт , « онҳо ки чунон ки кӯдак бар модар шефта бошад ба ман шефта бошанд ва чунон ки мурғи паноҳ бо ошён диҳад эшон бо зикр ман диҳанд ва чунон ки паланг хашмгин шавад ки ба ҳеҷ чиз бок надорад , эшон хашмгин шаванд ки касе маъсиятӣ кунад » .

علامت هفتم آن که همه بندگان مطیع وی را دوست دارد و بر همه رحیم و مشفق بود و همیشه عاصیان را و کافران را دشمن دارد، چنان که گفت، «اشداء علی الکافر رحماء بینهم». و یکی از پیغامبران پرسید که بارخدایا اولیا و دوستان تو کیند؟ گفت، «آنها که چنان که کودک بر مادر شیفته باشد به من شیفته باشند و چنان که مرغ پناه با آشیان دهد ایشان با ذکر من دهند و چنان که پلنگ خشمگین شود که به هیچ چیز باک ندارد، ایشان خشمگین شوند که کسی معصیتی کند».

Ину амсоли ин аломат бисёраст . Ҳаркии дӯстии ваии тамом буд ҳама дар ваии мавҷӯд буд ва он ки дар ваии баъзе аз ин буд дӯстии вай ба қадари он буд .

این و امثال این علامت بسیار است. هرکه دوستی وی تمام بود همه در وی موجود بود و آن که در وی بعضی از این بود دوستی وی به قدر آن بود.