Бидон ки одамии зиндагонии дароз дар дили хеш сӯрат кардааст аз ду сабаб : яке ҷаҳл ва яке дӯстии дунё . Аммо дӯстии дунё чун ғолиб шуд марги дӯсти вайро аз вай бастанд , вайро душман дораду мувофиқ вай набӯду одамӣ ҳарчӣ мувофиқ вай набошад аз хештан давр меандозаду хештанро ишва медиҳаду ҳама дар дили хеши он сӯрат кунад ки бар вифқи орўзии вай буд , пас ҳамеша зиндагонӣу молу зану фарзанду асбоби дунё бо хаёли худ тақдир мекунад ки бар ҷой бошаду маргро ки мухолифи орзӯӣ вайаст фаромӯш кунад . Агар вақте ба хотири ваии даройад тсўиФ кунад ва гуяд , « эй мард ! рӯзгор дар пешаст . Кор маргбитавон сохт » . Чун бузург ббошд гуяд , « эй мард сабр кун то перӣ » . Чун пер шавад гуяд , « чандон ки ин иморат тамом шавад ва ин фарзандро ҷҳозсозӣу дил аз вай фориғ кунӣ ва ин зёъро об берун кунӣ то дил аз қӯт фориғ шавад то лиззати ибодати ёбӣ , ва ин душманро ки шамотат кардааст молаши диҳӣ » . Ва ҳамчунин тохир мекунад то фориғ шавад ва аз ҳар шуғлии даҳ шуғли дигар низ таваллуд кунад .

بدان که آدمی زندگانی دراز در دل خویش صورت کرده است از دو سبب: یکی جهل و یکی دوستی دنیا. اما دوستی دنیا چون غالب شد مرگ دوست وی را از وی بستاند، وی را دشمن دارد و موافق وی نبود و آدمی هرچه موافق وی نباشد از خویشتن دور می اندازد و خویشتن را عشوه می دهد و همه در دل خویش آن صورت کند که بر وفق آروزی وی بود، پس همیشه زندگانی و مال و زن و فرزند و اسباب دنیا با خیال خود تقدیر می کند که بر جای باشد و مرگ را که مخالف آرزوی وی است فراموش کند. اگر وقتی به خاطر وی درآید تسویف کند و گوید، «ای مرد! روزگار در پیش است. کار مرگ بتوان ساخت». چون بزرگ بباشد گوید، «ای مرد صبر کن تا پیری». چون پیر شود گوید، «چندان که این عمارت تمام شود و این فرزند را جهاز سازی و دل از وی فارغ کنی و این ضیاع را آب بیرون کنی تا دل از قوت فارغ شود تا لذت عبادت یابی، و این دشمن را که شماتت کرده است مالش دهی». و همچنین تاخیر می کند تا فارغ شود و از هر شغلی ده شغل دیگر نیز تولد کند.

Ва он аблаҳ надонад ки аз дунёи ҳаргиз фароғат набӯд ало ба тарки вай . Ва пиндорад ки вақте фориғ хоҳад шуд , ҳам чунин ҳар рӯз тохир мекунад то ногоҳ марг дар расад ва ҳасрат бимонад . Ва аз инаст ки бештари фарёди аҳли дӯзах аз тсўиФасту асли ин ҳамаи ҳуби дунёсту ғифлат аз ин ки расӯл ( с ) гуфт , « ҳаркиро май хоҳии дӯст май дор ки аз ту бозхўоҳнди стдн ! »

و آن ابله نداند که از دنیا هرگز فراغت نبود الا به ترک وی. و پندارد که وقتی فارغ خواهد شد، هم چنین هر روز تاخیر می کند تا ناگاه مرگ در رسد و حسرت بماند. و از این است که بیشتر فریاد اهل دوزخ از تسویف است و اصل این همه حب دنیاست و غفلت از این که رسول (ص) گفت، «هرکه را می خواهی دوست می دار که از تو بازخواهند ستدن!»

Ва аммо ҷаҳл онаст ки бар ҷавонӣ эътимод кунад ва ин қадар надонад ки то перии бимиради ҳазор кӯдаку ҷавони бимирад . Ва дар шаҳри иддаи перон камтар бошад аз он ки ба перӣ нарасанд алои андакӣ . Ва дигари он ки андари тандурустии марги мФоҷои баъӣди пиндорад ва ин миқдор надонад ки агар марги мФоҷо нодираст , бемории мФоҷо нодир нест . Ки ҳамаи беморӣҳо мФоҷо бошад . Чун бемор омад марг ки беморӣ бошад нодир нест . Пас ҳамеша нақд бар марг мекунад дар пеши хеш аммо чун офтоб , на чун соя ки дар пеш вай меравад ҳамеша ки ҳаргиз дар вай нарасад .

و اما جهل آن است که بر جوانی اعتماد کند و این قدر نداند که تا پیری بمیرد هزار کودک و جوان بمیرد. و در شهر عده پیران کمتر باشد از آن که به پیری نرسند الا اندکی. و دیگر آن که اندر تندرستی مرگ مفاجا بعید پندارد و این مقدار نداند که اگر مرگ مفاجا نادر است، بیماری مفاجا نادر نیست. که همه بیماریها مفاجا باشد. چون بیمار آمد مرگ که بیماری باشد نادر نیست. پس همیشه نقد بر مرگ می کند در پیش خویش اما چون آفتاب، نه چون سایه که در پیش وی می رود همیشه که هرگز در وی نرسد.