Бидон ки берун аз ин се доҳиаҳи ҳавл дар пешаст : яке он ки сӯрати малик аламут бинад . Ва дар хабараст ки иброҳӣм ( ъ ) , малики аламутро гуфт , « хоҳам ки дар он сӯрат ки ҷони гуноҳкорони бастонеи туро байнам » . Гуфт , « тоқати надорӣ » , гуфт , « лобудаст » , хештан бидон сӯрат ба вай намӯд . Шахсе дид сиёҳу ганда , мўиҳои барпои хостаҳу ҷомаҳои сиёҳи пӯшидау дӯду оташ аз бинӣу даҳони вай берун меояд . Иброҳӣм аз ҳуш бишуду биФтод . Чун бо ақл омад бо сӯрати хеш шуда буд . Гуфт , « ё малики аламут ! агар осии пеш аз сӯрат ту нахоҳад дида басандааст » . Ва бидон ки мутӣъон аз ин ҳавл руста бошанд , вайро бар некӯтарин сӯрати бенанд , чунон ки агар ҳеҷ роҳат нахоҳад дид магари ҷамоли сӯрати ваии кифоят буд .

بدان که بیرون از این سه داهیه هول در پیش است: یکی آن که صورت ملک الموت بیند. و در خبر است که ابراهیم (ع)، ملک الموت را گفت، «خواهم که در آن صورت که جان گناهکاران بستانی تو را بینم». گفت، «طاقت نداری»، گفت، «لابد است»، خویشتن بدان صورت به وی نمود. شخصی دید سیاه و گنده، مویها برپای خاسته و جامه های سیاه پوشیده و دود و آتش از بینی و دهان وی بیرون می آید. ابراهیم از هوش بشد و بیفتاد. چون با عقل آمد با صورت خویش شده بود. گفت، «یا ملک الموت! اگر عاصی پیش از صورت تو نخواهد دیده بسنده است». و بدان که مطیعان از این هول رسته باشند، وی را بر نیکوترین صورت بینند، چنان که اگر هیچ راحت نخواهد دید مگر جمال صورت وی کفایت بود.

Ва сулаймони бен Довӯд ( ъ ) гуфт малики аламутро ки чаро миёни мардумон адл накунӣ ? яке базӯдӣ май барӣ ва якеро бисёр майгузорӣ ? гуфт , « ин ба даст ман нест . Бар ном ҳар яке саҳифае ба даст ман диҳанд . Чунон ки фармойанд мекунам » .

و سلیمان بن داوود (ع) گفت ملک الموت را که چرا میان مردمان عدل نکنی؟ یکی بزودی می بری و یکی را بسیار می گذاری؟ گفت، «این به دست من نیست. بر نام هر یکی صحیفه ای به دست من دهند. چنان که فرمایند می کنم».

Вҳби бен мнбаҳ гуяд , подшоҳии як рӯз нишаст . Ҷома медарушед . Сад гӯна ҷома биовараданд , то ончии некӯтар буд барнишаст . Пас дар мавкибии азим берун омад ва аз кибр ба ҳеҷ кас наменигаред . Малики аламут бар сӯрати дарвешии шўхгни ҷомаи пеш вай омад ва бар вай салом кард . Ҷавоби надод . Лагоми асб вай бигирифт . Гуфт , « даст бидор магар наме доне чаҳ мекунӣ ? » гуфт , « маро ҳоҷатӣаст » , гуфт , « сабр кун то фурӯд оем » . Гуфт , « на акнӯн » , гуфт , « бигӯӣ » . Сари Фрогўши ваии барад ва гуфт , « манам малики аламут . Омадаам то ҳамин соъати ҷонати бустонам » . Подшоҳро ранг аз рӯй бишуд . Гуфт , « чандон бигзор то бо хона шаваму зану фарзандро видоъӣ кунам » . Муҳлат надорад ва дар ҳоли ҷонаши бастад ва аз асби биФтод .

وهب بن منبه گوید، پادشاهی یک روز نشست. جامه می درپوشید. صد گونه جامه بیاوردند، تا آنچه نیکوتر بود برنشست. پس در موکبی عظیم بیرون آمد و از کبر به هیچ کس نمی نگرید. ملک الموت بر صورت درویشی شوخگن جامه پیش وی آمد و بر وی سلام کرد. جواب نداد. لگام اسب وی بگرفت. گفت، «دست بدار مگر نمی دانی چه می کنی؟» گفت، «مرا حاجتی است»، گفت، «صبر کن تا فرود آیم». گفت، «نه اکنون»، گفت، «بگوی». سر فراگوش وی برد و گفت، «منم ملک الموت. آمده ام تا همین ساعت جانت بستانم». پادشاه را رنگ از روی بشد. گفت، «چندان بگذار تا با خانه شوم و زن و فرزند را وداعی کنم». مهلت ندارد و در حال جانش بستد و از اسب بیفتاد.

Ва малики аламут ( ъ ) аз онҷо бирафт . Муъминиро дид , гуфт , « бо ту розӣ дорам » . Гуфт , « чист ? » гуфт , « манам малики аламут » . Гуфт , « марҳабо , дерӣаст дар интизори туам ва ҳеҷ каси азизтар аз ту наздик ман нахост омадан . Ҳин ҷон баргир » . Гуфт , « аввали ҳоҷатӣу корӣ ки дорӣ бигзор » . Гуфт , « ман ҳеҷ кори муҳимтар аз ин надорам ки худованди хешро байнам . Акнӯн бар он ҳол ки ту хоҳии ҷон ман баргир » . Ва гуфт , насабр кун то таҳорат кунам ва намоз кунам дар суҷуди ҷон ман баргир » . Чунон кард .

و ملک الموت (ع) از آنجا برفت. مومنی را دید، گفت، «با تو رازی دارم». گفت، «چیست؟» گفت، «منم ملک الموت». گفت، «مرحبا، دیری است در انتظار توام و هیچ کس عزیزتر از تو نزدیک من نخواست آمدن. هین جان برگیر». گفت، «اول حاجتی و کاری که داری بگذار». گفت، «من هیچ کار مهم تر از این ندارم که خداوند خویش را بینم. اکنون بر آن حال که تو خواهی جان من برگیر». و گفت، نصبر کن تا طهارت کنم و نماز کنم در سجود جان من برگیر». چنان کرد.

Вҳби бен мнбаҳ гуфт ки дар замини подшоҳӣ буд ки аз вай бузургтар набӯд . Малики аламути ҷони ваии бастад . Чун ба осмон расед , Фариштагон гуфтанд , « туро ҳаргиз бар касе раҳмат омад ки ҷони ваии бстдӣ ? » гуфт , « занӣ дар биёбоне обистан буд . Кӯдак биниҳод . Маро фармуданд ки ҷон вай баргир . Ҷони модари бстдм ва он кӯдакро зойеъи бгзоштм . Бар он модар раҳмат омад аз ғурбати вай ва бар он кӯдак аз танҳоӣу зойеъӣ ки бимонад » . ӯро гуфтанд , « ин подшоҳ дидӣ ки дар рӯй замин чун ӯ кас набӯд ? » гуфт , « дидам » , гуфтанд , « он кӯдак буд ки дар биёбони бгзоштӣ » . Гуфт , « субҳони аллоҳи латифи лмои ишоء » .

وهب بن منبه گفت که در زمین پادشاهی بود که از وی بزرگتر نبود. ملک الموت جان وی بستد. چون به آسمان رسید، فرشتگان گفتند، «تو را هرگز بر کسی رحمت آمد که جان وی بستدی؟» گفت، «زنی در بیابانی آبستن بود. کودک بنهاد. مرا فرمودند که جان وی برگیر. جان مادر بستدم و آن کودک را ضایع بگذاشتم. بر آن مادر رحمت آمد از غربت وی و بر آن کودک از تنهایی و ضایعی که بماند». او را گفتند، «این پادشاه دیدی که در روی زمین چون او کس نبود؟» گفت، «دیدم»، گفتند، «آن کودک بود که در بیابان بگذاشتی». گفت، «سبحان الله لطیف لما یشاء».

Ва дар асараст ки шаби нимаи шаъбони саҳифае ба дасти малик аламут диҳанд ҳарки дар он сол ҷон бирабоед гирифт номи ваии набишта дар вай . Яке ибодат мекунад ва яке арӯсӣ мекунад ва яке хусумат мекунаду номҳои эшон дар онҷои набишта . Ва аъамаш гуяд ки малики аламут дар пеш сулаймон шуд . Тез дар яке нигаред аз надимони вай . Чун берун шуд , он надим гуфт , « он ки буд ки чунон тез дар ман нигаред ? » гуфт , « малики аламут » , гуфт , « магар ҷонам бихоҳад стдн ? бодро бифармоӣ то маро ба замини Ҳиндӯстони барад . Чун бозояд маро набинад » . Бифармуд то чунон кард . Пас чун малики аламут боз омад сулаймон ( ъ ) гуфт , « дар он надими ман тез май нгридӣ , чаҳ сабаб буд ? » гуфт , « маро фармӯдаанд ки ин соъат ба Ҳиндӯстони ҷон вай баргир . Ваии ӣнҷо буд гуфтам дар як соъат ба Ҳиндӯстон чун хоҳад шуд ? чун онҷо шудам , вайро онҷо дидам . Аҷаби доштам » . Ва мақсӯд аз ин ҳикоят онаст ки аз дидори малики аламут чора нест .

و در اثر است که شب نیمه شعبان صحیفه ای به دست ملک الموت دهند هرکه در آن سال جان برباید گرفت نام وی نبشته در وی. یکی عبادت می کند و یکی عروسی می کند و یکی خصومت می کند و نام های ایشان در آنجا نبشته. و اعمش گوید که ملک الموت در پیش سلیمان شد. تیز در یکی نگرید از ندیمان وی. چون بیرون شد، آن ندیم گفت، «آن که بود که چنان تیز در من نگرید؟» گفت، «ملک الموت»، گفت، «مگر جانم بخواهد ستدن؟ باد را بفرمای تا مرا به زمین هندوستان برد. چون بازآید مرا نبیند». بفرمود تا چنان کرد. پس چون ملک الموت باز آمد سلیمان (ع) گفت، «در آن ندیم من تیز می نگریدی، چه سبب بود؟» گفت، «مرا فرموده اند که این ساعت به هندوستان جان وی برگیر. وی اینجا بود گفتم در یک ساعت به هندوستان چون خواهد شد؟ چون آنجا شدم، وی را آنجا دیدم. عجب داشتم». و مقصود از این حکایت آن است که از دیدار ملک الموت چاره نیست.

Доҳиаҳи дигари дидори ин ду Фриштаҳаст ки бар ҳар касе муваккиланд ки дар хабараст ки ба охири марги ҳарду дар дидор вай оянд . Агар мутӣъ бошад гӯйанд , « ҷзоки аллоҳи хиро бисёр тоъат дар пеши мо бкрдӣу роҳат ба мо расонидӣ . Ва агар осӣ буд гӯйанд , « лоҷзоки аллоҳи хиро . Бисёр Фзоиҳу маосӣ ки дар пеши мо бкрдӣ » . Дар ин вақт буд ки чашми мурда ба ҳаво бимонада бошад ки низ бар ҳам назанад .

داهیه دیگر دیدار این دو فریشته است که بر هر کسی موکلند که در خبر است که به آخر مرگ هردو در دیدار وی آیند. اگر مطیع باشد گویند، «جزاک الله خیرا بسیار طاعت در پیش ما بکردی و راحت به ما رسانیدی. و اگر عاصی بود گویند، «لاجزاک الله خیرا. بسیار فضایح و معاصی که در پیش ما بکردی». در این وقت بود که چشم مرده به هوا بمانده باشد که نیز بر هم نزند.

Доҳиаҳи сеюм он ки ҷойгоҳи хеш дар биҳишт ва дӯзах бинад . Ки малики аламути мутӣъро гуяд , « ё дӯст ! худои таъолии туро бишорат дод ба биҳишт » . Ва гуноҳкорро гуяд , « эй душмани худои таъолӣ ! бишорати бодат ба дӯзах » . Пас ранҷи он бар ранҷ ҷон кандан бозгардаду алъёзи аллоҳ . Ин аҳволаст ки дар дунё бинад . Ва ин мухтасараст . Дар ончӣ дар гӯр бинад ва пас аз он .

داهیه سوم آن که جایگاه خویش در بهشت و دوزخ بیند. که ملک الموت مطیع را گوید، «یا دوست! خدای تعالی تو را بشارت داد به بهشت». و گناهکار را گوید، «ای دشمن خدای تعالی! بشارت بادت به دوزخ». پس رنج آن بر رنج جان کندن بازگردد و العیاذ الله. این احوال است که در دنیا بیند. و این مختصر است. در آنچه در گور بیند و پس از آن.