Бидон ки ин сахти азизи ҳолатӣ буд ки касе бизоъатӣ дорад агар бдзднд ва ба зиён ояд вай бар ҷой мебошад , локин агарчӣ азизасту нодуруст маҳол нест , ва ин бидон буд ки имону яқин ҳосилед ба камоли фазлу раҳмат ва ба камоли қудрат то бидонад ки бисёр касро бесармоя рӯзӣ медиҳад ва бисёр сармоя ки сабаби ҳалоки он касаст , пас хайрат бошад ки дар ҳалок шудан он буд .

بدان که این سخت عزیز حالتی بود که کسی بضاعتی دارد اگر بدزدند و به زیان آید وی بر جای می باشد، لکن اگرچه عزیز است و نادرست محال نیست، و این بدان بود که ایمان و یقین حاصل اید به کمال فضل و رحمت و به کمال قدرت تا بداند که بسیار کس را بی سرمایه روزی می دهد و بسیار سرمایه که سبب هلاک آن کس است، پس خیرت باشد که در هلاک شدن آن بود.

Расӯл ( с ) гуфт ки банда бошад ки шаби андеша корӣ мекунад ки ҳалоки вай дар он бошад , худои ъзўҷл аз фавқи арш ба назари аноят ба вай нигарад ва он аз вай сарф кунад , бомдод андӯҳгин бархезаду гумони бад май барад ки ин ки кард ва чаро кард ? ва ин қасдӣ буд ки ҳамсоя кард . Ва ин Амр кард ва фалон кард ва он раҳмати худои таъолӣ буд ки ба вай расидааст .

رسول (ص) گفت که بنده باشد که شب اندیشه کاری می کند که هلاک وی در آن باشد، خدای عزوجل از فوق عرش به نظر عنایت به وی نگرد و آن از وی صرف کند، بامداد اندوهگین برخیزد و گمان بد می برد که این که کرد و چرا کرد؟ و این قصدی بود که همسایه کرد. و این عمرو کرد و فلان کرد و آن رحمت خدای تعالی بود که به وی رسیده است.

Ва аз ин буд ки умри разии аллоҳ анҳу гуфт , « бок надорам ки бомдоди дарвеши хезам ё тавонгар ки надонам ки хайрат дар кадомаст » .

و از این بود که عمر رضی الله عنه گفت، «باک ندارم که بامداد درویش خیزم یا توانگر که ندانم که خیرت در کدام است».

Ва дигари он ки бидонад ки бими дарвешӣу гумони бади талқин шайтонаст ки , « алшитони иъдкми алФқр » . Ва эътимод дар чунин назари ҳақи камол маърифатаст . Хосса ки бдонстаҳаст ки рӯзӣ аз асбоби хФӣ низ ки касеро бидон набард бисёраст . Ва дар ҷумла бар асбоби хФӣ низ эътимод накунад , балки бар змони худованд асбоб кунад .

و دیگر آن که بداند که بیم درویشی و گمان بد تلقین شیطان است که، «الشیطان یعدکم الفقر». و اعتماد در چنین نظر حق کمال معرفت است. خاصه که بدانسته است که روزی از اسباب خفی نیز که کسی را بدان نبرد بسیار است. و در جمله بر اسباب خفی نیز اعتماد نکند، بلکه بر ضمان خداوند اسباب کند.

Обидии мутаваккил дар масҷидӣ буд , имомӣ чанд бор гуфт ки ту чизеи надорӣ , агар касб кунӣ фозилтар . Гуфт , « ҷуҳудӣ дар ин ҳамсоягӣ ҳар рӯзи змони ду нон кардааст ки ба ман май расонад » , гуфт , « агар чунинаст акнӯн раво буд агар касб кунӣ » . Гуфт , « эй ҷавонмард ! ту борӣ агар имомӣ накунӣ аўлитр ки змони ҷуҳудии наздики ту аз змони ҳақи таъолии қавӣ тараст . Имомии масҷид ба дайгарии даҳ » . Гуфт , « нон аз куҷои хурӣ ? » гуфт , « сабр кун то аввали намозӣ ки аз пас ту кардаам бозкнм , яъне ки туро ба змони худои таъолӣ имон нест . Ва касоне ки ин озмудаанд аз ҷое ки нбиўснди футуҳҳо дидаанду имони эшон бад-ӣн ки , « ва мо ман добаҳи фии аларзи алои алии аллоҳи ризқҳо » , муҳкам шудааст .

عابدی متوکل در مسجدی بود، امامی چند بار گفت که تو چیزی نداری، اگر کسب کنی فاضل تر. گفت، «جهودی در این همسایگی هر روز ضمان دو نان کرده است که به من می رساند»، گفت، «اگر چنین است اکنون روا بود اگر کسب کنی». گفت، «ای جوانمرد! تو باری اگر امامی نکنی اولیتر که ضمان جهودی نزدیک تو از ضمان حق تعالی قوی تر است. امامی مسجد به دیگری ده». گفت، «نان از کجا خوری؟» گفت، «صبر کن تا اول نمازی که از پس تو کرده ام بازکنم، یعنی که تو را به ضمان خدای تعالی ایمان نیست. و کسانی که این آزموده اند از جایی که نبیوسند فتوحها دیده اند و ایمان ایشان بدین که، «و ما من دابه فی الارض الا علی الله رزقها»، محکم شده است.

ҲзиФаҳи Маръаширо пурседанд ки чаҳ аҷаби дидае аз иброҳӣми адҳам ки ту хизмат вай кардае ? гуфт , « дар роҳи Маккаи гуруснагӣ саъб кашидем . Чун дар Кӯфаи омадеми асари он бар ман бидид . Гуфт : заъиф шудӣ аз гуруснагӣ ? гуфтам : оре . Гуфт : коғаз ва дуот биовар . Биоварадам бинвишт : бисмии аллоҳи арраҳмони арраҳим эй он ки ҳамаи мақсӯд дар аҳволи туеу ишорати ҳама ба туаст ман мутаваккилу сногўӣу шокирам бар икроми ту , влкни гуруснау ташна ва бараҳнаам . Ман ин се ки насиб манаст зомини онам . Он се ки насиб туаст ту зомин бош . Ва рқъаҳ ба ман дод ва гуфт : беруни шӯу дил дар ҳеҷ халқ мабанд ҷуз дар ҳақи таъолӣу ҳаркиро аввали бинӣ ба ваии даҳ . Чун берун шудам якеро дидам бар уштурӣ нишаста , ба вай додам бархонад ва бигирист ва гуфт : куҷост худованди рқъаҳ ? гуфтам : дар масҷид . Кӣсае зар ба ман дод шашсад динор , пурсидам ки ин кист ? гуфтанд : тарсое . Наздики иброҳӣми омадам ва ҳикоят кардам . Гуфт : даст ба он мабар ки ҳам акнӯн худованд ин бияёд . Дар вақт тарсо биёмад ва бар пои вай бӯса дод ва мусулмон шуд » .

حذیفه مرعشی را پرسیدند که چه عجب دیده ای از ابراهیم ادهم که تو خدمت وی کرده ای؟ گفت، «در راه مکه گرسنگی صعب کشیدیم. چون در کوفه آمدیم اثر آن بر من بدید. گفت: ضعیف شدی از گرسنگی؟ گفتم: آری. گفت: کاغذ و دوات بیاور. بیاوردم بنوشت: بسم الله الرحمن الرحیم ای آن که همه مقصود در احوال تویی و اشارت همه به توست من متوکل و ثناگوی و شاکرم بر اکرام تو، ولکن گرسنه و تشنه و برهنه ام. من این سه که نصیب من است ضامن آنم. آن سه که نصیب توست تو ضامن باش. و رقعه به من داد و گفت: بیرون شو و دل در هیچ خلق مبند جز در حق تعالی و هرکه را اول بینی به وی ده. چون بیرون شدم یکی را دیدم بر اشتری نشسته، به وی دادم برخواند و بگریست و گفت: کجاست خداوند رقعه؟ گفتم: در مسجد. کیسه ای زر به من داد ششصد دینار، پرسیدم که این کیست؟ گفتند: ترسایی. نزدیک ابراهیم آمدم و حکایت کردم. گفت: دست به آن مبر که هم اکنون خداوند این بیاید. در وقت ترسا بیامد و بر پای وی بوسه داد و مسلمان شد».

Абуёқӯб гуяд , « даҳ рӯз дар ҳарам гурусна будам . Бетоқат шудам , беруни омадам . Шaлғaмӣ андохта дидам . Гуфтам баргирам . Гуфтӣ касе аз ботин ман мегуяд ки даҳ рӯз гурусна бӯдае онгоҳи насиби ту шaлғaмии пусида ? дасти бдоштм ва бо масҷиди омадам . Шахсеро дидам ки қмтраҳи шукру мағзи бодоми пеш ман биниҳод ва гуфт : дар дарё будам . Бодӣ бар омад . Назр кардам ки агар саломат ёбам ин ба аввали дарвеши даҳум ки байнам . Аз ҳар яке кафӣ барграфтам ва гуфтам боқӣ ба ту бахшедам . Ва бо худ гуфтам ки бодро фармӯдаанд дар миёни дарё ки рӯзии ту рост кунад ва ту аз ҷои дигар талаб мекунӣ ? » пас шинохтани амсоли ин наводири имонро қавӣ гирданд .

ابویعقوب گوید، «ده روز در حرم گرسنه بودم. بی طاقت شدم، بیرون آمدم. شلغمی انداخته دیدم. گفتم برگیرم. گفتی کسی از باطن من می گوید که ده روز گرسنه بوده ای آنگاه نصیب تو شلغمی پوسیده؟ دست بداشتم و با مسجد آمدم. شخصی را دیدم که قمطره شکر و مغز بادام پیش من بنهاد و گفت: در دریا بودم. بادی بر آمد. نذر کردم که اگر سلامت یابم این به اول درویش دهم که بینم. از هر یکی کفی برگرفتم و گفتم باقی به تو بخشیدم. و با خود گفتم که باد را فرموده اند در میان دریا که روزی تو راست کند و تو از جای دیگر طلب می کنی؟» پس شناختن امثال این نوادر ایمان را قوی گرداند.