Бидон ки ҳарчӣ халқи онро хайр донад аз се ҳол берун набӯд : ё хушаст дар ҳол ё сӯдмандаст дар мстқбл ё некӯаст дар нафаси хеш . Ва ҳар чаҳ онро шар донанд ё нохушаст дар вақт ё зиёнкораст дар мстқбл ё зиштаст дар нафаси хеш . Пас хайри тамомтарин онаст ки ин ҳама дар вай ҷамъаст ки ҳам хушаст ва ҳам некӯ ва ҳам сӯдмандаст ва ин нест магари илму ҳикмат .

بدان که هرچه خلق آن را خیر داند از سه حال بیرون نبود: یا خوش است در حال یا سودمند است در مستقبل یا نیکوست در نفس خویش. و هر چه آن را شر دانند یا ناخوش است در وقت یا زیانکار است در مستقبل یا زشت است در نفس خویش. پس خیر تمامترین آن است که این همه در وی جمع است که هم خوش است و هم نیکو و هم سودمند است و این نیست مگر علم و حکمت.

Ва шари тамомтарин ҷаҳласт ки ҳам нохушаст ва ҳам зишт ва ҳам рёнкор . Ва бидон ки ҳеҷ чиз аз илм хуштар нест локини наздик касе ки дили вай бемор набӯд . Ва бидон ки ҷаҳл дард кунад дар ҳоли нохуш буд ки ҳар ки чизе надонад ва хоҳад ки донад дарди ҷоҳилии хеш май бояду ҷаҳл зиштаст влкни ин зиштӣ дар вай зоҳир нест аммо дар дарун диласт ки сӯрати дилро кўж гирданд . Ва ин аз зиштии зоҳири зишт тараст .

و شر تمامترین جهل است که هم ناخوش است و هم زشت و هم ریانکار. و بدان که هیچ چیز از علم خوشتر نیست لکن نزدیک کسی که دل وی بیمار نبود. و بدان که جهل درد کند در حال ناخوش بود که هر که چیزی نداند و خواهد که داند درد جاهلی خویش می باید و جهل زشت است ولکن این زشتی در وی ظاهر نیست اما در درون دل است که صورت دل را کوژ گرداند. و این از زشتی ظاهر زشت تر است.

Ва чиз буд ки нофеъ буд влкни нохуш буд чун баридани ангушт аз бими он ки даст табоҳ шавад . Ва чиз буд ки аз ваҷҳе суд дорад ва аз ваҷҳеи зиён , чун касе ки мол ба дарё андозад ва чун киштӣ ғарқа хоҳад шуд то хештан саломат ёбад .

و چیز بود که نافع بود ولکن ناخوش بود چون بریدن انگشت از بیم آن که دست تباه شود. و چیز بود که از وجهی سود دارد و از وجهی زیان، چون کسی که مال به دریا اندازد و چون کشتی غرقه خواهد شد تا خویشتن سلامت یابد.