Бидон ки одоби дарвешӣ дар ботини ризоят ва дар зоҳири он ки гила накунад . Вайро дар ботини се ҳолатаст : яке он ки ба дарвешӣ шод бошаду шокир ки донад ки ин сарф аноятаст аз ҳақи таъолӣ ки бо авлиёӣ хеш кунад . Дараҷаи дувуми он ки агар шокир набӯд борӣ кора набӯд феъли худоиро таъолӣ агарчӣ дарвеширо кора буд , чунон ки касе ҳиҷомат кунад кора буд дарди онро влкн аз ҳҷом нохушнӯд набӯд ва ин низ бузургаст . Сими он ки аз худои таъолии кора буд бад-ӣн ва ин ҳаромасту савоби фақрро ботил кунад , балки ба ҳама вақте воҷибаст ки эътиқод кунад ки ҳақи таъолӣ он кунад ки бояд кард ва касеро бо ваии кроҳитӣ ва инкорӣ нарасад .

بدان که آداب درویشی در باطن رضایت و در ظاهر آن که گله نکند. وی را در باطن سه حالت است: یکی آن که به درویشی شاد باشد و شاکر که داند که این صرف عنایت است از حق تعالی که با اولیای خویش کند. درجه دوم آن که اگر شاکر نبود باری کاره نبود فعل خدای را تعالی اگرچه درویشی را کاره بود، چنان که کسی حجامت کند کاره بود درد آن را ولکن از حجام ناخشنود نبود و این نیز بزرگ است. سیم آن که از خدای تعالی کاره بود بدین و این حرام است و ثواب فقر را باطل کند، بلکه به همه وقتی واجب است که اعتقاد کند که حق تعالی آن کند که باید کرد و کسی را با وی کراهیتی و انکاری نرسد.

Аммо дар зоҳир бояд ки гила накунаду пардаи таҳаммул нигоҳ дораду алӣ ( ъ۹ мегуяд ки дарвешӣ бошад ки уқубат буду нишони он бдхўиӣу шикояту хашм бар қазои худоӣ буд , ва бошад ки саодат буду нишони он некӯи хуӣу гила нокардану шкргзордн буд . Ва дар хабараст ки пинҳони доштани дарвешӣ аз ганҷҳои параст .

اما در ظاهر باید که گله نکند و پرده تحمل نگاه دارد و علی (ع۹ می گوید که درویشی باشد که عقوبت بود و نشان آن بدخویی و شکایت و خشم بر قضای خدای بود، و باشد که سعادت بود و نشان آن نیکو خویی و گله ناکردن و شکرگزاردن بود. و در خبر است که پنهان داشتن درویشی از گنجهای پُر است.

Ва дигари он ки бо тавонгарон мхолтт накунад ва эшонро тавозуъ нанамояд ва дар ҳақи эшон мдоҳнт накунад . Сафён мегуяд , « чун дарвеши гирд тавонгар гардад бидон ки мароеаст ва чун гирд султон гардад бидон ки дуздаст » . Дигари он ки дар баъзе аҳвол ончӣ тавонад ба садақа бидиҳад ва аз хештани бозгирд . Расӯл ( с ) мегуяд ки як дирам бошад ки пеши садҳазори дирами аўФтд . Гуфтанд , « куҷо ? » гуфт , « мардӣ ки беш аз ду дирам надорад як дирам аз он бидиҳад , ин фозилтар аз он ки мол бисёр дорад ва сад ҳазор дирам бидиҳад .

و دیگر آن که با توانگران مخالطت نکند و ایشان را تواضع ننماید و در حق ایشان مداهنت نکند. سفیان می گوید، «چون درویش گرد توانگر گردد بدان که مرایی است و چون گرد سلطان گردد بدان که دزد است». دیگر آن که در بعضی احوال آنچه تواند به صدقه بدهد و از خویشتن بازگیرد. رسول (ص) می گوید که یک درم باشد که پیش صدهزار درم اوفتد. گفتند، «کجا؟» گفت، «مردی که بیش از دو درم ندارد یک درم از آن بدهد، این فاضلتر از آن که مال بسیار دارد و صد هزار درم بدهد.