Бидон ки ҳарчӣ дар зми дӯстӣ дунё биоварадаем далел инаст , локини дӯстии дунё аз мӯҳликотасту душмании вай аз мунҷӣот ва ин ихборӣ ки дар душмании вай омада аст биоварему санои маин зуҳдаст ки бо аҳли илм азоФт кардааст вайро дар қуръон ки чун қорун берун омад дар мавкиби хеши ороста , ҳаркасӣ ҳаме гуфт кошкӣ ин маро будӣ , « қоли аллазӣнаи атўои алълми вилкми савоби аллоҳи хайр » он қавм ки аҳл илм буданд гуфтанд ки савоби охират аз ин ҳамаи беҳтар . Ва аз ин гуфтаанд ҳаркии чиҳил рӯз дар дунё зоҳид шавад чашмҳои ҳикмат дар дили вай кушода гардад . Ва расӯл ( с ) гуфт , « агар хоҳӣ ки худои ъзўҷли туро дӯст дорад дар дунё зоҳид машав » . Ва чун ҳорисаи расӯл ( с )ро гуфт ки ман муъминами ҳқо . Гуфт , « нишон он чист ? » гуфт , « ин нафаси ман чунон зоҳидаст ки зару санги ман баробарасту гӯйӣ дар биҳишт ва дӯзах менагарм » . Гуфт , « неки нигоҳи дор ки ёфтӣ ончӣ мебоист » . Онгоҳ гуфт , « ин банда Эйаст ки худои таъолии дили вай мунаввар кардааст . Абди нури аллоҳи қалба »

بدان که هرچه در ذم دوستی دنیا بیاورده ایم دلیل این است، لکن دوستی دنیا از مهلکات است و دشمنی وی از منجیات و این اخباری که در دشمنی وی آمده است بیاوریم و ثنای مهین زهد است که با اهل علم اضافت کرده است وی را در قرآن که چون قارون بیرون آمد در موکب خویش آراسته، هرکسی همی گفت کاشکی این مرا بودی، «قال الذین اتوا العلم ویلکم ثواب الله خیر» آن قوم که اهل علم بودند گفتند که ثواب آخرت از این همه بهتر. و از این گفته اند هرکه چهل روز در دنیا زاهد شود چشمهای حکمت در دل وی گشاده گردد. و رسول (ص) گفت، «اگر خواهی که خدای عزوجل تو را دوست دارد در دنیا زاهد مشو». و چون حارثه رسول (ص) را گفت که من مومنم حقا. گفت، «نشان آن چیست؟» گفت، «این نفس من چنان زاهد است که زر و سنگ من برابر است و گویی در بهشت و دوزخ می نگرم». گفت، «نیک نگاه دار که یافتی آنچه می بایست». آنگاه گفت، «این بنده ای است که خدای تعالی دل وی منور کرده است. عبد نور الله قلبه»

Чун ин оят фурӯд омад , « Фмни ирди аллоҳи ани иҳдиаҳи ишрҳи садраи ллослом » ва гуфтанд , « ё расӯли аллоҳ ! ин шарҳ чист ? » гуфт , « нурӣаст ки дар дили аўФтд ва сина бидон фарох шавад » . Гуфтанд , « нишон он чист ? » гуфт , « он ки дил аз ин сарои ғурур рамида шавад ва рӯй ба сарой ҷовид овараду сози марги пеш аз марг бисозад » . Ва расӯл ( с ) гуфт ки аз худои таъолӣ шарм доред чунон ки ҳақ ҳаёст . Гуфтанд , « на шарм дорем ? » гуфт , « пас чаро ҷамъ мол мекунед молӣ ки ба хӯрдан он нахоҳед расед ва чаро банноӣ ҳаме кунед ки маскани шумо он нахоҳад буд ? »

چون این آیت فرود آمد، «فمن یرد الله ان یهدیه یشرح صدره للاسلام» و گفتند، «یا رسول الله! این شرح چیست؟» گفت، «نوری است که در دل اوفتد و سینه بدان فراخ شود». گفتند، «نشان آن چیست؟» گفت، «آن که دل از این سرای غرور رمیده شود و روی به سرای جاوید آورد و ساز مرگ پیش از مرگ بسازد». و رسول (ص) گفت که از خدای تعالی شرم دارید چنان که حق حیاست. گفتند، «نه شرم داریم؟» گفت، «پس چرا جمع مال می کنید مالی که به خوردن آن نخواهید رسید و چرا بنایی همی کنید که مسکن شما آن نخواهد بود؟»

Ва як рӯзи расӯл ( с ) хутба мекард . Гуфт , « ҳаркии лоолаҳи алооллаҳ ба саломат биоварад ба чизеи дигари ноомехта , биҳишти ваии рост . Алии алайҳ ассалом бархест ва гуфт , « ё расӯли аллоҳ ! тафсир кун то он чист ки ба вай намебояд омехт ? » гуфт , « дӯстии дунё ва ҷустан он ки қавмӣ бошанд ки сухани эшон сухани пайғомбарон буду кирдори эшон кирдори ҷабборон . Ҳаркии лоолаҳи алооллаҳи биомузад ва ин дар вай набӯд ҷои вай дар биҳиштаст . »

و یک روز رسول (ص) خطبه می کرد. گفت، «هرکه لااله الاالله به سلامت بیاورد به چیزی دیگر ناآمیخته، بهشت وی راست. علی علیه السّلام برخاست و گفت، «یا رسول الله! تفسیر کن تا آن چیست که به وی نمی باید آمیخت؟» گفت، «دوستی دنیا و جستن آن که قومی باشند که سخن ایشان سخن پیغامبران بود و کردار ایشان کردار جباران. هرکه لااله الاالله بیاموزد و این در وی نبود جای وی در بهشت است.»

Ва расӯл ( с ) гуфт , « ҳарки дар дунё зоҳид шавад худои таъолӣ дар ҳикмат бар дил вай бигушоеду забони вайро бидон гуё гирданду иллату доруу дармони дунё ба ваии намояд ва аз дунёи вайро ба саломат ба доруссаломи барад » . Ва расӯл ( с ) бо саҳоба ба ҳам буд . Рамае уштурони некӯ ва обистан бигузашту азизтарини моли араб он бошад ки ҳам мол буд ва ҳам шер ва ҳам гӯшт ва ҳам пашм . Рӯй аз он бгрдонид ва дар он нанигаред . Гуфтанд , « ё расӯли аллоҳ ! ин азизтарини моли мост . Чаро бад-ӣн нанигарӣ ? » гуфт , « марои худои таъолӣ аз нгридн наҳй кардааст » . Ва гуфт , « влои тамаддуни айнак . . . Алоиаҳ » .

و رسول (ص) گفت، «هرکه در دنیا زاهد شود خدای تعالی در حکمت بر دل وی بگشاید و زبان وی را بدان گویا گرداند و علت و دارو و درمان دنیا به وی نماید و از دنیا وی را به سلامت به دارالسلام برد». و رسول (ص) با صحابه به هم بود. رمه ای اشتران نیکو و آبستن بگذشت و عزیزترین مال عرب آن باشد که هم مال بود و هم شیر و هم گوشت و هم پشم. روی از آن بگردانید و در آن ننگرید. گفتند، «یا رسول الله! این عزیزترین مال ماست. چرا بدین ننگری؟» گفت، «مرا خدای تعالی از نگریدن نهی کرده است». و گفت، «ولا تمدن عینک ... الآیه».

Ва исо ( ъ )ро гуфтанд , « агар дастурии диҳӣ то хона Эй кунем чандон ки ту дар он ибодат кунӣ ? » гуфт , « бирӯяд ва бар рӯй оби хона банно кунед » . Гуфтанд , « ин чун тавон кард ? » гуфт , « бо дӯстии дунёи ибодат чун тавон кард ? »у расӯл ( с ) гуфт , « агар хоҳед ки худои таъолии шуморо дӯст дорад даст аз дунё бидоред ва агар хоҳед ки мардумони шуморо дӯст доранд даст аз ончӣ эшон доранд бидоред » .

و عیسی (ع) را گفتند، «اگر دستوری دهی تا خانه ای کنیم چندان که تو در آن عبادت کنی؟» گفت، «بروید و بر روی آب خانه بنا کنید». گفتند، «این چون توان کرد؟» گفت، «با دوستی دنیا عبادت چون توان کرد؟» و رسول (ص) گفت، «اگر خواهید که خدای تعالی شما را دوست دارد دست از دنیا بدارید و اگر خواهید که مردمان شما را دوست دارند دست از آنچه ایشان دارند بدارید».

ҲФсаҳи падари хеши умрро гуфт , « чун моли ғанимат аз шаҳрҳо дррсди ҷомае намтар аз ин дарушу таомии хуштар аз ин соз то ин касон ки бо тавонад бихӯранд » . Гуфт , « ё ҳФсаҳ ! ҳоли шавҳари ҳеҷ каси беҳтар аз зан надонад . Ту ҳоли расӯли беҳтар аз ҳамаи доне . Ба худоӣ бар ту ки расӯл ( с ) чанд сол дар набувват буд ки вайу аҳли вай чун бомдод сайр будандӣ , шабонгоҳ гурусна будандӣ . Ба худоӣ бар ту ки чанд сол бар вай бигузашту хурмоӣ сайр наёфт то онгоҳ ки фатҳ хайбар афтод . Ба худоӣ бар ту ки доне ки як рӯз таом бархон пеш вай ниҳоданд . Вай аз кроҳити мутағаййири ббўд то онгоҳ ки бифармуд то бар замин ниҳоданд . Ба худоӣ бар ту ки чун бихуфтӣ бар гилӣмӣ хуфтӣ ду тӯй . Як рӯз чҳортў карданд нармтар буд . Гуфт дӯши марои нармии изоин намози шаби боздошт . Ҳам чунон ки буд ду ту беш макунед ба худоӣ бар ту ки доне ки ҷомаи ваии бшстндӣу балоли бонг намоз кардӣ то ҷома хушк нашудӣ берун натавонистӣ омадан ки ҷома дигар надоштӣ . Ба худоӣ бар ту ки доне ки занӣ аз банӣ нзири вайро азорӣ ва радое ёфт . Пеш аз он ки ҳарду тамом шуд яке бФрстод . Расӯл ( с ) берун омад он ба пушти фарои гирифтау пеши гиреҳи барзадау ҷузи он ҳеҷ надошт » .

حفصه پدر خویش عمر را گفت، «چون مال غنیمت از شهرها دررسد جامه ای نم تر از این درپوش و طعامی خوشتر از این ساز تا این کسان که با تواند بخورند». گفت، «یا حفصه! حال شوهر هیچ کس بهتر از زن نداند. تو حال رسول بهتر از همه دانی. به خدای بر تو که رسول (ص) چند سال در نبوت بود که وی و اهل وی چون بامداد سیر بودندی، شبانگاه گرسنه بودندی. به خدای بر تو که چند سال بر وی بگذشت و خرمای سیر نیافت تا آنگاه که فتح خیبر افتاد. به خدای بر تو که دانی که یک روز طعام برخوان پیش وی نهادند. وی از کراهیت متغیر ببود تا آنگاه که بفرمود تا بر زمین نهادند. به خدای بر تو که چون بخفتی بر گلیمی خفتی دو توی. یک روز چهارتو کردند نرم تر بود. گفت دوش مرا نرمی ازاین نماز شب بازداشت. هم چنان که بود دو تو بیش مکنید به خدای بر تو که دانی که جامه وی بشستندی و بلال بانگ نماز کردی تا جامه خشک نشدی بیرون نتوانستی آمدن که جامه دیگر نداشتی. به خدای بر تو که دانی که زنی از بنی نضیر وی را ازاری و ردایی یافت. پیش از آن که هردو تمام شد یکی بفرستاد. رسول (ص) بیرون آمد آن به پشت فرا گرفته و پیش گره برزده و جز آن هیچ نداشت».

ҲФзаҳ гуфт , « ҳама ҳамчунин донам » . Пас чандон бигирист умру ҳФсаҳ бо вай ки аз ҳуш бишуд . Пас гуфт , « ду ёр аз пеш рафтаанд . Муҳамаду Абубакр ва эшон ба роҳӣ май рафтанд . Агар ба роҳи эшон рӯм ба эшон расм ва агар на маро аз роҳии дигари бибаранд . Ман ҳам бар он айши сахт сабр кунам то он айш ба роҳату ҷовид бо эшон ба ҳам дарёбам » . Ва баъзе аз саҳобаи аввали табақа то ба аёнро гуфт , « ибодати шумо бешаст аз ибодати саҳоба , локини эшон аз шумо беҳтаранд ки аз шумо зоҳид тар буданд дар дунё ва умр гуфт зуҳд дар дунё ва ҳам роҳат диласт ва ҳам роҳати тан » . Ва ибн масъӯд гуяд , « ду ракаат аз зоҳиди фозилтар аз ибодати ҳамаи муҷтаҳидон то ба охири умр » . Саҳл сстрӣ гуяд , « амал ба ихлоси он вақт туоне кард ки аз чаҳор чиз натарсӣ . Аз гуруснагӣу бараҳнагӣу дарвешӣу хорӣ » .

حفضه گفت، «همه همچنین دانم». پس چندان بگریست عمر و حفصه با وی که از هوش بشد. پس گفت، «دو یار از پیش رفته اند. محمد و ابوبکر و ایشان به راهی می رفتند. اگر به راه ایشان روم به ایشان رسم و اگر نه مرا از راهی دیگر ببرند. من هم بر آن عیش سخت صبر کنم تا آن عیش به راحت و جاوید با ایشان به هم دریابم». و بعضی از صحابه اول طبقه تا به عیان را گفت، «عبادت شما بیش است از عبادت صحابه، لکن ایشان از شما بهترند که از شما زاهد تر بودند در دنیا و عمر گفت زهد در دنیا و هم راحت دل است و هم راحت تن». و ابن مسعود گوید، «دو رکعت از زاهد فاضلتر از عبادت همه مجتهدان تا به آخر عمر». سهل سستری گوید، «عمل به اخلاص آن وقت توانی کرد که از چهار چیز نترسی. از گرسنگی و برهنگی و درویشی و خواری».