Бидон ки сағираи умедвор буд ки афви вайро дарёбад , валикин ба баъзе аз асбоб азимтар гардаду хатари он низ саъб буд ва он шашаст :

بدان که صغیره امیدوار بود که عفو وی را دریابد، ولیکن به بعضی از اسباب عظیمتر گردد و خطر آن نیز صعب بود و آن شش است:

Аввали он ки исрор кунад , чун касе ки пайваста ғайбат кунаду ҷома абрешимин дорад ё самоъ бар млоҳӣ кунад ки чун маъсиятӣ бар давом равад , асари он дар торикии дили азим буд , ҳамчунон ки тоъатӣ ки бар давом равад асари он андари равшании азим буд . Ва барои ин буд ки расӯл ( с ) гуфт , « беҳтарини корҳо онаст ки пайваста буд , агарчӣ андак буд » . Ва мисли ин чун қатра об бошад ки мутавотир бар сангӣ ҳаме ояд , лобуди санг сӯрох шавад . Ва агар он ба як бор бар ваии рихтндии он асар накардӣ , пас ки ҳарки ба сағирае мубтало шавад бояд ки истиғфор ҳаме кунаду пушаймонӣ ҳаме хӯрду азм ҳаме кунад ки низ накунад то гуфтаанд ки кабӣра ба истиғфор , сағираасту сағира ба исрор , кабӣра .

اول آن که اصرار کند، چون کسی که پیوسته غیبت کند و جامه ابریشمین دارد یا سماع بر ملاهی کند که چون معصیتی بر دوام رود، اثر آن در تاریکی دل عظیم بود، همچنان که طاعتی که بر دوام رود اثر آن اندر روشنی عظیم بود. و برای این بود که رسول (ص) گفت، «بهترین کارها آن است که پیوسته بود، اگرچه اندک بود». و مثل این چون قطره آب باشد که متواتر بر سنگی همی آید، لابد سنگ سوراخ شود. و اگر آن به یک بار بر وی ریختندی آن اثر نکردی، پس که هرکه به صغیره ای مبتلا شود باید که استغفار همی کند و پشیمانی همی خورد و عزم همی کند که نیز نکند تا گفته اند که کبیره به استغفار، صغیره است و صغیره به اصرار، کبیره.

Дувуми он ки гуноҳро хирад дорад ва ба чашми ҳақорат ба вай ҳаме нигарад , гуноҳи бад-ӣн бузург шавад . Ва чун гуноҳро азим дорад хирад гардад , чаҳ азими доштан аз имону хавфи хезад ва ин дилро ҳимоят кунад аз зулмати гуноҳ то пас асарӣ накунад ,у хиради доштан аз ғифлату улфат гирифтан буд бо гуноҳ . Ва ин далел он кунад ки бо дили муносибат гирифтаасту мақсӯд аз ҳама диласт , ҳарчӣ дар дили асар беш кунад он азимтараст . Ва андар хабараст ки муъмини гуноҳи хешро чун кӯҳӣ бинад ки бар зибр вай бошаду ҳамеи тарсад ки бар вай уфтаду мунофиқ чун магасӣ бинад ки бар бинӣ нишинад ва биппарад . Ва гуфтаанд , « гуноҳӣ ки нёмрзнд онаст ки банда гуяд ин саҳласт , кошкӣ ҳамаи гуноҳи ман чунин будӣ » . Ва ваҳй омад ба баъзе аз анбиё ки ба хурдии гуноҳи мнгрид , ба бузургӣ он нигаред ки фармон ӯро хилоф ҳаме кунед ва ҳар банда ки ба ҷалоли ҳақи таъолии орифтар хатар , ин гуноҳи наздики ваии азимтар . Яке аз саҳоба ҳаме гуяд , « шумо корҳо ҳаме кунед ки он чун мӯӣ донед ва мо ҳар яке аз он чанд кӯҳӣ донистемӣ » . Ва бар ҷумлаи схти ҳақи таъолии андари маосӣ пинҳонаст ва мумкинаст ки андар онаст ки ту онро осонтар ҳамеи бинӣ , чунон ки гуфт , «у тҳсбўои ҳиноу ҳўи ъндоллаҳи азим » .

دوم آن که گناه را خرد دارد و به چشم حقارت به وی همی نگرد، گناه بدین بزرگ شود. و چون گناه را عظیم دارد خرد گردد، چه عظیم داشتن از ایمان و خوف خیزد و این دل را حمایت کند از ظلمت گناه تا پس اثری نکند، و خرد داشتن از غفلت و الفت گرفتن بود با گناه. و این دلیل آن کند که با دل مناسبت گرفته است و مقصود از همه دل است، هرچه در دل اثر بیش کند آن عظیمتر است. و اندر خبر است که مومن گناه خویش را چون کوهی بیند که بر زبر وی باشد و همی ترسد که بر وی افتد و منافق چون مگسی بیند که بر بینی نشیند و بپرد. و گفته اند، «گناهی که نیامرزند آن است که بنده گوید این سهل است، کاشکی همه گناه من چنین بودی». و وحی آمد به بعضی از انبیا که به خردی گناه منگرید، به بزرگی آن نگرید که فرمان او را خلاف همی کنید و هر بنده که به جلال حق تعالی عارف تر خطر، این گناه نزدیک وی عظیمتر. یکی از صحابه همی گوید، «شما کارها همی کنید که آن چون موی دانید و ما هر یکی از آن چند کوهی دانستیمی». و بر جمله سخط حق تعالی اندر معاصی پنهان است و ممکن است که اندر آن است که تو آن را آسان تر همی بینی، چنان که گفت، «و تحسبوا هینا و هو عندالله عظیم».

Сеюм он ки шод шавад ба гуноҳ ва онро ғаниматӣ ва футуҳӣ донад ва бидон фахр оварад ва бошад ки ба борномаҳ бигӯед ки фалонро фирефтаму моли ваии ббрдму вайро бимолидам ва дашном додам ва хаҷал кардаму андари мунозираи вайро тшўир додаму амсоли ин . Ва ҳарки ба сабаби ҳалоки худ шод шавад ва фахр кунад , далели о « буд ки дили ваии сиёҳ шудаасту ҳалок аз он он буд .

سوم آن که شاد شود به گناه و آن را غنیمتی و فتوحی داند و بدان فخر آورد و باشد که به بارنامه بگوید که فلان را فریفتم و مال وی ببردم و وی را بمالیدم و دشنام دادم و خجل کردم و اندر مناظره وی را تشویر دادم و امثال این. و هرکه به سبب هلاک خود شاد شود و فخر کند، دلیل آ« بود که دل وی سیاه شده است و هلاک از آن آن بود.

Чаҳоруми он ки чун парда бар канори вай нигоҳ дорад пиндорад ки ин худ аноятаст андари ҳақи вай . Натарсад аз он ки ин амҳолу астдроҷ буд то бтмомӣ ҳалок шавад .

چهارم آن که چون پرده بر کنار وی نگاه دارد پندارد که این خود عنایت است اندر حق وی. نترسد از آن که این امهال و استدراج بود تا بتمامی هلاک شود.

Панҷуми он ки изҳор маъсият кунад ва стар ҳақи таъолиро аз хештан баргирад ва бошад ки дайгарӣ ба сабаби вай низ рағбат кунаду вайро ваболи рағбату маъсияти дигарон ҳосил ояд ва агар сариҳ касеро тарғиб кунаду асбоб он бисозад то андар вай омӯзад , вабол музоъаф гардад . Ва салаф гуфтаанд , « ҳеҷ хиёнат нест бар мусулмони пеш аз он ки маъсияти андари чашми вай осон кунӣ » .

پنجم آن که اظهار معصیت کند و ستر حق تعالی را از خویشتن برگیرد و باشد که دیگری به سبب وی نیز رغبت کند و وی را وبال رغبت و معصیت دیگران حاصل آید و اگر صریح کسی را ترغیب کند و اسباب آن بسازد تا اندر وی آموزد، وبال مضاعف گردد. و سلف گفته اند، «هیچ خیانت نیست بر مسلمان پیش از آن که معصیت اندر چشم وی آسان کنی».

Шашуми он ки гуноҳ касе кунад олам буду муқтада буд ва ба сабаби кирдори ваии дигарон далер шаванд ва гӯйанд агар набоистӣ кардӣ вай накардӣ , чунон ки олами ҳама абрешим шуд ва ба наздик султон шаваду мол вай бастанду андари мунозираи забони сафоҳат итлоқ кунаду андари ақрони хеш таъна занад ва ба касрати молу ҷоҳ фахр кунад , ҳамаи шогирдон ба вай иқтидо кунанду бадишон низ чун устод шаванд шогирдони дигар низ иқтидо кунанд ва аз ҳарякии ноҳитӣ табоҳ шавад ки аҳл ҳар шаҳрӣ ба яке аз эшон бгрўнд , ночори ваболи ҳамаи андари девон муқтада бошад .

ششم آن که گناه کسی کند عالم بود و مقتدی بود و به سبب کردار وی دیگران دلیر شوند و گویند اگر نبایستی کردی وی نکردی، چنان که عالم همه ابریشم شد و به نزدیک سلطان شود و مال وی بستاند و اندر مناظره زبان سفاهت اطلاق کند و اندر اقران خویش طعنه زند و به کثرت مال و جاه فخر کند، همه شاگردان به وی اقتدا کنند و بدیشان نیز چون استاد شوند شاگردان دیگر نیز اقتدا کنند و از هریکی ناحیتی تباه شود که اهل هر شهری به یکی از ایشان بگروند، ناچار وبال همه اندر دیوان مقتدی باشد.

Ва барои ин гуфтаанд , « хунаки он кас ки бимиради гуноҳи вай низ бимирад . Ва ҳарки чунин нагардад гуноҳ вай бошад ки ҳазор соли пас аз марг вай бимонад » . Яке аз уламоӣ банӣ Исроили тавбаи бикрад , ваҳй омад ба расӯли он рӯзгор ки вайро бигӯӣ ки агар гуноҳи миёни ман ва ту будӣ бёмрзидмӣ , акнӯн ту худ тавба кардӣ , он қавмро ки аз роҳи барадӣ ва чунин бимонаданд онро чаҳ кунӣ ? ва барои инаст ки уламо андар хатаранд ки гуноҳи аёшни яке ҳазор буду тоъати эшон яке ба ҳазор ки эшонро савоби касоне низ ки бадишон иқтидо кунанд ҳосил ояд . Ва бад-ӣни сабаб воҷиб ояд бар олам ки маъсият накунад ва чун кунад пинҳон дорад , балки агар худ мубоҳӣ бошад ки халқ бидон далер шаванд бар ғифлат , аз он ҳазар кунад . Заҳрӣ ҳаме гуяд , « аммо аз пеши ҳамеи хндидмӣ акнӯн муқтадо гаштем , моро табассум низ раво нест » . Ва ҷиноятии бузург буд ки касе зулати олам ҳикоят кунад ки бидон сабаби халқ бисёр аз роҳ беафтанд ва далер шаванд , пас зулати ҳамаи халқ воҷибаст пӯшидан ва аз он , олами воҷибтар .

و برای این گفته اند، «خنک آن کس که بمیرد گناه وی نیز بمیرد. و هرکه چنین نگردد گناه وی باشد که هزار سال پس از مرگ وی بماند». یکی از علمای بنی اسرائیل توبه بکرد، وحی آمد به رسول آن روزگار که وی را بگوی که اگر گناه میان من و تو بودی بیامرزیدمی، اکنون تو خود توبه کردی، آن قوم را که از راه بردی و چنین بماندند آن را چه کنی؟ و برای این است که علما اندر خطرند که گناه ایاشن یکی هزار بود و طاعت ایشان یکی به هزار که ایشان را ثواب کسانی نیز که بدیشان اقتدا کنند حاصل آید. و بدین سبب واجب آید بر عالم که معصیت نکند و چون کند پنهان دارد، بلکه اگر خود مباحی باشد که خلق بدان دلیر شوند بر غفلت، از آن حذر کند. زهری همی گوید، «اما از پیش همی خندیدمی اکنون مقتدا گشتیم، ما را تبسم نیز روا نیست». و جنایتی بزرگ بود که کسی زلت عالم حکایت کند که بدان سبب خلق بسیار از راه بیفتند و دلیر شوند، پس زلت همه خلق واجب است پوشیدن و از آن، عالم واجب تر.