Бидон ки доғ низ одатаст гуруҳеро . Влкн кардан он аз таваккул бияфканад , балки аз он худ наҳй омадааст ва аз афсун наҳй нест ба сабаби он ки сӯхтани оташи ҷароҳатӣ бо хатараст ва аз сирояти он бим буд , на чун Фсду ҳиҷомат . Ва манфиати он низ чунон зоҳир нест ки манфиати ҳиҷомат . Ва чизи дайгарӣ ба ҷой он боистад . Умрони бен алҳсинро иллатӣ афтод . Гуфтанд , « доғ кун » , накард . Чун алҳоҳ карданд бикрад ва гуфт , « пеш аз ин нурӣ медидам ва овозӣ мешунидаму млоикаҳ бар ман салом мекарданд то ин доғи бкрдм . Он ҳама аз ман дар ҳиҷоб шуданд » . Он гоҳи тавба ва истиғфор карду мтрФи бен Абдуллоҳро гуфт баъд аз муддатии худои таъолии он каромат бо ман дод .

بدان که داغ نیز عادت است گروهی را. ولکن کردن آن از توکل بیفکند، بلکه از آن خود نهی آمده است و از افسون نهی نیست به سبب آن که سوختن آتش جراحتی با خطر است و از سرایت آن بیم بود، نه چون فصد و حجامت. و منفعت آن نیز چنان ظاهر نیست که منفعت حجامت. و چیز دیگری به جای آن بایستد. عمران بن الحصین را علتی افتاد. گفتند، «داغ کن»، نکرد. چون الحاح کردند بکرد و گفت، «پیش از این نوری می دیدم و آوازی می شنیدم و ملایکه بر من سلام می کردند تا این داغ بکردم. آن همه از من در حجاب شدند». آن گاه توبه و استغفار کرد و مطرف بن عبدالله را گفت بعد از مدتی خدای تعالی آن کرامت با من داد.