Бидон ки тавба аз гуноҳ буду гуноҳ ҳарчанд сағира тар бошад саҳлтар буд . Чун исрор накунад . Ва андар хабараст ки намозҳои фаризаи куффорати ҳама гуноҳаст магари кабоиру намози ҷумъа куффоратаст ҳамаи гуноҳонро то ба ҷумъаи магари кабоир . Ва ҳақ таъолӣ гуфтааст , « ани тҷтнбўои кабоири мо тнҳўни анҳу ткФри ънкми сёткм » « агар аз кбоир даст бидоред сғоир афв кунам » . Пас фаризааст бдонстн ки кабоир кадомасту саҳобаро дар ин хилофаст . Баъзе гуфтаанд ки ҳафтаст ва баъзе гуфтаанд ки бештараст . Ва баъзе гуфтаанд ки камтар .

بدان که توبه از گناه بود و گناه هرچند صغیره تر باشد سهلتر بود. چون اصرار نکند. و اندر خبر است که نمازهای فریضه کفارت همه گناه است مگر کبائر و نماز جمعه کفارت است همه گناهان را تا به جمعه مگر کبائر. و حق تعالی گفته است، «ان تجتنبوا کبائر ما تنهون عنه تکفر عنکم سیاتکم» «اگر از کبایر دست بدارید صغایر عفو کنم». پس فریضه است بدانستن که کبائر کدام است و صحابه را در این خلاف است. بعضی گفته اند که هفت است و بعضی گفته اند که بیشتر است. و بعضی گفته اند که کمتر.

Ва ибн аббос бишунид ки ибни умри разии аллоҳи анҳу ҳаме гуяд ки кбоир ҳафтаст . Гуфт ба ҳафтод наздиктараст аз он ки ба ҳафт . Ва бўтолб ки қӯт улқулуб кардааст ҳаме гуяд , « аз ҷумлаи ахбору ақволи саҳоба ҷамъ кардаам ҳафдаҳ кабӣрааст , чаҳор андари дил : куфру азму исрор кардан бар маъсият агарчӣ сағира буд , чунон ки касе кори бад ҳаме кунаду андар дил надорад ки ҳаргиз тавба кунаду дигари навмидӣ аз раҳмат ки онро қнўт гӯйанду дигари эминӣ аз макри худои таъолии чунон ки сокин шавад ки ман худ эмин шудаам . Ва чаҳор андари забон : яке гувоҳии зӯр ки ҳақии андари он ботил шавад , дигари қдФи сариҳи чунон ки ҳади андари он воҷиб ояд , сеюм савганд ба дурӯғ ки бидон молӣ ё ҳақӣ аз касе бабрад , чаҳоруми ҷодуӣ ки он низ ба калимотӣ бошад ки бар забон баравад . Ва се андари шикам : яке хӯрдан ҳарчӣ мастӣ овараду дигари моли ятем хӯрдан , сеюм рибо хӯрдан ва додан . Ва ду андари фараҷ : зиноу ливота . Ва ду андари даст : куштану дуздӣ кардан бар ваҷҳе ки ҳад воҷиб ояд . Ва яке андари по ва он гурехтанаст аз сафи кофарон , чунон ки яке аз ду бигурезад ва даҳ аз бист , аммо чун зиёдат шаванд гурехтани раво буд . Ва яке андари ҷумлаи тан ва он ҳуқуқи модар ва падараст .

و ابن عباس بشنید که ابن عمر رضی الله عنه همی گوید که کبایر هفت است. گفت به هفتاد نزدیکتر است از آن که به هفت. و بوطالب که قوت القلوب کرده است همی گوید، «از جمله اخبار و اقوال صحابه جمع کرده ام هفده کبیره است، چهار اندر دل: کفر و عزم و اصرار کردن بر معصیت اگرچه صغیره بود، چنان که کسی کار بد همی کند و اندر دل ندارد که هرگز توبه کند و دیگر نومیدی از رحمت که آن را قنوط گویند و دیگر ایمنی از مکر خدای تعالی چنان که ساکن شود که من خود ایمن شده ام. و چهار اندر زبان: یکی گواهی زور که حقی اندر آن باطل شود، دیگر قدف صریح چنان که حد اندر آن واجب آید، سوم سوگند به دروغ که بدان مالی یا حقی از کسی ببرد، چهارم جادویی که آن نیز به کلماتی باشد که بر زبان برود. و سه اندر شکم: یکی خوردن هرچه مستی آورد و دیگر مال یتیم خوردن، سوم ربا خوردن و دادن. و دو اندر فرج: زنا و لواطه. و دو اندر دست: کشتن و دزدی کردن بر وجهی که حد واجب آید. و یکی اندر پا و آن گریختن است از صف کافران، چنان که یکی از دو بگریزد و ده از بیست، اما چون زیادت شوند گریختن روا بود. و یکی اندر جمله تن و آن حقوق مادر و پدر است.

Ва бидон ки ин бидон бдонстаҳанд ки баъзе андари ваии ҳад воҷибаст ва баъзе ба он ки андари қуръони андари ваии таҳдид азимаст ,у андари тафсили он тасарруфӣ ҳаст ки андари китоб эҳё бигуфтаем ва ин китоби онро эҳтимол накунад . Ва мақсӯд аз бдонстни ин онаст то андари китоби эҳтиёт бештар равад . Ва бибояд донистан ки исрор бар сағира , кабӣра буд ва агарчӣ гӯйем ки фароизи куффорат буд сғоирро , хилоф нест ки агар донагии мзлмаҳи андар гардан дорад куффорат накунад то аз ӯҳда берун наёяду бозандаад .

و بدان که این بدان بدانسته اند که بعضی اندر وی حد واجب است و بعضی به آن که اندر قرآن اندر وی تهدید عظیم است، و اندر تفصیل آن تصرفی هست که اندر کتاب احیا بگفته ایم و این کتاب آن را احتمال نکند. و مقصود از بدانستن این آن است تا اندر کتاب احتیاط بیشتر رود. و بباید دانستن که اصرار بر صغیره، کبیره بود و اگرچه گوییم که فرایض کفارت بود صغایر را، خلاف نیست که اگر دانگی مظلمه اندر گردن دارد کفارت نکند تا از عهده بیرون نیاید و بازندهد.

Ва бар ҷумла ҳар маъсият ки ба ҳақ таъолӣ дорад ба афв наздиктараст аз он ки ба мазолими халқ таъаллуқ дорад . Ва дар хабараст ки девони гуноҳон сеаст : девонӣ ки нёмрзнд ва он ширкасту девонӣ ки биёмурзанд ва он гуноҳӣ буд ки миёни бандау ҳақи таъолӣ буду девонӣ ки фурӯ нагузоранд ва он девони мазолим бандагонаст ва бидон ки ҳарчӣ бидон ранҷи мусулмонӣ ҳосил ояд андари ин ҷумла бошад . Агар дар нафас буд ва агар андари мол буд ва агар андари мурувват буд ва агар андари ҳишмат буд ва агар андари дайн , чунон ки касе халқро даъват кунад ба бидъат то дайни эшон бабрад ва ё касе ки маҷлис кунад ва суханҳо гуяд ки халқ бар маъсият далер шавад .

و بر جمله هر معصیت که به حق تعالی دارد به عفو نزدیکتر است از آن که به مظالم خلق تعلق دارد. و در خبر است که دیوان گناهان سه است: دیوانی که نیامرزند و آن شرک است و دیوانی که بیامرزند و آن گناهی بود که میان بنده و حق تعالی بود و دیوانی که فرو نگذارند و آن دیوان مظالم بندگان است و بدان که هرچه بدان رنج مسلمانی حاصل آید اندر این جمله باشد. اگر در نفس بود و اگر اندر مال بود و اگر اندر مروت بود و اگر اندر حشمت بود و اگر اندر دین، چنان که کسی خلق را دعوت کند به بدعت تا دین ایشان ببرد و یا کسی که مجلس کند و سخنها گوید که خلق بر معصیت دلیر شود.