Ҳамоно ки касе гуяд ки ахбор дар фасли хавфу раҷо бисёраст . Кадоми фозилтар аз ин ҳардуу кадом бояд ки ғолиб буд ? бидон ки хавфу раҷо ҳамчун ду доруаст . Ва доруро фозили нгўинди влкн нофеъ гӯйанд ки хавфу раҷои чунон ки гуфтем аз сифот нақсасту камол одамӣ бидонаст ки дар муҳаббати ҳақи таъолии мустағриқ буду зикри ваии ҳамагии вайро фурӯ гирифта бошад ва аз хотамату собиқати худ ҳеҷ наяндешад , балки вақт нигараду вақт ҳам нанигарад , ба худованд вақт нигарад , чун ба хавфу раҷо илтифот кунад ин ҳиҷобӣ бошад , влкни чунин ҳолати нодир буд .

همانا که کسی گوید که اخبار در فصل خوف و رجا بسیار است. کدام فاضلتر از این هردو و کدام باید که غالب بود؟ بدان که خوف و رجا همچون دو داروست. و دارو را فاضل نگویند ولکن نافع گویند که خوف و رجا چنان که گفتیم از صفات نقص است و کمال آدمی بدان است که در محبت حق تعالی مستغرق بود و ذکر وی همگی وی را فرو گرفته باشد و از خاتمت و سابقت خود هیچ نیندیشد، بلکه وقت نگرد و وقت هم ننگرد، به خداوند وقت نگرد، چون به خوف و رجا التفات کند این حجابی باشد، ولکن چنین حالت نادر بود.

Пас ҳарки ба вақти марги наздик буд бояд ки раҷо бар ваии ғолиб буд ки ин муҳаббатро зиёдат гирданду ҳарки аз ин ҷаҳони бишавад бояд ки муҳаббати худои таъолӣ буд то лақои ваии саодат вай гардад ки лиззат дар лақоӣ маҳбӯб бошад . Аммо дар дигари вақтҳо агар мард аз аҳл ғифлатаст бояд ки хавф бар ваии ғолиб буд ки ғалабаи раҷои заҳри қотил вай бошад ва агар аз аҳл тақвоасту аҳволи вай муҳаззабаст бояд ки хавфу раҷои муътадили вайро бошад ки сафои ҳол дар муноҷот аз муҳаббат буду раҷои сабаби муҳаббат буд аммо дар вақти маъсият бояд ки хавфи ғолиб буд , балки дар вақти корҳои мубоҳ низ бояд ки хавфи ғолиб буд чун мард аз аҳли ибодат буд , агар на дар маъсият уфтад пас ин доруеаст ки манфиати вай ба аҳволу ашхоси бигардаду ҷавоби ин мутлақ набошад .

پس هرکه به وقت مرگ نزدیک بود باید که رجا بر وی غالب بود که این محبت را زیادت گرداند و هرکه از این جهان بشود باید که محبت خدای تعالی بود تا لقای وی سعادت وی گردد که لذت در لقای محبوب باشد. اما در دیگر وقتها اگر مرد از اهل غفلت است باید که خوف بر وی غالب بود که غلبه رجا زهر قاتل وی باشد و اگر از اهل تقوی است و احوال وی مهذب است باید که خوف و رجا معتدل وی را باشد که صفای حال در مناجات از محبت بود و رجا سبب محبت بود اما در وقت معصیت باید که خوف غالب بود، بلکه در وقت کارهای مباح نیز باید که خوف غالب بود چون مرد از اهل عبادت بود، اگر نه در معصیت افتد پس این دارویی است که منفعت وی به احوال و اشخاص بگردد و جواب این مطلق نباشد.