Расӯл ( с ) гуфт , « хунаки он кас ки вайро ба ислом роҳ намуданду қадари кифоят ба вай доданд ва бидон қаноат кард » . Ва гуфт , « ё даравишон ! аз миёни дил ба дарвешӣ ризо диҳед то савоб фақр ёбед . Ва агар на наёбед » . Ва ин ишоратаст ки дарвеши ҳарисро савоб набӯд , влкни ахбори дигар сариҳаст дар он ки вайро савоб буд . Ва гуфт , « ҳарчизиро калидӣасту калиди биҳишти дӯстии даравишон собираст ки эшон рӯзи қиёмат ҳам нишинон ҳақ таъолӣанд » .

رسول (ص) گفت، «خنک آن کس که وی را به اسلام راه نمودند و قدر کفایت به وی دادند و بدان قناعت کرد». و گفت، «یا درویشان! از میان دل به درویشی رضا دهید تا ثواب فقر یابید. و اگر نه نیابید». و این اشارت است که درویش حریص را ثواب نبود، ولکن اخبار دیگر صریح است در آن که وی را ثواب بود. و گفت، «هرچیزی را کلیدی است و کلید بهشت دوستی درویشان صابر است که ایشان روز قیامت هم نشینان حق تعالی اند».

Ва гуфт , « дӯсттарин бандагон назд ҳақи таъолӣ дарвешӣаст ки бидонча дорад қонеъаст ва аз худои таъолӣ дар рӯзе ки медиҳад розӣаст » . Ва гуфт , « фардо дар қиёмати ҳеҷ тавонгар ва дарвеш набошад ки на вайро орзӯ кунад ки дар дунё беш аз қӯт наёфтӣ » . Ва худои таъолӣ ваҳй фиристод ба Исмоил ( ъ ) ки марои наздики шикастаи дилони ҷӯй . Гуфт , « он каёнанд ? » гуфт , « даравишони содиқ » . Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳақ таъолӣ гуяд хоссагону бузургону брзидгони ман аз халқ дар биҳишт бурид . Фариштагон гӯйанд малико кӣанд ? гуяд , « даравишони мусулмон ки ба атои ман розӣ буданд » . Ҳамаро ба биҳишти бибаранд ва ҳануз ҳамаи халқ дар ҳисоб бошанд .

و گفت، «دوست ترین بندگان نزد حق تعالی درویشی است که بدانچه دارد قانع است و از خدای تعالی در روزیی که می دهد راضی است». و گفت، «فردا در قیامت هیچ توانگر و درویش نباشد که نه وی را آرزو کند که در دنیا بیش از قوت نیافتی». و خدای تعالی وحی فرستاد به اسماعیل (ع) که مرا نزدیک شکسته دلان جوی. گفت، «آن کیانند؟» گفت، «درویشان صادق». و رسول (ص) گفت، «حق تعالی گوید خاصگان و بزرگان و برزیدگان من از خلق در بهشت برید. فرشتگان گویند ملکا کیند؟ گوید، «درویشان مسلمان که به عطای من راضی بودند». همه را به بهشت ببرند و هنوز همه خلق در حساب باشند.

Ва Абудардо мегуяд ки ҳеҷ кас нест ки на дар ақли вай нуқсонаст ки ба дунё зиёдат шавад шод шавад ва ба умр ки бар давом камтар мешавад андӯҳгин нашавад . эй субҳони аллоҳ ! чаҳ хайр бошад дар дунё ки зиёдат ҳаме шаваду умр камтар мешавад ? ва яке ба омири бен абд Қайс бигузашт . Нон ва тара мехӯрд . Гуфт , « ё омир аз дунёи бад-ӣн қаноат кардӣ ? » ӯ гуфт , « ман кас донам ки ба камтар аз ин ва бтар аз ин қаноат кардааст » . Ва як рӯзи бўзр дар нишаста буд бо мардумон ҳадис мекард . Зан вай биёмад ва гуфт , « ту ӣнҷо нишастае ва ба худоӣ ки дар хонаи ҳеҷ чиз нест . » гуфт , « ё зан ! дар пеши мо ақабае тундаст . Аз вай нагзарад ало касе ки сбкбор буд » . Ва зан хушнӯд шуду бозгашт .

و ابودردا می گوید که هیچ کس نیست که نه در عقل وی نقصان است که به دنیا زیادت شود شاد شود و به عمر که بر دوام کمتر می شود اندوهگین نشود. ای سبحان الله! چه خیر باشد در دنیا که زیادت همی شود و عمر کمتر می شود؟ و یکی به عامر بن عبد قیس بگذشت. نان و تره می خورد. گفت، «یا عامر از دنیا بدین قناعت کردی؟» او گفت، «من کس دانم که به کمتر از این و بتر از این قناعت کرده است». و یک روز بوذر در نشسته بود با مردمان حدیث می کرد. زن وی بیامد و گفت، «تو اینجا نشسته ای و به خدای که در خانه هیچ چیز نیست.» گفت، «یا زن! در پیش ما عقبه ای تند است. از وی نگذرد الا کسی که سبکبار بود». و زن خشنود شد و بازگشت.