Мардумон чунин гӯйанд ки ҳар чаҳ хуш буд он неъмат буд . Ва хушӣҳо ва лиззатҳо бар се дараҷааст : яке онаст ки он хасис тараст ва он лиззати шикам ва фараҷаст ки халқи бештар он донанд ва бидон машғӯл бошанд ва ҳар чаҳ талаб кунанд барои он кунанд . Ва далели хасисӣ инаст ки ҳама бҳоем дар ин шарик бошанд ва дар пеш одамӣанд дар ин лиззат ки хӯришу гшни ҳайвонот бешаст , балки магасу мӯр бо одамӣ шариканд . Андари ин чун касе ҳамагии хеш бад-ӣн диҳад ба дараҷаи ҳашароти замин кифоят кардааст .

مردمان چنین گویند که هر چه خوش بود آن نعمت بود. و خوشیها و لذتها بر سه درجه است: یکی آن است که آن خسیس تر است و آن لذت شکم و فرج است که خلق بیشتر آن دانند و بدان مشغول باشند و هر چه طلب کنند برای آن کنند. و دلیل خسیسی این است که همه بهایم در این شریک باشند و در پیش آدمیند در این لذت که خورش و گشن حیوانات بیش است، بلکه مگس و مور با آدمی شریکند. اندر این چون کسی همگی خویش بدین دهد به درجه حشرات زمین کفایت کرده است.

Дараҷаи дувуми лиззати ғалабау раёсату беҳтар омаданаст аз дигарон ки он қӯт хашмаст ва он гарчи шарифтараст аз лиззати шикаму фараҷ , локини ҳам хасисаст ки баъзе аз ҳайвонот дар ин шарикаст . Ки агар ҳамаро нест шеру палангро шараи кибру ғалаба кардану беҳтар омадан ҳаст .

درجه دوم لذت غلبه و ریاست و بهتر آمدن است از دیگران که آن قوت خشم است و آن گرچه شریفتر است از لذت شکم و فرج، لکن هم خسیس است که بعضی از حیوانات در این شریک است. که اگر همه را نیست شیر و پلنگ را شره کبر و غلبه کردن و بهتر آمدن هست.

Дараҷаи сими лиззати илму ҳикмату маърифати ҳақи таъолӣу аҷоиби сунъ вайаст ва ин шарифаст . Ки ин ҳеҷ бҳимаҳро нест , балки ин сифат млоикаҳаст ва балки аз сифоти ҳақ таъолӣаст . Ҳар киро лиззати вай дар инаст комиласт ва ҳар киро дар ин ҳеҷ лиззат нест ноқисаст балки беморасту ҳолк . Ва бештари муъминон аз ин ду қисм бошанд ки ҳам лиззат ин ёбанд ва ҳам лиззати дигари чизҳо чун лиззати раёсату шаҳват , влкн ҳар киро бар ваии ғолиби лиззати маърифат буд он дигари бад-ӣни мастуру мғФўр буд . Ва ҳар ки он дигари ғолиб буд ва ин ба таклиф буд ба дараҷаи нуқсони наздиктар буд агар ҷаҳд он накунад то ин ғолиб ояду маънии руҷҳони каффаи ҳасаноти ин буд .

درجه سیم لذت علم و حکمت و معرفت حق تعالی و عجایب صنع وی است و این شریف است. که این هیچ بهیمه را نیست، بلکه این صفت ملایکه است و بلکه از صفات حق تعالی است. هر که را لذت وی در این است کامل است و هر که را در این هیچ لذت نیست ناقص است بلکه بیمار است و هالک. و بیشتر مومنان از این دو قسم باشند که هم لذت این یابند و هم لذت دیگر چیزها چون لذت ریاست و شهوت، ولکن هر که را بر وی غالب لذت معرفت بود آن دیگر بدین مستور و مغفور بود. و هر که آن دیگر غالب بود و این به تکلیف بود به درجه نقصان نزدیکتر بود اگر جهد آن نکند تا این غالب آید و معنی رجحان کفه حسنات این بود.