Бидон ки таваккул аз ҷумлаи мақомот муқаррабонасту дараҷаи ваии бузург , влкни илми вай дар нафаси хеши борӣк ва мушкиласту амали вай дшхўорасту ашколи вай аз онаст ки ҳаркии ҳеҷ чизро ҷузи ҳақи таъолӣ дар корҳо асарӣ бинад дар тавҳиди вай нуқсонаст , ва агар ҷумлаи асбоб низ аз миён баргирад дар шариъат таън карда бошад , ва агар асбобро низ мусаббибӣ набинад бо ақл мкобраҳ карда бошад ва чун бинад бошад ки ба чизе аз асбоб таваккул кунад ва дар тавҳид нуқсон уфтад . Пас шарҳи таваккули чунон ки ақлу тавҳиду шаръ дарҳам бигӯеду миёни ҳама ҷамъ кунад илмӣ ғомзаст ва ҳаркасӣ нашносад ва мо аввали фазилати таваккули бигӯем , огоҳи ҳақиқати вай , онгоҳи аҳволу аъмоли вай .

بدان که توکل از جمله مقامات مقربان است و درجه وی بزرگ، ولکن علم وی در نفس خویش باریک و مشکل است و عمل وی دشخوار است و اشکال وی از آن است که هرکه هیچ چیز را جز حق تعالی در کارها اثری بیند در توحید وی نقصان است، و اگر جمله اسباب نیز از میان برگیرد در شریعت طعن کرده باشد، و اگر اسباب را نیز مسببی نبیند با عقل مکابره کرده باشد و چون بیند باشد که به چیزی از اسباب توکل کند و در توحید نقصان افتد. پس شرح توکل چنان که عقل و توحید و شرع درهم بگوید و میان همه جمع کند علمی غامض است و هرکسی نشناسد و ما اول فضیلت توکل بگوییم، آگاه حقیقت وی، آنگاه احوال و اعمال وی.