Бидон ки мадори роҳи дайн бар чаҳор асласт ки дар унвон мусулмонӣ гуфтаем . Нафаси туу ҳақи таъолӣу дунёу охират аз чаҳор ду ҷустанаст ва ду ҷустан аз нафаси худ барои ҷустани ҳақи таъолӣ ва ҷустан аз дунё барои ҷустани охират . Пас тарози вай аз нафаси худ ба ҳақи таъолӣ мебояд оварад ва рӯй аз дунё ба охират мебояд овараду сабру хавфу тавбаи ҳамаи мақомот инаст . Ва дӯстии дунё аз мӯҳликотаст чунон ки алоҷ он гуфтаему душмании вай ва баридан аз вай аз мунҷӣотаст ва акнӯн шарҳи ин хоҳем гуфт . Ва иборат аз ин фақрасту зуҳд . Пас бояд ки аввали фазилати вайу ҳақиқат вай бишносӣ .

بدان که مدار راه دین بر چهار اصل است که در عنوان مسلمانی گفته ایم. نفس تو و حق تعالی و دنیا و آخرت از چهار دو جستن است و دو جستن از نفس خود برای جستن حق تعالی و جستن از دنیا برای جستن آخرت. پس تراز وی از نفس خود به حق تعالی می باید آورد و روی از دنیا به آخرت می باید آورد و صبر و خوف و توبه همه مقامات این است. و دوستی دنیا از مهلکات است چنان که علاج آن گفته ایم و دشمنی وی و بریدن از وی از منجیات است و اکنون شرح این خواهیم گفت. و عبارت از این فقر است و زهد. پس باید که اول فضیلت وی و حقیقت وی بشناسی.