Бидон ки алоҷи дафъи сабаб буд . Чун сабаби бдонстӣ ба дафъи он машғӯл бошӣ . Аммо сабаби дӯстии дунёро алоҷ бидон кунад ки гуфтаем дар китоби ҳуби дунё ва дар ҷумлаи ҳаркии дунёро бидонади дунёро дӯст надорад ки бидонад ки лиззати ваии рӯзӣ чандаст ки ба марги ночор ботил шаваду онгоҳ дар ҳоли мнғс ва мукаддараст ва аз ранҷ холӣ несту ҳаргиз касеро софӣ нашудаасту ҳарки аз тӯли охирати бияндешад ва аз мухтасарӣ умр донад ки фурӯхтани охират ба дунёи ҳам чунон буд ки касе дарме дар хоби дӯст тар дорад аз динорӣ дар бедорӣ , ки дунё чун хобӣаст : « анноси ниёами Фозои мотўои антбҳўо » . Ва аммо ҷаҳлро алоҷ ба фикри софӣу маърифат ҳақиқӣ кунад ки бидонад ки марг чун ки ба даст вай нест он вақт бияёд ки хоҳад то бар ҷавонӣ эътимод накунад ё бар кории дигар .

بدان که علاج دفع سبب بود. چون سبب بدانستی به دفع آن مشغول باشی. اما سبب دوستی دنیا را علاج بدان کند که گفته ایم در کتاب حب دنیا و در جمله هرکه دنیا را بداند دنیا را دوست ندارد که بداند که لذت وی روزی چند است که به مرگ ناچار باطل شود و آنگاه در حال منغص و مکدر است و از رنج خالی نیست و هرگز کسی را صافی نشده است و هرکه از طول آخرت بیندیشد و از مختصری عمر داند که فروختن آخرت به دنیا هم چنان بود که کسی درمی در خواب دوست تر دارد از دیناری در بیداری، که دنیا چون خوابی است: «الناس نیام فاذا ماتوا انتبهوا». و اما جهل را علاج به فکر صافی و معرفت حقیقی کند که بداند که مرگ چون که به دست وی نیست آن وقت بیاید که خواهد تا بر جوانی اعتماد نکند یا بر کاری دیگر.