Расӯл ( с ) гуфт , « дар он вақт ки мурдаро дар гӯр ниҳанд гӯр гуяд , « виҳки ёбн , ба одам , ба чаҳ ғарра шудӣ ба ман ? надонистӣ ки ман хонаи мҳтнму хонаи зулматаму хонаи тнҳоӣиму хонаи карамам ? ба чаҳ фирефта шудӣ ки бар ман май гузаштии мутаҳайири вори як пой пеш менаҳодӣ ва яке пас ? » агар муслеҳ буд касе аз вай ҷавоб диҳад ки чаҳ гӯйӣ ё гӯр ? ки вай ба салоҳ буду амри маърӯф ва наҳй мункир кард . Гуяд лоҷарам бар вай бӯстон кардам сабз . Онгоҳи тани вай нурӣ гардаду рӯҳи вай ба осмон шавад . Ва дар асараст ки мурдаро дар гӯр ниҳанд ва азоб кунанд . Ҳамсоягони вай овоз диҳанд ки ё мутахаллиф ! ту бории боз пас монадӣ ва мо аз пеш биёмадем . Чаро ба мо ибрат нагирифтӣ . Надидӣ ки мо биёмадему аъмоли мо мунқатиъ шуд ва ту муҳлат ёфтӣ ? чаро ончии моро фӯт шуд ту тадорук накардӣ ? ва ҳам чунин ҳамаи гӯшҳои замин Нидо кунанд ки эй фирефтаи дунё ! чаро ибрат нагирифтӣ ба касоне ки аз пеш ту бирафтанд ва ҳам чун ту фирефта шуда буданд ? ва дар хабараст ки бандаи шоистаро чун дар гӯр ниҳанд кирдорҳои некӯи гирд бар гирд фурӯ гиранду вайро нигоҳ медоранд . Чун млоикаҳи азоб аз ҷониб пой даройанд намоз пеш ояд ва гуяд , « бисёре бар пой истодааст барои худоӣ » . Ва чун аз ҷониб сар даройанд рӯза гуяд , « на бисёр тишнагӣ кашидааст дар дунё » . Ва чун аз ҷониби тани даройад , ҳаҷ ва ғзо гӯйанд , « на . Ранҷ бисёр кашидааст ба тан » . Ва чун аз ҷониби дасти даройад садақа гуяд , « даст аз вай бидоред ки бад-ӣни дасти садақа бисёр додааст » . Млоикаҳ гӯйанд , « хушу муборакати бод » . Бозгарданду млоикаҳи раҳмати биёянд . Вайро фаршӣ аз биҳишт биоваранд ва бияфкананду гӯр бар вай фарох кунанд чандон ки чашм бирасаду қандилӣ аз биҳишт биоваранд то дар нури он май буд то рӯзи қиёмат .

رسول (ص) گفت، «در آن وقت که مرده را در گور نهند گور گوید، «ویحک یابن، به آدم، به چه غره شدی به من؟ ندانستی که من خانه محتنم و خانه ظلمتم و خانه تنهائیم و خانه کَرَمم؟ به چه فریفته شدی که بر من می گذشتی متحیر وار یک پای پیش می نهادی و یکی پس؟» اگر مصلح بود کسی از وی جواب دهد که چه گویی یا گور؟ که وی به صلاح بود و امر معروف و نهی منکر کرد. گوید لاجرم بر وی بوستان کردم سبز. آنگاه تن وی نوری گردد و روح وی به آسمان شود. و در اثر است که مرده را در گور نهند و عذاب کنند. همسایگان وی آواز دهند که یا متخلف! تو باری باز پس ماندی و ما از پیش بیامدیم. چرا به ما عبرت نگرفتی. ندیدی که ما بیامدیم و اعمال ما منقطع شد و تو مهلت یافتی؟ چرا آنچه ما را فوت شد تو تدارک نکردی؟ و هم چنین همه گوشهای زمین ندا کنند که ای فریفته دنیا! چرا عبرت نگرفتی به کسانی که از پیش تو برفتند و هم چون تو فریفته شده بودند؟ و در خبر است که بنده شایسته را چون در گور نهند کردارهای نیکو گرد بر گرد فرو گیرند و وی را نگاه می دارند. چون ملایکه عذاب از جانب پای درآیند نماز پیش آید و گوید، «بسیاری بر پای ایستاده است برای خدای». و چون از جانب سر درآیند روزه گوید، «نه بسیار تشنگی کشیده است در دنیا». و چون از جانب تن درآید، حج و غزا گویند، «نه. رنج بسیار کشیده است به تن». و چون از جانب دست درآید صدقه گوید، «دست از وی بدارید که بدین دست صدقه بسیار داده است». ملایکه گویند، «خوش و مبارکت باد». بازگردند و ملایکه رحمت بیایند. وی را فرشی از بهشت بیاورند و بیفکنند و گور بر وی فراخ کنند چندان که چشم برسد و قندیلی از بهشت بیاورند تا در نور آن می بود تا روز قیامت.

Ва Абдуллоҳи бен убайд гуяд ки расӯл ( с ) гуфт ки мурдаро дар гӯр ниҳанд овози пои мардумон май шунӯд ки аз пас ҷинозаи фароз омада бошанд ва ҳеҷ кас бо вай сухан нагӯяд , магари гӯр . Гуяд , « на бисёр бо ту бигуфта буданд аз сифату ҳавли танагии ман , чаҳ сохтае барои ман ? »

و عبدالله بن عبید گوید که رسول (ص) گفت که مرده را در گور نهند آواز پای مردمان می شنود که از پس جنازه فراز آمده باشند و هیچ کس با وی سخن نگوید، مگر گور. گوید، «نه بسیار با تو بگفته بودند از صفت و هول تنگی من، چه ساخته ای برای من؟»