Бидон ки дараҷоти даравишон мутафовитаст . Башар ҳоФ мегуяд ки эшон бар се дараҷаанд : яке он ки нахоҳанд ва агар диҳанд нстоннд ва ин қавм бо рӯҳониюн дар алӣин бошанд . Ва дигари он ки нахоҳад ва агар диҳанд бустонанд ва ин бо муқаррабон дар фирдавс бошад . Ва сеюм он ки хоҳад , влкн ба зарурат хоҳад ва ин аз асҳоб алимин бошад .

بدان که درجات درویشان متفاوت است. بشر حاف می گوید که ایشان بر سه درجه اند: یکی آن که نخواهند و اگر دهند نستانند و این قوم با روحانیون در علّیین باشند. و دیگر آن که نخواهد و اگر دهند بستانند و این با مقربان در فردوس باشد. و سوم آن که خواهد، ولکن به ضرورت خواهد و این از اصحاب الیمین باشد.

Иброҳӣми адҳам аз шқиқ пурсед ки фуқароро дар шаҳри хеш чун гузоштӣ ? гуфт , « бар некӯтарин ҳол . Агар ёбанд хуранд ва агар наёбанд сабр кунанд » . Иброҳӣм гуфт , « сегон мо ба Балх ҳамчунин кунанд » . Шқиқ гуфт , « даравишони шумо чигуна кунанд ? » гуфт , « агар наёбанд шукр кунанд ва агар ёбанд эсор кунанд » . Шқиқ гуфт , « ҳақиқат инаст » . Ва бӯса бар сар вай дод .

ابراهیم ادهم از شقیق پرسید که فقرا را در شهر خویش چون گذاشتی؟ گفت، «بر نیکوترین حال. اگر یابند خورند و اگر نیابند صبر کنند». ابراهیم گفت، «سگان ما به بلخ همچنین کنند». شقیق گفت، «درویشان شما چگونه کنند؟» گفت، «اگر نیابند شکر کنند و اگر یابند ایثار کنند». شقیق گفت، «حقیقت این است». و بوسه بر سر وی داد.

Ва яке Абулҳасани нуриро дид даст фаро дошта ва суол мекард . Он касро аҷаб омад . Бо ҷунайд бигуфт . Ҷунайд гуфт , « мапиндор ки ваии даст фаро доштааст аз халқ чизе мехоҳад , балки аз ҳақ аз баҳри эшон савоб ва некуӣ мехоҳад ва эшонро нек уфтад . Вайро он зиён надорад » . Пас ҷунайд гуфт , « тарозу биовар » . Биоварадам . Сад дирами бсхту онгоҳи кафии сими дигар бар ваии рехт ва гуфт , « ин ба наздики нурии барад » . Маро аҷаб омад ки вазн барои он буд то миқдор маълум шавад . Чаро чизе ба газоф бар онҷо кард ? ва гуфт наздики нурии барадам . Тарозуи бхўост ва сад дирами брсхт ва гуфт , « ин бо ваии даҳ ва боқӣ барграфт » . Ва гуфт , « ореи ҷунайди мардӣ ҳакимаст . намехоҳад ки расан аз ҳардуи сӯ нигоҳ дорад » . Гуфтам , « ин аҷабтар ! » бо наздики ҷунайди барадам ва ҳикоят кардам . Гуфт , « валлоҳи алмстъони ончии вайро буд барграфту ончии моро буд боздод . » пурсидам ки ин чист ? гуфт , « он сад барои савоби охират буду ончӣ ба газоф буд барои худои таъолӣ буд , ончии ллаҳ буд қабул карду ончӣ барои худ додеми боздод » . Даравишон дар он рӯзгор чунин буданд , лоҷарами дилҳои эшон чунон софӣ буд ки бе тарҷумони забон аз андешаи якдигар хабар меёфтанд . Агар касе бад-ӣн сифат набӯд бории камтар аз он набӯд ки дар орзӯии ин буд ва агар ин набӯд бории бад-ӣн имон дорад .

و یکی ابوالحسن نوری را دید دست فرا داشته و سوال می کرد. آن کس را عجب آمد. با جنید بگفت. جنید گفت، «مپندار که وی دست فرا داشته است از خلق چیزی می خواهد، بلکه از حق از بهر ایشان ثواب و نیکویی می خواهد و ایشان را نیک افتد. وی را آن زیان ندارد». پس جنید گفت، «ترازو بیاور». بیاوردم. صد درم بسخت و آنگاه کفی سیم دیگر بر وی ریخت و گفت، «این به نزدیک نوری برد». مرا عجب آمد که وزن برای آن بود تا مقدار معلوم شود. چرا چیزی به گزاف بر آنجا کرد؟ و گفت نزدیک نوری بردم. ترازو بخواست و صد درم برسخت و گفت، «این با وی ده و باقی برگرفت». و گفت، «آری جنید مردی حکیم است. می خواهد که رسن از هردو سو نگاه دارد». گفتم، «این عجبتر!» با نزدیک جنید بردم و حکایت کردم. گفت، «والله المستعان آنچه وی را بود برگرفت و آنچه ما را بود بازداد.» پرسیدم که این چیست؟ گفت، «آن صد برای ثواب آخرت بود و آنچه به گزاف بود برای خدای تعالی بود، آنچه لله بود قبول کرد و آنچه برای خود دادیم بازداد». درویشان در آن روزگار چنین بودند، لاجرم دلهای ایشان چنان صافی بود که بی ترجمان زبان از اندیشه یکدیگر خبر می یافتند. اگر کسی بدین صفت نبود باری کمتر از آن نبود که در آرزوی این بود و اگر این نبود باری بدین ایمان دارد.