Бидон ки ҳақи таъолии ҳамаи халқро ба тавба фармӯдааст ва гуфта , «у тўбўои илои аллоҳи ҷмиъои аиҳо алмўмнўни лълкми тФлҳўн » . Гуфтааст ҳаркии умед фалоҳ дорад тавба кунад . Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳарки тавба кунад пеш аз он ки офтоб аз ҷониб мағриб барояд , тавбаи вай пазируфтааст » ва гуфт , « пушаймонӣ тавбааст » , ва гуфт , « андари раҳгузари мардуми моистид ки онро лоф гоҳ гӯйанд ки кас бошад ки боистад онҷоу ҳаркас ки бугзарад бар ваии хнднд ва ҳар зан ки фаро расад андари ваии суханҳои зишт ҳаме гӯйанд , аз онҷои брнхизд то онгоҳ ки дӯзахро воҷиб нагардад , магар тавба кунад » .

بدان که حق تعالی همه خلق را به توبه فرموده است و گفته، «و توبوا الی الله جمیعا ایها المومنون لعلکم تفلحون». گفته است هرکه امید فلاح دارد توبه کند. و رسول (ص) گفت، «هرکه توبه کند پیش از آن که آفتاب از جانب مغرب برآید، توبه وی پذیرفته است» و گفت، «پشیمانی توبه است»، و گفت، «اندر رهگذر مردم مایستید که آن را لاف گاه گویند که کس باشد که بایستد آنجا و هرکس که بگذرد بر وی خندند و هر زن که فرا رسد اندر وی سخنهای زشت همی گویند، از آنجا برنخیزد تا آنگاه که دوزخ را واجب نگردد، مگر توبه کند».

Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳар рӯзи ҳафтод бор тавба кунам ва истиғфор кунам » . Ва гуфт , « ҳарки аз гуноҳон тавба кунад гуноҳи вай фаромӯш гирданд бар дасту пои вай ва бар онҷо ки андари вай маъсият карда бошад то чун ҳақро бинад бар ваии ҳеҷ гувоҳ набошад » ва гуфт , « худои таъолии тавбаи бандаи Фропзирди пеш аз он ки ҷон ба ҳалқ расаду андар ғурғур уфтад » . Ва гуфт , « ҳақи таъолии дасти карам кушодааст касеро ки ба рӯз гуноҳ кардааст то ба шаб тавба кунаду бипазирад ва касеро ки ба шаб гуноҳ кунад ва то рӯз тавба кунаду бипазирад то онгоҳ ки офтоб аз мағриб барояд » .

و رسول (ص) گفت، «هر روز هفتاد بار توبه کنم و استغفار کنم». و گفت، «هرکه از گناهان توبه کند گناه وی فراموش گرداند بر دست و پای وی و بر آنجا که اندر وی معصیت کرده باشد تا چون حق را بیند بر وی هیچ گواه نباشد» و گفت، «خدای تعالی توبه بنده فراپذیرد پیش از آن که جان به حلق رسد و اندر غرغر افتد». و گفت، «حق تعالی دست کرم گشاده است کسی را که به روز گناه کرده است تا به شب توبه کند و بپذیرد و کسی را که به شب گناه کند و تا روز توبه کند و بپذیرد تا آنگاه که آفتاب از مغرب برآید».

Ва умри разии аллоҳи анҳу ҳаме гуяд ки расӯл ( с ) гуфт , « тавба кунед ки ман рӯзии сад бор тавба мекунам » . Ва гуфт , « ҳеҷ одамӣ нест ки на гуноҳкораст , валикини беҳтарини гуноҳкорони тоибоннд » . Ва гуфт , « ҳрк аз гуноҳӣ тавба кунад ҳамчун касе буд ки Аслан гуноҳ накардааст » . Ва гуфт , « тавба аз гуноҳ онаст ки ҳаргиз бо сар он нашӯй » . Ва гуфт , « ё Оиша ! ин ки худоӣ таъолӣ мегуяд , « ани аллазӣнаи Форқўои динҳму конўои шиъо лст манеҳам » аҳл бидъатанду ҳарки гуноҳ дорад вайро тавбааст магари мбтдъро ки эшонро тавба нест , ман аз эшон безорам ва эшон аз ман » .

و عمر رضی الله عنه همی گوید که رسول (ص) گفت، «توبه کنید که من روزی صد بار توبه می کنم». و گفت، «هیچ آدمی نیست که نه گناهکار است، ولیکن بهترین گناهکاران تایبانند». و گفت، «هرک از گناهی توبه کند همچون کسی بود که اصلا گناه نکرده است». و گفت، «توبه از گناه آن است که هرگز با سر آن نشوی». و گفت، «یا عایشه! این که خدای تعالی می گوید، «ان الذین فارقوا دینهم و کانوا شیعا لست منهم» اهل بدعت اند و هرکه گناه دارد وی را توبه است مگر مبتدع را که ایشان را توبه نیست، من از ایشان بیزارم و ایشان از من».

Ва гуфт , « чун иброҳӣм ( ъ )ро ба осмони бурданд , мардиро дид бо зании зино ҳаме кард . Бар эшон дуо кард ҳалок шуданд . Дайгариро дид ки маъсият ҳаме кард бар вай низ дуо кард . Ваҳй омад ки ё иброҳӣм ! бигзор то магар аз се кори яке ҳосил ояд . ё тавба кунад бипазирам ё истиғфор кунад биёмурзам ва ё аз вай фарзандӣ ояд ки марои пурситад ва ман вайро дар кор ӯ кунам . Нишнидӣ ки аз номҳои ман яке сабураст ? »

و گفت، «چون ابراهیم (ع) را به آسمان بردند، مردی را دید با زنی زنا همی کرد. بر ایشان دعا کرد هلاک شدند. دیگری را دید که معصیت همی کرد بر وی نیز دعا کرد. وحی آمد که یا ابراهیم! بگذار تا مگر از سه کار یکی حاصل آید. یا توبه کند بپذیرم یا استغفار کند بیامرزم و یا از وی فرزندی آید که مرا پرستد و من وی را در کار او کنم. نشنیدی که از نامهای من یکی صبور است؟»

Оишаи разии аллоҳи анҳу ҳаме гуяд ки расӯл ( с ) гуфт ки ҳақи таъолии ҳеҷ бандаро пушаймонии надод аз гуноҳӣ ки на вайро биёмурзад пеш аз он ки омурзиш хоҳад » . Ва гуфт , « аз ҷониби мағриб дарӣаст паҳнои ваии ҳафтод солаи роҳ ё чиҳил солаи роҳ , барои тавба кушодаанд . Аз он рӯзи боз ки осмону замин бёФридаҳанд ва набанданд то онгоҳ ки офтоб аз мағриб барояд » , ва гуфт , « рӯзи душанбеу панҷшанбеи аъмоли банда арз кунанд . Ҳаркас ки тавба карда бошад бипазиранду ҳарки омурзиш хоҳад биёмурзанду касоне ки дилҳои пуркин доранд ҳамчунон бигузоранд » .

عایشه رضی الله عنه همی گوید که رسول (ص) گفت که حق تعالی هیچ بنده را پشیمانی نداد از گناهی که نه وی را بیامرزد پیش از آن که آمرزش خواهد». و گفت، «از جانب مغرب دری است پهنای وی هفتاد ساله راه یا چهل ساله راه، برای توبه گشاده اند. از آن روز باز که آسمان و زمین بیافریده اند و نبندند تا آنگاه که آفتاب از مغرب برآید»، و گفت، «روز دوشنبه و پنجشنبه اعمال بنده عرض کنند. هرکس که توبه کرده باشد بپذیرند و هرکه آمرزش خواهد بیامرزند و کسانی که دلهای پرکین دارند همچنان بگذارند».

Ва гуфт , « тоиби ҳабиби ҳақ таъолӣасту ҳарки тавба кард ҳамчунонаст ки гуноҳ накардааст » . Ва гуфт ( с ) , « худои таъолӣ ба тавбаи бандаи шодтар аз онаст ки мардии аъробии андари бодияи хунхори сари фурӯ нааду бхсбд ва шутурӣ дораду таому зод ва ҳарчӣ дорад бар пушти вай , чун бедор шавад шутур набинад , бархезад ва бисёр талаб кунад то бими он буд ки аз тишнагӣу гуруснагӣ ҳалок шаваду дил аз ҷон баргирад , гуяд бо ҷой шаваму сар бар замини нуҳум то бимирам . Бо ҷой хеш ояду сар бар соид наад то бимирад . Дар хоб шавад ва чун аз хоб андар ояд шутурро бинад ба саломат бо зоду роҳила бар сари ваии истода . Хоҳад ки шукр кунад ва гуяд ту хдоӣӣ ва ман бандаи ту . Аз шодӣ ғалат кунад забон ва гуяд ту бандае ва ман худои ту . Ҳақи таъолӣ ба тавбаи бандаи хеши шодтар аз он мард буд ва бидон шутуру таоми хеш » .

و گفت، «تایب حبیب حق تعالی است و هرکه توبه کرد همچنان است که گناه نکرده است». و گفت (ص)، «خدای تعالی به توبه بنده شادتر از آن است که مردی اعرابی اندر بادیه خونخوار سر فرو نهد و بخسبد و شتری دارد و طعام و زاد و هرچه دارد بر پشت وی، چون بیدار شود شتر نبیند، برخیزد و بسیار طلب کند تا بیم آن بود که از تشنگی و گرسنگی هلاک شود و دل از جان برگیرد، گوید با جای شوم و سر بر زمین نهم تا بمیرم. با جای خویش آید و سر بر ساعد نهد تا بمیرد. در خواب شود و چون از خواب اندر آید شتر را بیند به سلامت با زاد و راحله بر سر وی ایستاده. خواهد که شکر کند و گوید تو خدائی و من بنده تو. از شادی غلط کند زبان و گوید تو بنده ای و من خدای تو. حق تعالی به توبه بنده خویش شادتر از آن مرد بود و بدان شتر و طعام خویش».