Бидон ки гуфтаанд зиракон ки ду ракаати намоз аз олимии фозилтар аз ибодати як солаи ҷоҳил , барои он ки ҷоҳили офот амал надонаду омехтагии вай ба ағроз надонаду ҳамаро холиси пиндорад ки ғаш дар ибодати ҳам чун ғашаст дар зар ки баъзе бошад ки сирФӣ низ дар ғалат афтод алои сирФии устод , аммо ҳамаи ҷоҳилон худ пиндоранд ки зар он бошад ки зард буду сӯрат зар дорад .

بدان که گفته اند زیرکان که دو رکعت نماز از عالمی فاضلتر از عبادت یک ساله جاهل، برای آن که جاهل آفات عمل نداند و آمیختگی وی به اغراض نداند و همه را خالص پندارد که غش در عبادت هم چون غش است در زر که بعضی باشد که صیرفی نیز در غلط افتاد الا صیرفی استاد، اما همه جاهلان خود پندارند که زر آن باشد که زرد بود و صورت زر دارد.

Ва ғаш дар ибодат ки ихлосро бабради чаҳор дараҷа дорад . Баъзе пӯшидатару ғомз тараст ва ин дар риё сӯрат кунем то пайдо шавад . Дараҷаи аввали он ки бандаи намоз ҳаме кунад қавмӣ фаро расанд . Шайтон гуяд некӯтар кун то маломат накунанд ва ин худ зоҳираст . Дараҷаи дувуми он ки ин бишносад ва аз ин ҳазар кунад . Шайтон гуяд некӯтар кун то ба ту иқтидо кунанд ва туро савоб бошад ба иқтидо кардан эшон ва бошад ки ин ишваи бихарад ва надонад ки савоби иқтидои он вақт бошад ки нури хушўъи вай ба дигарон сироят кунад , аммо чун хошиъ набошад ва дигарон чунон пиндоранд эшонро савоб буду вай ба нифоқи хеши мохўз буд .

و غش در عبادت که اخلاص را ببرد چهار درجه دارد. بعضی پوشیده تر و غامض تر است و این در ریا صورت کنیم تا پیدا شود. درجه اول آن که بنده نماز همی کند قومی فرا رسند. شیطان گوید نیکوتر کن تا ملامت نکنند و این خود ظاهر است. درجه دوم آن که این بشناسد و از این حذر کند. شیطان گوید نیکوتر کن تا به تو اقتدا کنند و تو را ثواب باشد به اقتدا کردن ایشان و باشد که این عشوه بخرد و نداند که ثواب اقتدا آن وقت باشد که نور خشوع وی به دیگران سرایت کند، اما چون خاشع نباشد و دیگران چنان پندارند ایشان را ثواب بود و وی به نفاق خویش ماخوذ بود.

Дараҷаи сими он ки бдонстаҳ бошад ки дар хилвати бархилофи млоءи намоз кардан нифоқаст . Хештанро дар хилват бар он рости бунаад ки намоз некӯ кунад то дар млоء ҳамчунон тавонад кард ва ин ғомз тараст ва ҳам раёсати валикини ин рӯйу риёи вайро дар хештан май бояд ки аз хештан шарм медорад ки дар танҳои мухолиф ҷамъ бошад , барои онаст ки дар млоء некӯ кунад , дар танҳоӣ низ чунон мекунаду пиндорад ки аз риёӣ млоء бараст ва ба ҳақиқати худ дар танҳоӣ низ марое бошад .

درجه سیم آن که بدانسته باشد که در خلوت برخلاف ملاء نماز کردن نفاق است. خویشتن را در خلوت بر آن راست بنهد که نماز نیکو کند تا در ملاء همچنان تواند کرد و این غامض تر است و هم ریاست ولیکن این روی و ریا وی را در خویشتن می باید که از خویشتن شرم می دارد که در تنهایی مخالف جمع باشد، برای آن است که در ملاء نیکو کند، در تنهایی نیز چنان می کند و پندارد که از ریای ملاء برست و به حقیقت خود در تنهایی نیز مرایی باشد.

Дараҷаи чаҳорум ва ин пӯшида тараст он ки бидонад ки хушўъ дар халау млоء барои халқ ба кор наёяд . Шайтони вайро гуяд , « аз азимати ҳақи таъолии бозондиш . Магар наме доне ки куҷои истодае ? » то бози андешад ва хошиъ шавад ва дар чашми мардумон ороста шавад . Агар чунонаст ки дар хилвати ин чунин хотир буд бар дили вай ба одати дрнёиди сабаби ин раёсат , влкни шайтони вайро бад-ӣни даст берун оварад то пӯшида бимонад . Чун аз азимати он вақт ёд оварад ки халқро бинад ба кор наёяд , балки бояд ки назари ҳамаи халқу назари сутурии наздики вай баробар бошад , агар ҳеҷ фарқ ёбад ҳануз аз риё холӣ нест . Ин мисол дар риё бигуфтем . Дар ағрози дигар ки пеш аз ин бигуфтаем ҳамчунин талбис бисёраст . Ва ҳаркии ин дақоиқ нашносад муздур бемузд буд , ҷон мекунад ва ончӣ мекунад зойеъаст , ва дар ҳақ вайаст ин , «у бдолҳми ман аллоҳи молами икўнўои иҳтсбўн » .

درجه چهارم و این پوشیده تر است آن که بداند که خشوع در خلاء و ملاء برای خلق به کار نیاید. شیطان وی را گوید، «از عظمت حق تعالی بازاندیش. مگر نمی دانی که کجا ایستاده ای؟» تا باز اندیشد و خاشع شود و در چشم مردمان آراسته شود. اگر چنان است که در خلوت این چنین خاطر بود بر دل وی به عادت درنیاید سبب این ریاست، ولکن شیطان وی را بدین دست بیرون آورد تا پوشیده بماند. چون از عظمت آن وقت یاد آورد که خلق را بیند به کار نیاید، بلکه باید که نظر همه خلق و نظر ستوری نزدیک وی برابر باشد، اگر هیچ فرق یابد هنوز از ریا خالی نیست. این مثال در ریا بگفتیم. در اغراض دیگر که پیش از این بگفته ایم همچنین تلبیس بسیار است. و هرکه این دقایق نشناسد مزدور بی مزد بود، جان می کند و آنچه می کند ضایع است، و در حق وی است این، «و بدالهم من الله مالم یکونوا یحتسبون».