Бидон ки ҳамаи мақомоти дайн бар се асл гардад : илму ҳолу амал , аммо илму ҳоли таваккул шарҳ карда омад . Ва амал монад ва бошад ки касе тахайюл кунад ки шарти таваккул он бошад ки ҳамаи корҳо бо худоӣ таъолӣ гузорад ва ба ихтиёри хеши ҳеҷ кор накунад , албата то касб накунад ва ҳеҷ чизи фардоро наниҳад ва аз мору каждуму шери нгризд ва агар бемор шавад дору накунад ин ҳама хатост ки ҳамаи бархилоф шаръасту шаръ бар таваккул сано кардааст чигуна мухолиф бошад шаръро ?

بدان که همه مقامات دین بر سه اصل گردد: علم و حال و عمل، اما علم و حال توکل شرح کرده آمد. و عمل ماند و باشد که کسی تخیل کند که شرط توکل آن باشد که همه کارها با خدای تعالی گذارد و به اختیار خویش هیچ کار نکند، البته تا کسب نکند و هیچ چیز فردا را ننهد و از مار و کژدم و شیر نگریزد و اگر بیمار شود دارو نکند این همه خطاست که همه برخلاف شرع است و شرع بر توکل ثنا کرده است چگونه مخالف باشد شرع را؟

Балки ихтиёри одамӣ ба даст овардан молӣ бошад ки надорад ё дар нгоҳдошти он ки дорад ё дар дафъи зарарӣ ки ҳосил наёмадааст ё дар азолти зарарии ҳосил омадаасту таваккул дар ҳар яке ҳукмӣ дорад ва ин чаҳор мақоми лобуди шарҳ бояд кард :

بلکه اختیار آدمی به دست آوردن مالی باشد که ندارد یا در نگاهداشت آن که دارد یا در دفع ضرری که حاصل نیامده است یا در ازالت ضرری حاصل آمده است و توکل در هر یکی حکمی دارد و این چهار مقام لابد شرح باید کرد: