Аммо одоби стдни ато онаст ки ҳарчӣ аз шҳбт буд нстонд ва ҳарчӣ зиёдат аз ҳоҷати вай буд талаб накунаду нстонд , магар ки ба хизмати даравишони машғӯл буд . Пас агар дар млоء бастанд ва дар сар бидиҳад ин дараҷа садиқонаст ва агар тоқат ин надорад ки худ бидиҳад бо худованд бигӯед то ба мустаҳаққи расонад , аммо муҳимаст ниятдиҳанда гӯши доштан ки он ба ҳадя буд ё ба садақа ё ба риё .

اما آداب ستدن عطا آن است که هرچه از شهبت بود نستاند و هرچه زیادت از حاجت وی بود طلب نکند و نستاند، مگر که به خدمت درویشان مشغول بود. پس اگر در ملاء بستاند و در سر بدهد این درجه صدیقان است و اگر طاقت این ندارد که خود بدهد با خداوند بگوید تا به مستحق رساند، اما مهم است نیت دهنده گوش داشتن که آن به هدیه بود یا به صدقه یا به ریا.

Аммо ончӣ ба ҳадяи қабул кардан суннатаст чун аз миннат холӣ бошад ва агар донад ки баъзе аз миннат холӣ бошад ва баъзе на , он қадр беш нстонд ки дар вай миннат набӯд . Ва яке расӯл ( с )ро равған овараду гўспндӣ . Гўспнди боздоду равған қабул кард . Ва яке фатҳи Мӯсилиро панҷоҳ дирам оварад . Гуфт андар хабараст ки ҳаркии вайро бесуол чизе диҳанд ва рад кунад бар худоӣ рад карда бошад . Як дирами бргФту боқии боздод . Ва ҳасани басарии ҳам ин ҳадис ривоят кард . Влкни мардии як рӯзи як кӣсаи сим бисёру ҷомае некӯи наздики ваии барад , қабул накард ва гуфт , « ҳарки маҷлис кунад ва аз мардумон чизе хоҳад , рӯзи қиёмат чун худоиро бинад вайро наздики ваии ҳеҷ насиб набӯд » . Ва ин аз он қабул накарда бошад ки нияти вай аз маҷлис савоб бӯда бошаду дониста буд ки ин ба сабаб маҷлисаст , нахост ки ихлос ботил шавад .

اما آنچه به هدیه قبول کردن سنت است چون از منت خالی باشد و اگر داند که بعضی از منت خالی باشد و بعضی نه، آنقدر بیش نستاند که در وی منت نبود. و یکی رسول (ص) را روغن آورد و گوسپندی. گوسپند بازداد و روغن قبول کرد. و یکی فتح موصلی را پنجاه درم آورد. گفت اندر خبر است که هرکه وی را بی سوال چیزی دهند و رد کند بر خدای رد کرده باشد. یک درم برگفت و باقی بازداد. و حسن بصری هم این حدیث روایت کرد. ولکن مردی یک روز یک کیسه سیم بسیار و جامه ای نیکو نزدیک وی برد، قبول نکرد و گفت، «هرکه مجلس کند و از مردمان چیزی خواهد، روز قیامت چون خدای را بیند وی را نزدیک وی هیچ نصیب نبود». و این از آن قبول نکرده باشد که نیت وی از مجلس ثواب بوده باشد و دانسته بود که این به سبب مجلس است، نخواست که اخلاص باطل شود.

Яке дарвешии рот чизе дод . Гуфт , « бигзор ва нигоҳ кун . Агар қадари ман дар дили ту бештар хоҳад шуд ки қабул кунам то қабул кунам » . Сафён аз касе чизеи нстдӣ ва гуфтӣ , « агар донамӣ ки бознгўиди бстонмӣ » . Яъне ки лоф занаду миннат наад . Ва кас будӣ ки аз дӯстони хоси бстдӣ ва аз дигарон нстдӣ . Ва ҳама аз миннат ҳазар кардандӣ . Башар ҳоФӣ мегуяд ки аз ҳеҷ кас суол накардам магар аз сиррии сиқтӣ ки зуҳди вай дониста будам ки бидон шод шавад ки чизе аз дасти вай берун шавад .

یکی درویشی رات چیزی داد. گفت، «بگذار و نگاه کن. اگر قدر من در دل تو بیشتر خواهد شد که قبول کنم تا قبول کنم». سفیان از کسی چیزی نستدی و گفتی، «اگر دانمی که بازنگوید بستانمی». یعنی که لاف زند و منت نهد. و کس بودی که از دوستان خاص بستدی و از دیگران نستدی. و همه از منت حذر کردندی. بشر حافی می گوید که از هیچ کس سوال نکردم مگر از سری سقطی که زهد وی دانسته بودم که بدان شاد شود که چیزی از دست وی بیرون شود.

Аммо агар бар ният риё диҳанд ностдни аввалитар . Ва яке аз бузургони чизе рад кард . Бо вай итоб карданд . Гуфт , « шафқатӣ буд ки бар эшон барадам » . Ки эшонро гӯйанд , моли бишаваду музди бишавад . Аммо агар ба қасди садақаи бидиҳанд , агар аҳл он набошад нстонд ва агар муҳтоҷ бошад рад кардан нишоед . Дар хабараст ки ҳарки бе суоли вайро чизе доданд , он ризқӣаст ки худои таъолӣ фиристодааст . Ва гуфтаанд ки ҳарки диҳандашу нстонд , мубтало шавад бидон ки хоҳад ва ндиҳанд . Сиррӣ ба ҳар вақте чизе фиристодӣ ки Аҳмади бен ҳанбалро нстдӣ . Гуфтӣ ё Аҳмад ! ҳазар кун аз офати рад кардан . Гуфт дигар бор бигӯ . Бигуфт . Тааммул кард ва пас гуфт , « як моҳро кифоят дорам . Ин нигоҳи дор . Чун бирасад бустонам » .

اما اگر بر نیت ریا دهند ناستدن اولی تر. و یکی از بزرگان چیزی رد کرد. با وی عتاب کردند. گفت، «شفقتی بود که بر ایشان بردم». که ایشان را گویند، مال بشود و مزد بشود. اما اگر به قصد صدقه بدهند، اگر اهل آن نباشد نستاند و اگر محتاج باشد رد کردن نشاید. در خبر است که هرکه بی سوال وی را چیزی دادند، آن رزقی است که خدای تعالی فرستاده است. و گفته اند که هرکه دهندش و نستاند، مبتلا شود بدان که خواهد و ندهند. سری به هر وقتی چیزی فرستادی که احمد بن حنبل را نستدی. گفتی یا احمد! حذر کن از آفت رد کردن. گفت دیگر بار بگو. بگفت. تامل کرد و پس گفت، «یک ماه را کفایت دارم. این نگاه دار. چون برسد بستانم».