Бидон ки тавба бесабр рост наёяд , балки гузордан ҳеҷ фарзияу бгзоштни ҳеҷ маъсият бесабр рост наёяд ва барои ин буд ки аз расӯл ( с ) пурседанд ки имон чист ? гуфт , « сабр » . Ва гуфт андари хабарии дигар ки сабри нима имонаст ва ба сабаби бузургӣу фазл сабраст ки ҳақи таъолии қуръони зиёрат аз ҳафтод ҷои сабрро ёд кардааст ва ҳар дараҷае ки некӯтараст ҳавола бо сабр кардааст то имомати андари роҳи дайни ҳавола бо сабр кард ва гуфт , «у ҷълноҳми аъиммаи иҳдўни бомрнои лмои сбрўо »у музд бениҳоят ва бе ҳисоби ҳавола бо сабр кардааст ва гуфт , « анмои иўФии алсобрўни аҷрҳми бғири ҳисоб »у собиронро ваъда дод ки вай бо эшонаст « ани аллоҳи маъаи алсобрин »у салавоту раҳмату ҳидояти ҳеҷ касро ҷамъ накарда магари собиронро ва гуфт , « аўлӣки алайҳими салавоти ман рбҳму раҳмау аўлӣки ҳам алмҳтдўн » ва аз бузургии фазл сабраст ки ҳақи таъолии вайро азиз кард ва ба ҳар кас надонад алои андакӣ ба дӯстони хеш ки расӯл ( с ) гуфт , « ани ақали мо аўтитми алиқину ъзимаҳи алсбр » гуфт , « андактарин чизе ки ба шумо додаанд яқинасту сабр . Ва ҳар киро ин ҳар ду бидоданд гӯи боки мадор агар рӯза бисёр надорад ва агар бар ончӣ ҳастед имрӯз бо асҳоб сабр кунед ва нигарадед дӯст тар дорам аз он ки ҳар яке чандон тоъат кунед ки ҷумла шумо карда бошед , валикини тарсам ки роҳи дунё бар шумо кушода шавад ва пас аз ман бо якдигар мункир шаведу аҳли осмони шуморо мункир шаванд . Ва ҳар ки сабр кунад савоб тамом ёбад . Сабр кунед ки дунё бинмоанду савоби ҳақ таъолӣ бимонад , « мо ъндкми инФдўмои ъндллаҳи боқу лнҷзини аллазӣнаи сбрўои аҷрҳми боҳасани моконўои иъмлўн »

بدان که توبه بی صبر راست نیاید، بلکه گزاردن هیچ فرضیه و بگذاشتن هیچ معصیت بی صبر راست نیاید و برای این بود که از رسول (ص) پرسیدند که ایمان چیست؟ گفت، «صبر». و گفت اندر خبری دیگر که صبر نیمه ایمان است و به سبب بزرگی و فضل صبر است که حق تعالی قرآن زیارت از هفتاد جای صبر را یاد کرده است و هر درجه ای که نیکوتر است حواله با صبر کرده است تا امامت اندر راه دین حواله با صبر کرد و گفت، «و جعلناهم ائمه یهدون بامرنا لما صبروا» و مزد بی نهایت و بی حساب حواله با صبر کرده است و گفت، «انما یوفی الصابرون اجرهم بغیر حساب» و صابران را وعده داد که وی با ایشان است «ان الله مع الصابرین» و صلوات و رحمت و هدایت هیچ کس را جمع نکرده مگر صابران را و گفت، «اولئک علیهم صلوات من ربهم و رحمه و اولئک هم المهتدون» و از بزرگی فضل صبر است که حق تعالی وی را عزیز کرد و به هر کس نداند الا اندکی به دوستان خویش که رسول(ص) گفت، «ان اقل ما اوتیتم الیقین و عزیمه الصبر» گفت، «اندک ترین چیزی که به شما داده اند یقین است و صبر. و هر که را این هر دو بدادند گو باک مدار اگر روزه بسیار ندارد و اگر بر آنچه هستید امروز با اصحاب صبر کنید و نگردید دوست تر دارم از آن که هر یکی چندان طاعت کنید که جمله شما کرده باشید، ولیکن ترسم که راه دنیا بر شما گشاده شود و پس از من با یکدیگر منکر شوید و اهل آسمان شما را منکر شوند. و هر که صبر کند ثواب تمام یابد. صبر کنید که دنیا بنماند و ثواب حق تعالی بماند، «ما عندکم ینفدوما عندلله باق و لنجزین الذین صبروا اجرهم باحسن ماکانوا یعملون»

Ин оят тамом бархонаду расӯл ( с ) гуфт ки сабр ганҷӣаст аз ганҷҳои биҳишт ва гуфт , « агар сабри мардӣ будӣ мардии Карим будӣ » . Ва гуфт , « худои таъолии собиронро дӯст дорад » . Ва ваҳй омад ба Довӯд ( ъ ) ки дар ахлоқ ба ман иқтидо кун . Ва аз ахлоқи ман яке онаст ки сабурам . Ва исо ( ъ ) гуфт , « ниёеи ончии хоҳӣ то сабр накунӣ бар ончии хоҳӣ » . Ва расӯл ( с ) қавмиро дид аз ансор . Гуфт , « муъминед ? » гуфтанд , « оре » гуфт , « нишон имон чист ? » гуфтанд , « андари неъмат шукр кунему андари меҳнат сабр кунем ва ба қазои худои таъолӣ розӣ бошем » . Гуфт , « мўмнўну раби алкъбаҳ »у алӣ ( ъ ) гуфт , « сабр аз имон ҳамчунонаст ки сар аз тан . Ҳар киро сар нест тан нест ва ҳар киро сабр нест имон нест » .

این آیت تمام برخواند و رسول(ص) گفت که صبر گنجی است از گنجهای بهشت و گفت، «اگر صبر مردی بودی مردی کریم بودی». و گفت، «خدای تعالی صابران را دوست دارد». و وحی آمد به داوود(ع) که در اخلاق به من اقتدا کن. و از اخلاق من یکی آن است که صبورم. و عیسی(ع) گفت، «نیایی آنچه خواهی تا صبر نکنی بر آنچه خواهی». و رسول(ص) قومی را دید از انصار. گفت، «مومنید؟» گفتند، «آری» گفت، «نشان ایمان چیست؟» گفتند، «اندر نعمت شکر کنیم و اندر محنت صبر کنیم و به قضای خدای تعالی راضی باشیم». گفت، «مومنون و رب الکعبه» و علی(ع) گفت، «صبر از ایمان همچنان است که سر از تن. هر که را سر نیست تن نیست و هر که را صبر نیست ایمان نیست».