Бидон ки худоӣ таъолӣ мегуяд , « ллФқроءи алмҳоҷрин » , дарвеширо Фропиш дошт аз ҳиҷрат . Ва расӯл ( с ) гуфт , « худои таъолӣ дӯст дорад дарвеши мъилу порсоро » , ва гуфт , « ё балол ! ҷаҳд кун то чун бихоҳӣ рафт аз ин ҷаҳон , дарвеш бошӣ на тавонгар » , ва гуфт , « даравишони уммати ман пеш аз тавонгарон ба панҷсад сол дар биҳишт шуданд » . Ва дар як ривоят ба чиҳил сол . Ва магари бад-ӣни дарвеши ҳарис хоста бошад ва бидон дигар дарвеш хурсанду розӣ ва гуфт , « беҳтарини уммати ман дрўишоннду зӯдтар касе ки дар биҳишти бигардад , зъиФоннд » . Ва гуфт , « марои ду пешааст . Ҳарки аз он ҳарду даст надоштааст маро дӯст доштааст : дарвешӣу ғзо » .

بدان که خدای تعالی می گوید، «للفقراء المهاجرین»، درویشی را فراپیش داشت از هجرت. و رسول (ص) گفت، «خدای تعالی دوست دارد درویش معیل و پارسا را»، و گفت، «یا بلال! جهد کن تا چون بخواهی رفت از این جهان، درویش باشی نه توانگر»، و گفت، «درویشان امت من پیش از توانگران به پانصد سال در بهشت شدند». و در یک روایت به چهل سال. و مگر بدین درویش حریص خواسته باشد و بدان دیگر درویش خرسند و راضی و گفت، «بهترین امت من درویشانند و زودتر کسی که در بهشت بگردد، ضعیفانند». و گفت، «مرا دو پیشه است. هرکه از آن هردو دست نداشته است مرا دوست داشته است: درویشی و غزا».

Ва ривоятаст ки Ҷабраил ( ъ ) гуфт , « ё Муҳамад ! худои таъолии туро сло мекунад ва мегуяд : май хоҳӣ ки кӯҳҳои рӯй замини зари гардонам то ҳркҷои ту май рӯй бо ту оянд ? » гуфт , « ё Ҷабраил ! на ки дунёи сарой бесароёнасту мол бемолонасту ҷамъи мол дар ваии кор беақлонаст » . Гуфт , « ё Муҳамад ! сбтки аллоҳи болқўли алсобт » .

و روایت است که جبرئیل (ع) گفت، «یا محمد! خدای تعالی تو را سلا می کند و می گوید: می خواهی که کوههای روی زمین زر گردانم تا هرکجا تو می روی با تو آیند؟» گفت، «یا جبرئیل! نه که دنیا سرای بی سرایان است و مال بی مالان است و جمع مال در وی کار بی عقلان است». گفت، «یا محمد! ثبتک الله بالقول الثابت».

Ва исо ( ъ ) ба хуфта Эй бигузашт . Гуфт , « бархезу худои таъолиро ёд кун ! » гуфт , « аз ман чаҳ хоҳӣ ? ман дунё ба аҳли дунё бгзоштаҳам » . Пас гуфт , « бхсбу хуши бхсб » . Ва Мӯсо ( ъ ) бар хуфта Эй бигузашт бар хоки хуфтау хиштӣ ба зери сари ниҳодау ҷуз гилӣмӣ надошт . Гуфт , « борхдоё ! ин бандаи ту зойеъаст ҳеҷ чиз надорад » . Ваҳй омад ки ё Мӯсо ! ндонӣ ки ҳарки ба ҳама рӯй бар ман иқбол кунад дунё аз ваии боздорм » .

و عیسی (ع) به خفته ای بگذشت. گفت، «برخیز و خدای تعالی را یاد کن!» گفت، «از من چه خواهی؟ من دنیا به اهل دنیا بگذاشته ام». پس گفت، «بخسب و خوش بخسب». و موسی (ع) بر خفته ای بگذشت بر خاک خفته و خشتی به زیر سر نهاده و جز گلیمی نداشت. گفت، «بارخدایا! این بنده تو ضایع است هیچ چیز ندارد». وحی آمد که یا موسی! ندانی که هرکه به همه روی بر من اقبال کند دنیا از وی بازدارم».

Абурофеъ мегуяд ки расӯл ( с )ро меҳмонӣ барисед ва ҳеҷ надошт . Гуфт наздики фалони ҷуҳуди рӯ ва бигӯӣ то моро порае орад вом диҳад то ба аввали раҷаб . Бирафтаму бгФмт . Ҷуҳуд гуфт , « лои валлоҳ ! ҷуз ба гарав надаҳум » . Бо расӯл ( с ) бигуфтам . Гуфт , ба худоӣ ки аминам дар осмон ва дар замин . Агар бидодӣ боздодмӣ . Акнӯн бирав ва ин зираи ман гарав кун » . Бирафтам ва гарав кардам . Барои дилхушии ваии ин оят фурӯд омад , «у лои тамаддуни айнаки илои мо мтъно ба азўоҷҳми Зуҳраи алҳиўаҳи алднё . . . Алоиаҳ » , гуфт , « ба гӯша чашм набояд ки ба дунёу аҳли дунёнигарӣ ки он ҳамаи фитна эшонасту ончии туро ниҳодааст , назд худои таъолии беҳтару боқӣ тараст » .

ابورافع می گوید که رسول (ص) را مهمانی برسید و هیچ نداشت. گفت نزدیک فلان جهود رو و بگوی تا ما را پاره ای آرد وام دهد تا به اول رجب. برفتم و بگفمت. جهود گفت، «لا والله! جز به گرو ندهم». با رسول (ص) بگفتم. گفت، به خدای که امینم در آسمان و در زمین. اگر بدادی بازدادمی. اکنون برو و این زره من گرو کن». برفتم و گرو کردم. برای دلخوشی وی این آیت فرود آمد، «و لا تمدن عینک الی ما متعنا به ازواجهم زهره الحیوه الدنیا ... الآیه»، گفت، «به گوشه چشم نباید که به دنیا و اهل دنیا نگری که آن همه فتنه ایشان است و آنچه تو را نهاده است، نزد خدای تعالی بهتر و باقی تر است».

Ва каъб алохбор гуяд : ваҳй омад ба Мӯсо ( ъ ) ки чун дарвешӣ рӯй ба ту наад гӯй , « марҳабои бшъори алсолҳин » ,у расӯл ( с ) гуфт , « биҳишт ба ман намуданд . Бештари аҳли биҳишт даравишон буданду дӯзах ба ман намуданд . Бештари аҳли дӯзах тавонгарон буданд » . Ва гуфт , « дар биҳишти занонро камтар дидам ва гуфтам , « кҷоинд ? » гуфтанд , « шғлбни алоҳмрон : алзҳбу алзъФрон . Эшонро машғӯл бкрдаҳаст заррина ва дарбанд кардааст ҷомаи рангин » . Ва ривоятаст ки паёмбарӣ ба канор дарё бигузашт , сайёдиро дид ки домии биндохт ва гуфт , « ба номи шайтон , моҳӣ бисёр дарафтод . Ва яке дигар домӣ дарандохт ва гуфт , « ба номи рҳмн . Моҳии андаки дарафтод . Гуфт , « борхдоё ! ин ҳама ба туаст влкн ин чист ? » худои таъолии Фариштагонро гуфт ҳоли ин ҳардуи биҳишту дӯзах бар вай арза кунед , чун бидид гуфт розӣ шудам .

و کعب الاخبار گوید: وحی آمد به موسی (ع) که چون درویشی روی به تو نهد گوی، «مرحبا بشعار الصالحین»، و رسول (ص) گفت، «بهشت به من نمودند. بیشتر اهل بهشت درویشان بودند و دوزخ به من نمودند. بیشتر اهل دوزخ توانگران بودند». و گفت، «در بهشت زنان را کمتر دیدم و گفتم، «کجایند؟» گفتند، «شغلبن الاحمران: الذهب و الزعفران. ایشان را مشغول بکرده است زرینه و دربند کرده است جامه رنگین». و روایت است که پیامبری به کنار دریا بگذشت، صیادی را دید که دامی بینداخت و گفت، «به نام شیطان، ماهی بسیار درافتاد. و یکی دیگر دامی درانداخت و گفت، «به نام رحمن. ماهی اندک درافتاد. گفت، «بارخدایا! این همه به توست ولکن این چیست؟» خدای تعالی فرشتگان را گفت حال این هردو بهشت و دوزخ بر وی عرضه کنید، چون بدید گفت راضی شدم.

Ва расӯл ( с ) мо гуфт , « бозпасин кас аз пайғомбарон ки дар биҳишт шавад сулаймон буд ва бозпасин саҳобаи ман ки дар биҳишт шавад абдурраҳмони бен ъўФ буд ба сабаби тавонгарӣ эшон » . Ва исо ( ъ ) гуфт , « тавонгари бсхтии тамом дар биҳишт шавад » . Ва расӯл ( с ) гуфт , « худои таъолии бандаеро ки дӯст дорад вайро ба бало мубтало гирданд . Ва агар дӯстии тамомтар буд ақтно кунад . Гуфтанд , « ёрсўли аллоҳ ! ақтно чаҳ бошад ? гуфт , « он ки вайро на мол гузорад ва на аҳл » . Ва Мӯсо ( ъ ) гуфт , « борхдоё ! дӯстони ту аз халқ кистанд то эшонро ба дӯстии гирам ? » гуфт , « ҳркҷо дарвешӣ ҳаст . Дарвеш яъне дар дарвешии тамом » . Ва расӯл ( с ) гуфт , « дарвеширо рӯз қиёмат биоваранд ва чунон ки мардумон аз як дигар узр хоҳанд худои таъолӣ аз вай узр хоҳад ва гуяд : бандаи ман , на аз хории ту буд ки дунё аз ту боздоштам , влкн аз он то хлътҳо ва кароматҳои ман биёбӣ , миёни сафи хилоиқ дар рӯу ҳаркии туро барои ман таомӣ дод ё ҷома Эй дод дасти ваии гир ки вайро дар кор ту кардаму халқи он рӯз дар арақ ғарқ бошанд дршўду ҳарки бо вай никўӣӣ кардааст даст вай гирад ва бурун оварад » .

و رسول (ص) ما گفت، «بازپسین کس از پیغامبران که در بهشت شود سلیمان بود و بازپسین صحابه من که در بهشت شود عبدالرحمن بن عوف بود به سبب توانگری ایشان». و عیسی (ع) گفت، «توانگر بسختی تمام در بهشت شود». و رسول (ص) گفت، «خدای تعالی بنده ای را که دوست دارد وی را به بلا مبتلا گرداند. و اگر دوستی تمامتر بود اقتنا کند. گفتند، «یارسول الله! اقتنا چه باشد؟ گفت، «آن که وی را نه مال گذارد و نه اهل». و موسی (ع) گفت، «بارخدایا! دوستان تو از خلق کیستند تا ایشان را به دوستی گیرم؟» گفت، «هرکجا درویشی هست. درویش یعنی در درویشی تمام». و رسول (ص) گفت، «درویشی را روز قیامت بیاورند و چنان که مردمان از یک دیگر عذر خواهند خدای تعالی از وی عذر خواهد و گوید: بنده من، نه از خواری تو بود که دنیا از تو بازداشتم، ولکن از آن تا خلعتها و کرامتهای من بیابی، میان صف خلایق در رو و هرکه تو را برای من طعامی داد یا جامه ای داد دست وی گیر که وی را در کار تو کردم و خلق آن روز در عرق غرق باشند درشود و هرکه با وی نیکوئی کرده است دست وی گیرد و برون آورد».

Ва гуфт ( ъ ) , « бо даравишон ошноӣ гиред ва бо эшон никўӣӣ кунед ки эшонро давлат дар роҳаст » , гуфтанд , « он чист ? » гуфт , « рӯзи қиёмати эшонро гӯйанд ҳаркии шуморо порае нон доду хирқа Эй доду шарбатӣ об дод , даст эшон гиред ва дар биҳишт бурид » . Ва амири алмўмнини алӣ ( ъ ) ривоят кунад аз расӯл ( с ) ки ҳаргоҳ ки халқ рӯй ба ҷамъи дунёу иморат он оваранду даравишонро душман доранд , худои таъолии эшонро ба чаҳор хислат мубтало кунад : қаҳти замону ҷаври султону хиёнати қозӣону шавкату қӯти кофарону душманон .

و گفت (ع)، «با درویشان آشنایی گیرید و با ایشان نیکوئی کنید که ایشان را دولت در راه است»، گفتند، «آن چیست؟» گفت، «روز قیامت ایشان را گویند هرکه شما را پاره ای نان داد و خرقه ای داد و شربتی آب داد، دست ایشان گیرید و در بهشت برید». و امیر المومنین علی (ع) روایت کند از رسول (ص) که هرگاه که خلق روی به جمع دنیا و عمارت آن آورند و درویشان را دشمن دارند، خدای تعالی ایشان را به چهار خصلت مبتلا کند: قحط زمان و جور سلطان و خیانت قاضیان و شوکت و قوت کافران و دشمنان.

Ва ибни аббоси рҳмҳм аллоҳ гуяд , « малъунаст касе ки ба сабаби дарвеш касеро хор дорад ва ба сабаби тавонгарӣ азиз . Ва гӯйанд : тавонгар дар ҳеҷ маҷлис хортар набӯдӣ ки дар маҷлиси Сафёни саврӣ . Эшонро Фропиш нагузоштӣ , дар пасттарин саф будандӣу дарвеширо наздики нишондӣ . Ва луқмони писарро гуфт , ё писар ! бидон ки касе ҷома куҳан дорад вайро ҳақири мадор ки худои ту ва он ваии ҳарду якеаст .

و ابن عباس رحمهم الله گوید، «ملعون است کسی که به سبب درویش کسی را خوار دارد و به سبب توانگری عزیز. و گویند: توانگر در هیچ مجلس خوارتر نبودی که در مجلس سفیان ثوری. ایشان را فراپیش نگذاشتی، در پست ترین صف بودندی و درویشی را نزدیک نشاندی. و لقمان پسر را گفت، یا پسر! بدان که کسی جامه کهن دارد وی را حقیر مدار که خدای تو و آن وی هردو یکی است.

Ва яҳёи бен маоз гуяд , « мискини одамӣ агар аз дӯзах чунон тарсидӣ ки аз дарвеш аз ҳардуи эмин будӣ ва агар талаби биҳишт чунон кардӣ ки талаби дунё ба ҳардуи брсидӣ . Ва агар дар ботин аз худои таъолӣ чунон тарсидӣ ки дар зоҳир аз халқ , дар ҳар сарои неки бахт будӣ » . Ва яке даҳ ҳазор дирами пеши иброҳӣм адҳам оварад . Наситад . Алҳоҳ бисёр кард . Гуфт , « май хоҳӣ ки бад-ӣни номи хеш аз девони даравишони биФгнм ? ҳаргиз ин накунам » . Ва расӯл ( с ) Оишаро гуфт , « агар хоҳӣ ки маро дарёбӣ дарвеши вор зиндагӣ кун ва аз нишаст бо тавонгарон давр бош ва ҳеҷ пероҳан берун макун то пораи брндўзӣ » .

و یحیی بن معاذ گوید، «مسکین آدمی اگر از دوزخ چنان ترسیدی که از درویش از هردو ایمن بودی و اگر طلب بهشت چنان کردی که طلب دنیا به هردو برسیدی. و اگر در باطن از خدای تعالی چنان ترسیدی که در ظاهر از خلق، در هر سرای نیک بخت بودی». و یکی ده هزار درم پیش ابراهیم ادهم آورد. نستد. الحاح بسیار کرد. گفت، «می خواهی که بدین نام خویش از دیوان درویشان بیفگنم؟ هرگز این نکنم». و رسول (ص) عایشه را گفت، «اگر خواهی که مرا دریابی درویش وار زندگی کن و از نشست با توانگران دور باش و هیچ پیراهن بیرون مکن تا پاره برندوزی».