Бидон ки ибодати худои таъолӣ бар умеди караму фазли некӯтар аз ибодат бар ҳарос аз уқубат ки аз умеди муҳаббати хезад ва ҳеҷ мақом аз мақоми муҳаббат фаротар нест ва аз хавфи биму нафрат буд . Ва барои ин гуфт расӯл ( с ) , « лои тмўтни аҳдкми алоу ҳўи ҳасани алзни брбаҳ . Ҳеҷ кас мабод ки бимирад ва ба худои таъолии некӯи гумони набард » . Ва гуфт , « худоӣ таъолӣ мегуяд : ман онҷоем ки бандаам гумони барад . Ҳар гумон ки хоҳӣ ба ман май бар » . Ва расӯл ( с ) якеро гуфт дар вақт ҷон кандан ки хештанро чигуна май ёбӣ ? гуфт , « чунон ки аз гуноҳони хеш май тарсам ва ба раҳмати вай умед медорам » . Гуфт , « дар дили ҳеҷ каси ин ҷамъ нашавад ки на ҳақи таъолии вайро эмин кунад аз ончӣ май тарсад ва бидиҳад ончӣ бихоҳад » .

بدان که عبادت خدای تعالی بر امید کرم و فضل نیکوتر از عبادت بر هراس از عقوبت که از امید محبت خیزد و هیچ مقام از مقام محبت فراتر نیست و از خوف بیم و نفرت بود. و برای این گفت رسول (ص)، «لا تموتن احدکم الا و هو حسن الظن بربه. هیچ کس مباد که بمیرد و به خدای تعالی نیکو گمان نبرد». و گفت، «خدای تعالی می گوید: من آنجایم که بنده ام گمان برد. هر گمان که خواهی به من می بر». و رسول (ص) یکی را گفت در وقت جان کندن که خویشتن را چگونه می یابی؟ گفت، «چنان که از گناهان خویش می ترسم و به رحمت وی امید می دارم». گفت، «در دل هیچ کس این جمع نشود که نه حق تعالی وی را ایمن کند از آنچه می ترسد و بدهد آنچه بخواهد».

Ва ҳақи таъолии вайро фиристод ба ёқӯб ( ъ ) ки доне ки Юсуфро азтў чаро ҷудо кардам ? аз он ки гуфтӣ , « ахоФи ёклаҳи алзӣбу антми ғоФлўн » гуфтӣ , « тарсам ки гурги вайро бихӯрад » . Аз гург тарсидӣ ва ба ман умед надоштӣ ва аз ғифлати бародарон вай андешедӣ ва аз ҳифзи ман ёд накардӣ .

و حق تعالی وی را فرستاد به یعقوب (ع) که دانی که یوسف را ازتو چرا جدا کردم؟ از آن که گفتی، «اخاف یاکله الذئب و انتم غافلون» گفتی، «ترسم که گرگ وی را بخورد». از گرگ ترسیدی و به من امید نداشتی و از غفلت برادران وی اندیشیدی و از حفظ من یاد نکردی.

Алӣ ( ъ ) якеро дид навмед аз бисёре гуноҳи хеш . Гуфт навмед машав ки раҳмати вай аз гуноҳи ту азимтараст . Ва расӯл ( с ) гуфт ки худои таъолии рӯзи қиёмати бандаро гуяд чаро мункир дидӣ ҳасбат накардӣ ? агар худои таъолии ҳуҷҷат ба забон вай диҳад ва гуяд аз халқ тарсидам ва ба ту умеди раҳмат май доштам бар вай раҳмат кунад » .

علی (ع) یکی را دید نومید از بسیاری گناه خویش. گفت نومید مشو که رحمت وی از گناه تو عظیمتر است. و رسول (ص) گفت که خدای تعالی روز قیامت بنده را گوید چرا منکر دیدی حسبت نکردی؟ اگر خدای تعالی حجت به زبان وی دهد و گوید از خلق ترسیدم و به تو امید رحمت می داشتم بر وی رحمت کند».

Ва расӯл ( с ) як рӯз гуфт , « агар ончӣ ман донам шумо бидонед андак хандид ва бисёр гарӣед ва ба саҳро шаведу даст бар сина май занед ва зорӣ мекунед » . Пас Ҷабраил ( ъ ) биёмад ва гуфт , « худоӣ таъолӣ мегуяд чаро бандагони маро навмед мекунӣ аз раҳмати ман ? » пас берун омад ва умедҳои некӯ дод аз фазли худои таъолӣ .

و رسول (ص) یک روز گفت، «اگر آنچه من دانم شما بدانید اندک خندید و بسیار گریید و به صحرا شوید و دست بر سینه می زنید و زاری می کنید». پس جبرئیل (ع) بیامد و گفت، «خدای تعالی می گوید چرا بندگان مرا نومید می کنی از رحمت من؟» پس بیرون آمد و امیدهای نیکو داد از فضل خدای تعالی.

Ва худои таъолӣ ваҳй фиристод ба Довӯд ( ъ ) ки марои дӯсти дору маро дар дили бандагони дӯсти гардон . Гуфт , « чигуна дӯсти гардонам ? » гуфт , « фазлу неъмати ман бо ёди эшон даҳ ки аз ман ҷузи никўӣӣ надидаанд » . Ва яҳёи бен аксмро ба хоби диданд . Гуфтанд , « худои таъолӣ бо ту чаҳ кард ? » гуфт , « дар мавқифи суоли бдошти маро ва гуфт : ё шайх чунин кардӣ ва чунин . То тарсии азим бар ман ғолиб шуд . Пас гуфтам борхдоёи моро аз ту хабар на чунин доданд ? фармон омад ки чун доданд ? гуфтам Абдурразоқи маро хабар дод аз Муъаммар аз заҳрӣ аз инс аз расӯли аллоҳ ( с ) . Аз Ҷабраил аз ту ки гуфтӣ : ман бо банда он кунам ки ба ман гумони барад ва аз ман чашм дорад ва ман чашми доштам ки бар ман раҳмат кунӣ . Гуфт : рост гуфт Ҷабраил ва рост гуфт расӯл ва рост гуфт инс ва рост гуфт заҳрӣ ва рост гуфт Муъаммар ва рост гуфт Абдурразоқ . Бар ту раҳмат кардам . Пас маро халъат пӯшеданд ва аз хадамони биҳишти пеши ман май рафтанд . Шоде дидам ки мисли он набӯд » .

و خدای تعالی وحی فرستاد به داوود (ع) که مرا دوست دار و مرا در دل بندگان دوست گردان. گفت، «چگونه دوست گردانم؟» گفت، «فضل و نعمت من با یاد ایشان ده که از من جز نیکوئی ندیده اند». و یحیی بن اکثم را به خواب دیدند. گفتند، «خدای تعالی با تو چه کرد؟» گفت، «در موقف سوال بداشت مرا و گفت: یا شیخ چنین کردی و چنین. تا ترسی عظیم بر من غالب شد. پس گفتم بارخدایا ما را از تو خبر نه چنین دادند؟ فرمان آمد که چون دادند؟ گفتم عبدالرزاق مرا خبر داد از معمر از زهری از انس از رسول الله (ص). از جبرئیل از تو که گفتی: من با بنده آن کنم که به من گمان برد و از من چشم دارد و من چشم داشتم که بر من رحمت کنی. گفت: راست گفت جبرئیل و راست گفت رسول و راست گفت انس و راست گفت زهری و راست گفت معمر و راست گفت عبدالرزاق. بر تو رحمت کردم. پس مرا خلعت پوشیدند و از خدمان بهشت پیش من می رفتند. شادیی دیدم که مثل آن نبود».

Ва дар хабараст ки яке аз банӣ Исроили мардумонро аз раҳмати худоӣ навмед кардӣу ко бар эшон сахт гирифтӣ . Рӯзи қиёмати худои таъолӣ бо вай гуяд имрӯзи туро аз раҳмати чунон навмед кунам ки бандагони маро навмед кардӣ . Ва дар хабараст ки мардии ҳазор сол дар дӯзах буд . Пас гуяд ё ҳнон ё манон . Ҷабраилро гуяд бираву банда маро биоварад . Гуяд , « ҷои хеш дар дӯзах чун ёфтӣ ? » гуяд , « беҳтарини ҷойҳо » , гуяд , « вайро бо дӯзах бибаред » . Чун бо дӯзах мебаранд бозпас менигарад . Худоӣ таъолӣ гуяд , « чаро майнигарӣ ? » гуяд , « гумони барадам ки пас аз он ки марои беруни оўӣ боз нафаристӣ » . Гуяд , « вайро ба биҳишт бибаред » . Ва бад-ӣни умед наҷот ёбад .

و در خبر است که یکی از بنی اسرائیل مردمان را از رحمت خدای نومید کردی و کا بر ایشان سخت گرفتی. روز قیامت خدای تعالی با وی گوید امروز تو را از رحمت چنان نومید کنم که بندگان مرا نومید کردی. و در خبر است که مردی هزار سال در دوزخ بود. پس گوید یا حنان یا منان. جبرئیل را گوید برو و بنده مرا بیاورد. گوید، «جای خویش در دوزخ چون یافتی؟» گوید، «بهترین جایها»، گوید، «وی را با دوزخ ببرید». چون با دوزخ می برند بازپس می نگرد. خدای تعالی گوید، «چرا می نگری؟» گوید، «گمان بردم که پس از آن که مرا بیرون آوی باز نفرستی». گوید، «وی را به بهشت ببرید». و بدین امید نجات یابد.