Бидон ки ризо ба қазои ҳақи таъолии баландтарӣн мақомотаст ва ҳеҷ мақоми вароӣ он нест . Чаҳ муҳаббати мақом беҳтаринасту ризоӣ ба қазои худои таъолии самара муҳаббатаст , на самара ҳар муҳаббатии бали самара муҳаббатӣаст ки бар камол буд . Ва аз ин гуфт расӯл ( с ) , « алрзои болқзои боби аллоҳи алаъзам » гуфт , « даргоҳи маин ҳақ таъолӣ ризост ба қазои вай » . Ва чун расӯл ( с ) аз қавмӣ бипурсед ки нишон имон чист ? гуфтанд , « дар бало сабр кунем ва бар неъмат шукр кунем ва ба қазои ризои диҳем » . Гуфт , « ҳкмоинду уламо . Наздикаст аз азимии қӯти эшон ки анбиё бошанд » . Ва гуфт , « чун қиёмат буд гуруҳеро аз уммати ман пару боли офаринад то ба биҳишт паранд . Фриштгони эшонро гӯйанд ҳисобу тарозуи сирот ҳама бидидед ? гӯйанд аз ин ҳамаи ҳеҷ чиз надидем . Гӯйанд шумо кистед ? гӯйанд аз уммат Муҳамадем . Гӯйанд пас амали шумо чаҳ буд ки ин ҳама каромат ёфтед ? гӯйанд дар мо ду хислат буд : яке он ки дар хилват шарм доштем ки маъсият кунем . Ва дигари он ки розӣ будем ба ризқи андак ки худоӣ таъолӣ дод моро . Млоикаҳ гуфтанд ҳақаст шуморо ин дараҷа » .

بدان که رضا به قضای حق تعالی بلندترین مقامات است و هیچ مقام ورای آن نیست. چه محبت مقام بهترین است و رضای به قضای خدای تعالی ثمره محبت است، نه ثمره هر محبتی بل ثمره محبتی است که بر کمال بود. و از این گفت رسول (ص)، «الرضا بالقضا باب الله الاعظم» گفت، «درگاه مهین حق تعالی رضاست به قضای وی». و چون رسول (ص) از قومی بپرسید که نشان ایمان چیست؟ گفتند، «در بلا صبر کنیم و بر نعمت شکر کنیم و به قضا رضا دهیم». گفت، «حکمایند و علما. نزدیک است از عظیمی قوت ایشان که انبیا باشند». و گفت، «چون قیامت بود گروهی را از امت من پر و بال آفریند تا به بهشت پرند. فریشتگان ایشان را گویند حساب و ترازو صراط همه بدیدید؟ گویند از این همه هیچ چیز ندیدیم. گویند شما کیستید؟ گویند از امت محمدیم. گویند پس عمل شما چه بود که این همه کرامت یافتید؟ گویند در ما دو خصلت بود: یکی آن که در خلوت شرم داشتیم که معصیت کنیم. و دیگر آن که راضی بودیم به رزق اندک که خدای تعالی داد ما را. ملایکه گفتند حق است شما را این درجه».

Қавми Мӯсо ( ъ ) вайро гуфтанд ки аз худоӣ таъолӣ бипурс то он чист ки хушнӯдии вай дар онаст то он кунем ? ваҳй омад ки аз ман хушнӯд бошед то аз шумо хушнӯд бошам . Ваҳй омад ба Довӯд ( ъ ) ки авлиёии маро ё андӯҳу нёҳт кораст . Ки он ҳаловати муноҷоти ман дар дили эшон биафзояд . ё Довӯд ! ман аз дӯстони хеши он дӯст дорам ки рӯҳонӣ бошанд , ғами ҳеҷ чиз нахуранду дили ҳеҷ чиз дунё набанданд . Ва гуфт расӯл ( с ) худоӣ ки худоӣ таъолӣ мегуяд , манам он худоӣ ки ҷузи ман худоӣ нест . Ҳар ки бар балои ман сабр накунад ва бар неъмати ман шукр ба ҷой наёрад ва ба қазои ман розӣ набошад , ӯро гӯии худои дигар талаб кун » .

قوم موسی (ع) وی را گفتند که از خدای تعالی بپرس تا آن چیست که خشنودی وی در آن است تا آن کنیم؟ وحی آمد که از من خشنود باشید تا از شما خشنود باشم. وحی آمد به داوود (ع) که اولیای مرا یا اندوه و نیاحت کار است. که آن حلاوت مناجات من در دل ایشان بیفزاید. یا داوود! من از دوستان خویش آن دوست دارم که روحانی باشند، غم هیچ چیز نخورند و دل هیچ چیز دنیا نبندند. و گفت رسول (ص) خدای که خدای تعالی می گوید، منم آن خدایی که جز من خدایی نیست. هر که بر بلای من صبر نکند و بر نعمت من شکر به جای نیارد و به قضای من راضی نباشد، او را گوی خدای دیگر طلب کن».

Ва гуфт , « худоӣ таъолӣ мегуяд тақдири бкрдм ва тадбир кардаму сунъи хеши муҳками бкрдм ва ба ҳар чаҳ хоҳад буд ҳукм кардам . Ҳар ки розӣаст ризои ман ваии рост ва ҳар ки нест хашми ман ваии рост то онгоҳ ки маро бинад » . Ва гуфт , « худоӣ гуфт : хайру шари бёФридм . Хунаки он ки ӯро барои хайри офаридам ва бар дасти ваии хайри осони бкрдм вау вой бар он ки вайро барои шари офаридам ва бар дасти ваии шари осони бкрдму вой бар он ки гуяд чаро ва чун » .

و گفت، «خدای تعالی می گوید تقدیر بکردم و تدبیر کردم و صنع خویش محکم بکردم و به هر چه خواهد بود حکم کردم. هر که راضی است رضای من وی راست و هر که نیست خشم من وی راست تا آنگاه که مرا بیند». و گفت، «خدای گفت: خیر و شر بیافریدم. خنک آن که او را برای خیر آفریدم و بر دست وی خیر آسان بکردم و و وای بر آن که وی را برای شر آفریدم و بر دست وی شر آسان بکردم و وای بر آن که گوید چرا و چون».

Ва яке аз анбиёи бист сол ба гуруснагӣу бараҳнагӣу меҳнат бисёр мубтало буд ва дуо мекард , иҷобат набӯд . Ваҳй омад ки пеш аз он ки осмону замини офаридами насбяти ту аз қисмату тақдири ман ин буд . Май хоҳӣ ки офаридани осмону замину тадбири мамлакат бо сар шавам барои туу ончӣ ҳукм кардаам бадал кунам то он буд ки ту хоҳӣ на он буд ки ману кори чунон буд ки ту дӯсти дорӣ на чунон ки ман ? ба иззати ман агар ин низ дар дил ту биҷунбад номи ту аз девони набувват маҳв кунам .

و یکی از انبیا بیست سال به گرسنگی و برهنگی و محنت بسیار مبتلا بود و دعا می کرد، اجابت نبود. وحی آمد که پیش از آن که آسمان و زمین آفریدم نصبیت تو از قسمت و تقدیر من این بود. می خواهی که آفریدن آسمان و زمین و تدبیر مملکت با سر شوم برای تو و آنچه حکم کرده ام بدل کنم تا آن بود که تو خواهی نه آن بود که من و کار چنان بود که تو دوست داری نه چنان که من؟ به عزت من اگر این نیز در دل تو بجنبد نام تو از دیوان نبوت محو کنم.

Ва инс мегуяд , « бист сол хизмат кардам расӯл ( с )ро ки ҳеҷ чизро ки бкрдм нагуфт ки чаро кардӣ ва он ки накардам нагуфт ки чаро накардӣ , локин чун бо ман касе хусуматӣ кардӣ гуфтӣ ки агар қазо карда будӣ карда омадӣ . Ва ваҳй омад ба Довӯд ( ъ ) ки ё Довӯд ! ту хоҳӣ ва ман хоҳам . Ва набӯд алои ончӣ ман хоҳам , агар таслим кунӣ ба ончӣ ман хоҳам кифоят кунам ончии ту хоҳӣ , ва онгоҳ набӯд алои ончӣ ман хоҳам . Умри бен абдулазиз гуфт , « шодии ман дар онаст ки тақдираст , то тақдир чаҳ буд ? ва гуфтанд , « чаҳ хоҳӣ ? » гуфт , « ончии вай қазо кардааст » .

و انس می گوید، «بیست سال خدمت کردم رسول (ص) را که هیچ چیز را که بکردم نگفت که چرا کردی و آن که نکردم نگفت که چرا نکردی، لکن چون با من کسی خصومتی کردی گفتی که اگر قضا کرده بودی کرده آمدی. و وحی آمد به داوود (ع) که یا داوود! تو خواهی و من خواهم. و نبود الا آنچه من خواهم، اگر تسلیم کنی به آنچه من خواهم کفایت کنم آنچه تو خواهی، و آنگاه نبود الا آنچه من خواهم. عمر بن عبدالعزیز گفت، «شادی من در آن است که تقدیر است، تا تقدیر چه بود؟ و گفتند، «چه خواهی؟» گفت، «آنچه وی قضا کرده است».

Ибн масъӯд гуяд , « оташ хӯрам дӯст тар дорам аз он ки чизе ки буд гӯям кошк набӯдӣ ё чизе ки набӯд гӯям кошк будӣ » . Ва яке аз ибод банӣ асроиили ҷаҳд бисёр кард дар ибодати рӯзгории дароз . Пас хоб дид ки рафиқи ту дар биҳишти фалон занаст . Пас вайро талаб кард то ибодат бинад аз вай . На намоз шаб дид ва на рӯзаи рӯзи магари фароиз . Гуфт , « маро бигӯӣ кирдор ту чист ? » гуфт , « ин ки дидӣ » . То бисёре алҳоҳ кард . Охир ёд оварад ва гуфт як хслткӣ дар манаст ки агар дар бало ва беморӣ бошам нахоҳам ки дар офият бошам ва агар дар офтоб бошам нахоҳам ки дар соя бошам ва агар дар соя бошам нахоҳам ки дар офтоб бошам , ва бидонча вай кунад розӣ бошам обиди дасти барсари ниҳод ва гуфт ин хслткӣ нест ки хислатӣ бузургаст .

ابن مسعود گوید، «آتش خورم دوست تر دارم از آن که چیزی که بود گویم کاشک نبودی یا چیزی که نبود گویم کاشک بودی». و یکی از عباد بنی اسراییل جهد بسیار کرد در عبادت روزگاری دراز. پس خواب دید که رفیق تو در بهشت فلان زن است. پس وی را طلب کرد تا عبادت بیند از وی. نه نماز شب دید و نه روزه روز مگر فرایض. گفت، «مرا بگوی کردار تو چیست؟» گفت، «این که دیدی». تا بسیاری الحاح کرد. آخر یاد آورد و گفت یک خصلتکی در من است که اگر در بلا و بیماری باشم نخواهم که در عافیت باشم و اگر در آفتاب باشم نخواهم که در سایه باشم و اگر در سایه باشم نخواهم که در آفتاب باشم، و بدانچه وی کند راضی باشم عابد دست برسر نهاد و گفت این خصلتکی نیست که خصلتی بزرگ است.