Бидон ки аввали тавбаи нур маърифатасту имон ки падедор ояд ва аз он нури бенанд ки гуноҳҳо заҳр қотиласт чун нигоҳ кунад ки вай аз ин заҳр бисёр хӯрдааст ва ба ҳалок наздикаст ба зарурат пушаймон шаваду ҳароси андари даруни вай падедор ояд , чун касе бидонад ки заҳр бисёр хӯрдааст ба зарурат пушаймон шавад ва битарсад ва ба сабаби он ангушт ба гулӯи фурӯи барад то қӣ кунад ва ба сабаби он ҳароси тадбири ону доруӣ он кунад .

بدان که اول توبه نور معرفت است و ایمان که پدیدار آید و از آن نور بینند که گناهها زهر قاتل است چون نگاه کند که وی از این زهر بسیار خورده است و به هلاک نزدیک است به ضرورت پشیمان شود و هراس اندر درون وی پدیدار آید، چون کسی بداند که زهر بسیار خورده است به ضرورت پشیمان شود و بترسد و به سبب آن انگشت به گلو فرو برد تا قی کند و به سبب آن هراس تدبیر آن و داروی آن کند.

Ҳамчунин чун бинад ки он шаҳват ки рондааст ҳамчун ангабин бӯдааст ки андари вай заҳр бошад ки андари ҳоли ширин буд ва дар охир бигарёнад , пушаймонии андари вай падедор ояд андари гузаштау оташи хавфи андари миёни ҷой вай уфтад , хештанро ҳалок бинад ва азин оташи хавфу пушаймонии шараи шаҳвату гуноҳи андари вай сӯхта шавад ва он шаҳват ба ҳасрат бадал шавад ва азм кунад ки гузаштаро тадорук кунаду андари мстқбл низ бо сар он нашавад , либоси ҷафо берун кунаду бисоти вафои бгстронду ҳамаи ҳаракоту саканоти хеш бадал кунад . Пеш аз ин ҳама ба тарабу шодӣу ғифлат буд , акнӯн ҳама гиристану андӯҳ ва ҳасрат бошаду пеш аз ин муҳаббат бо аҳл ғифлат дошт , акнӯн бо аҳли маърифат буд . Пас нафаси тавба пушаймонӣасту асли ваии нури маърифат имонасту фаръи вай ба дил кардан аҳволасту нақл кардани ҷумлаи аҳволҳо ва андомҳо аз маъсияту мухолифат ба мувофиқату итоат .

همچنین چون بیند که آن شهوت که رانده است همچون انگبین بوده است که اندر وی زهر باشد که اندر حال شیرین بود و در آخر بگریاند، پشیمانی اندر وی پدیدار آید اندر گذشته و آتش خوف اندر میان جای وی افتد، خویشتن را هلاک بیند و ازین آتش خوف و پشیمانی شره شهوت و گناه اندر وی سوخته شود و آن شهوت به حسرت بدل شود و عزم کند که گذشته را تدارک کند و اندر مستقبل نیز با سر آن نشود، لباس جفا بیرون کند و بساط وفا بگستراند و همه حرکات و سکنات خویش بدل کند. پیش از این همه به طرب و شادی و غفلت بود، اکنون همه گریستن و اندوه و حسرت باشد و پیش از این محبت با اهل غفلت داشت، اکنون با اهل معرفت بود. پس نفس توبه پشیمانی است و اصل وی نور معرفت ایمان است و فرع وی به دل کردن احوال است و نقل کردن جمله احوالها و اندامها از معصیت و مخالفت به موافقت و اطاعت.