Бидон ки пинҳони доштани бемории шарт таваккуласт , балки изҳору гила кардан макрӯҳаст , ало ба узрӣ , чунон ки табибро гуяд ва ё хоҳад ки заъфи хеш изҳор кунаду ръўнту ҷилдиро иксў наад , чунон ки алӣ ( ъ )ро пурседанд дар беморӣ ки , беҳтар ҳастӣ ва ба хайр ҳастӣ ? гуфт на . Дар якдигар нигоҳ карданд ва таъаҷҷуб доштанд . Гуфт , « пас бо худои таъолии ҷилдӣу мардии намоям ? » ин ба ҳоли ваии лоиқ буд ки бо он қӯту бузургӣу аҷзи хеш май намояд ва аз ин буд ки гуфт , « ёрб ! сабр рӯзӣ кун » . Ва расӯл ( с ) гуфт , « аз худои таъолии офияти хоҳ бало махоҳ » . Пас чун узрӣ набӯд , агар беморӣ изҳор кунад бар сиблати шикояти ҳаром буд ва агар шикоят набӯд раво бошад , влкни аввалитар дасти бдоштн буд ки бошад ки дар вай зёдтӣ гуяд ва бошад ки гумон гила уфтад . Ва гуфтаанд ки нола бар бемор банависанд ки он изҳорӣ бошад . Ва Иблис аз Айюб ( ъ ) ҳеҷ наёфт магари нола . Ва Фзили бен ъёзу башару вҳби бен алўрд чун бемор шудандӣ дар сарои ббстндӣ то касе надонад ва гуфтандӣ нахоҳем ки касе ба иёдат мо ояд ки онгоҳи гила бояд кард аз беморӣ .

بدان که پنهان داشتن بیماری شرط توکل است، بلکه اظهار و گله کردن مکروه است، الا به عذری، چنان که طبیب را گوید و یا خواهد که ضعف خویش اظهار کند و رعونت و جلدی را یکسو نهد، چنان که علی (ع) را پرسیدند در بیماری که، بهتر هستی و به خیر هستی؟ گفت نه. در یکدیگر نگاه کردند و تعجب داشتند. گفت، «پس با خدای تعالی جلدی و مردی نمایم؟» این به حال وی لایق بود که با آن قوت و بزرگی و عجز خویش می نماید و از این بود که گفت، «یارب! صبر روزی کن». و رسول (ص) گفت، «از خدای تعالی عافیت خواه بلا مخواه». پس چون عذری نبود، اگر بیماری اظهار کند بر سبیل شکایت حرام بود و اگر شکایت نبود روا باشد، ولکن اولی تر دست بداشتن بود که باشد که در وی زیادتی گوید و باشد که گمان گله افتد. و گفته اند که ناله بر بیمار بنویسند که آن اظهاری باشد. و ابلیس از ایوب (ع) هیچ نیافت مگر ناله. و فضیل بن عیاض و بشر و وهب بن الورد چون بیمار شدندی در سرای ببستندی تا کسی نداند و گفتندی نخواهیم که کسی به عیادت ما آید که آنگاه گله باید کرد از بیماری.