Бидон ки хавфу раҷо чун ду ҷиноҳаст солики роҳро ки ба ҳамаи мақомҳои Маҳмӯд ки расад ба қӯт вай расад ки ақабот ки ҳиҷобаст аз ҳазрати илоҳяти сахт баландаст то умедии содиқу чашмӣ бар лиззати ҷамол ҳазрат набошад он ақаботи қатъ натавонад кард . Ва шаҳавот бар роҳи дӯзах ғолибасту фарибанда ва кушандааст . Ва доми ваии гӣранда ва мушкиласт . То ҳарос бар дили вай ғолиб нашавад , аз вай ҳазар натавон кард , ба сабаб инаст ки фазли хавфу раҷо азимаст ки раҷо чун зимомаст ки бандаеро мекашаду хавф чун тозӣонааст ки вайро метозад ва мо ҳукми раҷои аввали бигӯеми онгоҳи хавф .

بدان که خوف و رجا چون دو جناح است سالک راه را که به همه مقامهای محمود که رسد به قوت وی رسد که عقبات که حجاب است از حضرت الهیت سخت بلند است تا امیدی صادق و چشمی بر لذت جمال حضرت نباشد آن عقبات قطع نتواند کرد. و شهوات بر راه دوزخ غالب است و فریبنده و کشنده است. و دام وی گیرنده و مشکل است. تا هراس بر دل وی غالب نشود، از وی حذر نتوان کرد، به سبب این است که فضل خوف و رجا عظیم است که رجا چون زمام است که بنده ای را می کشد و خوف چون تازیانه است که وی را می تازد و ما حکم رجا اول بگوییم آنگاه خوف.