Бидон ки агар касе чунон буд ки адхор накунад дили вай музтариб хоҳад шуду чашм бар халқ хоҳад дошт , вайро адхори аввалитар . Балки агар чунон буд ки дили вай ором нагирад ва ба зикру фикр машғӯл нашавад , магар ки зёъӣ дорад ки кифояти ваии даройад , вайро ин аўлитр ки ба қадари кифоят зёъ дорад ки мақсӯд аз ин ҳама диласт то ба зикри худои таъолӣ мустағриқ шавад . Ва баъзе аз дилҳо чунонаст ки бӯдани моли вайро машғӯл дорад ва дар дарвешии шокир буд , ин шариф буд , ва баъзе он ки бе қадари кифоят шокир набӯд , ин касро зёъи аўлитр , аммо он ки безёдтӣу таҳаммул шокир набошад , ин дил на аз ҷумлаи дилҳои аҳл дайнаст , ин худ дар ҳисоб наёяд .

بدان که اگر کسی چنان بود که ادخار نکند دل وی مضطرب خواهد شد و چشم بر خلق خواهد داشت، وی را ادخار اولی تر. بلکه اگر چنان بود که دل وی آرام نگیرد و به ذکر و فکر مشغول نشود، مگر که ضیاعی دارد که کفایت وی درآید، وی را این اولیتر که به قدر کفایت ضیاع دارد که مقصود از این همه دل است تا به ذکر خدای تعالی مستغرق شود. و بعضی از دلها چنان است که بودن مال وی را مشغول دارد و در درویشی شاکر بود، این شریف بود، و بعضی آن که بی قدر کفایت شاکر نبود، این کس را ضیاع اولیتر، اما آن که بی زیادتی و تحمل شاکر نباشد، این دل نه از جمله دلهای اهل دین است، این خود در حساب نیاید.