Ривоятаст ки чун Иблис малъун шуд , Ҷабраилу Микоил доим мегиристанд . Худои таъолӣ ба эшон ваҳй фиристод , « чаро мегарӣед ? » гуфтанд , « аз макри ту эмин наем ! » гуфт , « чунин бояд , эмин мабошед » . Ва Муҳамади бен алмнкдр мегуяд , « чун дӯзахи бёФриди ҳамаи Фриштгон ба гиристан истоданд . Чун одамиёнро бёФриди онгоҳ хомӯш шуданд , донистанд ки на барои эшон офарид » .

روایت است که چون ابلیس ملعون شد، جبرئیل و میکائیل دایم می گریستند. خدای تعالی به ایشان وحی فرستاد، «چرا می گریید؟» گفتند، «از مکر تو ایمن نه ایم!» گفت، «چنین باید، ایمن مباشید». و محمد بن المنکدر می گوید، «چون دوزخ بیافرید همه فریشتگان به گریستن ایستادند. چون آدمیان را بیافرید آنگاه خاموش شدند، دانستند که نه برای ایشان آفرید».

Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳаргизи Ҷабраил бар ман наомад алои ларза бар вай аз бими худои таъолӣ » . Инс гуяд ки расӯл ( с ) гуфт , « аз Ҷабраили пурсидам ки чаро Микоилро ҳаргиз хандон набинам ? » гуфт , « то оташро бёФридаҳаст вай ҳаргиз нахандидааст » .

و رسول (ص) گفت، «هرگز جبرئیل بر من نیامد الا لرزه بر وی از بیم خدای تعالی». انس گوید که رسول (ص) گفت، «از جبرئیل پرسیدم که چرا میکائیل را هرگز خندان نبینم؟» گفت، «تا آتش را بیافریده است وی هرگز نخندیده است».

Ва чун халил ( ъ ) дар намози истодӣ , ҷӯши дили вай аз ду майли бшнидндӣ . Муҷоҳид гуяд ки Довӯд ( ъ ) чиҳил рӯз мегирист сар бар суҷуд то гиёҳ аз ашк вай бараст . Нидо омад ки ё Довӯд ! чаро майгаре ? агар гуруснае нонети даҳум ва агар бараҳнае то ҷома ?ут фиристам . Як нолиданӣ бинолед ки оташи нафаси ваии чӯбро бсухт . Пас худои таъолии тавбаи ваии бпзирФт . Гуфт , « борхдоё ! гуноҳи ман бар кафи дасти ман нақш кун то гуноҳ фаромӯш накунам » . Иҷобат кард . Даст ба ҳеҷ таом ва шароб накардӣ ки на он ба аввал бидидӣ ва бигиристӣ . Ва гоҳ будӣ ки қадаҳи об ба вай додандӣ , пар набӯдӣ аз ашки вай пар шуд .

و چون خلیل (ع) در نماز ایستادی، جوش دل وی از دو میل بشنیدندی. مجاهد گوید که داوود (ع) چهل روز می گریست سر بر سجود تا گیاه از اشک وی برست. ندا آمد که یا داوود! چرا می گریی؟ اگر گرسنه ای نانت دهم و اگر برهنه ای تا جامه ات فرستم. یک نالیدنی بنالید که آتش نفس وی چوب را بسوخت. پس خدای تعالی توبه وی بپذیرفت. گفت، «بارخدایا! گناه من بر کف دست من نقش کن تا گناه فراموش نکنم». اجابت کرد. دست به هیچ طعام و شراب نکردی که نه آن به اول بدیدی و بگریستی. و گاه بودی که قدح آب به وی دادندی، پر نبودی از اشک وی پر شد.

Ва ривоятаст ки Довӯд ( ъ ) чунон бигирист ки тоқаташ намонад . Гуфт , « борхдоё ! бар гиристан ман раҳмат накунӣ ? » ваҳй омад ки ҳадис гиристан мекунӣ ? магари гуноҳ фаромӯш кардӣ ? гуфт , « борхдоё чигуна фаромӯш кунам ки пеш аз гуноҳ чун збўри хўондмии оби равон дар ҷӯии боистодӣу мурғон бар сар ман омадандӣу вуҳуши саҳро ба миҳроб омадандӣ , акнӯн аз ин ҳамаи ҳеҷ чиз нест . Борхдоё ! ин чаҳ ваҳшатаст ? » гуфт , « он аз инси тоъат буд ва ин аз ваҳшат маъсиятаст . ё Довӯд ! одами бандаи ман буд вайро ба қудрати худ бёФридму рӯҳи худ дар вай дамидаму млоикаҳро суҷуд вай фармудаму халъати каромат дар ваии пӯшедаму тоҷи виқор бар сараши ниҳодам . Аз танҳои худ гила кард . Ҳавворо бёФридму ҳардуро дар биҳишт фурӯд оварадам . Як гуноҳ кард хору бараҳна аз ҳазрати худ брондм . ё Довӯд ! бишинав ва ба ҳақ бишинав . Тоъат мо доштӣ . Тоъат ту доштем ва аз ончӣ хостӣ бидодем . Гуноҳ кардӣ , муҳлати додем . Акнӯн ба ин ҳама ба мо бозгардӣ қабул кунем » .

و روایت است که داوود (ع) چنان بگریست که طاقتش نماند. گفت، «بارخدایا! بر گریستن من رحمت نکنی؟» وحی آمد که حدیث گریستن می کنی؟ مگر گناه فراموش کردی؟ گفت، «بارخدایا چگونه فراموش کنم که پیش از گناه چون زبور خواندمی آب روان در جوی بایستادی و مرغان بر سر من آمدندی و وحوش صحرا به محراب آمدندی، اکنون از این همه هیچ چیز نیست. بارخدایا! این چه وحشت است؟» گفت، «آن از انس طاعت بود و این از وحشت معصیت است. یا داوود! آدم بنده من بود وی را به قدرت خود بیافریدم و روح خود در وی دمیدم و ملایکه را سجود وی فرمودم و خلعت کرامت در وی پوشیدم و تاج وقار بر سرش نهادم. از تنهایی خود گله کرد. حوا را بیافریدم و هردو را در بهشت فرود آوردم. یک گناه کرد خوار و برهنه از حضرت خود براندم. یا داوود! بشنو و به حق بشنو. طاعت ما داشتی. طاعت تو داشتیم و از آنچه خواستی بدادیم. گناه کردی، مهلت دادیم. اکنون به این همه به ما بازگردی قبول کنیم».

Яҳёи бен абӣ касӣр гуяд ки ривоятаст ки Довӯд ( ъ ) чун хостӣ ки бар гуноҳи хеш навҳа кунад ҳафт рӯз ҳеҷ нахурдӣу гирд занон нагаштӣ . Пас ба саҳро омадӣу сулаймонро бифармудӣ то мунодӣ кардӣ то халқи худоӣ ҳарки хоҳад ки навҳаи Довӯд шунӯд бияёд . Пас одамиён аз шаҳрҳоу мурғон аз ошиёнаҳоу вуҳуш аз биёбонҳо ва кӯҳҳо рӯй бидонҷо нҳодндӣ , вай ибтидо кардӣ ба санои худои таъолӣу халқи фарёд ҳаме кардандӣ . Онгоҳи сифати биҳишт ва дӯзах бигуфтӣ . Онгоҳи навҳаи гуноҳи хеши бкрдӣ то халқ бисёр бмрдндӣ аз хавфу ҳарос . Онгоҳи сулаймон бар сари ваии боистодӣ ва гуфтӣ ё падар ! бас ки халқ бисёр ҳалок шуданд . Ва мунодии Фрмўдндӣ то ҷинозаҳо бёўрдндӣу ҳаркаси мурда хеш барграфтӣ то як рӯзи чиҳил ҳазор мард дар маҷлис буд сӣ ҳазор мурда буданд . Ва вайро ду канизак буд , кори эшон он будӣ ки дар вақти хавфи вайро фурӯ гирифтандӣ ва нигоҳ доштандӣ то аъзои вай аз ҳам нашавад .

یحیی بن ابی کثیر گوید که روایت است که داوود (ع) چون خواستی که بر گناه خویش نوحه کند هفت روز هیچ نخوردی و گرد زنان نگشتی. پس به صحرا آمدی و سلیمان را بفرمودی تا منادی کردی تا خلق خدای هرکه خواهد که نوحه داوود شنود بیاید. پس آدمیان از شهرها و مرغان از آشیانه ها و وحوش از بیابانها و کوهها روی بدانجا نهادندی، وی ابتدا کردی به ثنای خدای تعالی و خلق فریاد همی کردندی. آنگاه صفت بهشت و دوزخ بگفتی. آنگاه نوحه گناه خویش بکردی تا خلق بسیار بمردندی از خوف و هراس. آنگاه سلیمان بر سر وی بایستادی و گفتی یا پدر! بس که خلق بسیار هلاک شدند. و منادی فرمودندی تا جنازه ها بیاوردندی و هرکس مرده خویش برگرفتی تا یک روز چهل هزار مرد در مجلس بود سی هزار مرده بودند. و وی را دو کنیزک بود، کار ایشان آن بودی که در وقت خوف وی را فرو گرفتندی و نگاه داشتندی تا اعضای وی از هم نشود.

Ва яҳёи бен закариё ( ъ ) дар байти алмуқаддас ибодат кардӣу кӯдак буд . Чун кӯдакони вайро ба бозии хондандӣ , гуфтӣ маро барои бозӣ наёфаридаанд . Чун понздаҳ сола шуд ба саҳро рафт ва аз миёни халқ давр шуд . Як рӯзи падараш аз пас вай бирафт . Вайро дид пой дар оби ниҳода ва аз тишнагӣ ҳалок мешуд ва мегуфт ба иззати ту ки об нахӯрам то надонам ки ҷои ман ба наздик ту чист . Ва чандон гириста буд ки бар рӯй вай гӯшт намонда буд ва дандонҳо пайдои омадау пора Эй намад бар рӯй нишондӣ то халқ набенанд . Ва амсоли ин аҳвол дар ҳикоёти пайғомбарон бисёраст .

و یحیی بن زکریا (ع) در بیت المقدس عبادت کردی و کودک بود. چون کودکان وی را به بازی خواندندی، گفتی مرا برای بازی نیافریده اند. چون پانزده ساله شد به صحرا رفت و از میان خلق دور شد. یک روز پدرش از پس وی برفت. وی را دید پای در آب نهاده و از تشنگی هلاک می شد و می گفت به عزت تو که آب نخورم تا ندانم که جای من به نزدیک تو چیست. و چندان گریسته بود که بر روی وی گوشت نمانده بود و دندانها پیدا آمده و پاره ای نمد بر روی نشاندی تا خلق نبینند. و امثال این احوال در حکایات پیغامبران بسیار است.