Бидон ки ҳамаи аҳли исломро иттифоқаст бар он ки дӯсти доштани худои ъзўҷл фаризааст . Ва худоӣ таъолӣ мегуяд , « иҳбҳму иҳбўнаҳ » . Ва расӯл ( с ) мегуяд , « имони кас дуруст нест то онгоҳ ки худоироу расӯли вайро аз ҳарчӣ ҳаст дӯст тар надорад » . Пурседанд ки имон чист ? гуфт , « он ки худоу расӯлро аз ҳарчӣ ҳаст ҷуз онаст дӯсттар дорӣ » ва гуфт , « банда муъмин нест то онгоҳ ки худоироу расӯлро аз аҳлу молу ҷумлаи халқи дӯст тар надорад »у худои таъолӣ таҳдид кард ва гуфт , « агар падару фарзанд ва ҳарчӣ ҳаст аз маскану молу тиҷорат аз худои таъолӣу расӯли дӯст тар медоред сохта бошед то фармони ман дар расад , қул ани кони обоءкму абноўкму ахўонкм . . . Алоиаҳ » .

بدان که همه اهل اسلام را اتفاق است بر آن که دوست داشتن خدای عزوجل فریضه است. و خدای تعالی می گوید، «یحبهم و یحبونه». و رسول (ص) می گوید، «ایمان کس درست نیست تا آنگاه که خدای را و رسول وی را از هرچه هست دوست تر ندارد». پرسیدند که ایمان چیست؟ گفت، «آن که خدا و رسول را از هرچه هست جز آن است دوست تر داری» و گفت، «بنده مومن نیست تا آنگاه که خدای را و رسول را از اهل و مال و جمله خلق دوست تر ندارد» و خدای تعالی تهدید کرد و گفت، «اگر پدر و فرزند و هرچه هست از مسکن و مال و تجارت از خدای تعالی و رسول دوست تر می دارید ساخته باشید تا فرمان من در رسد، قل ان کان آباءکم و ابناوکم و اخوانکم... الآیه».

Ва яке расӯл ( с )ро гуфт , « туро дӯст дорам » , гуфт , « дарвеширо сохта бош » , гуфт , « худоро дӯст дорам » , гуфт , « балоро сохта бош » . Ва дар хабараст ки малики аламут ( ъ ) ҷони халил май ситад . Халил ( ъ ) гуфт , « ҳаргиз дидӣ ки ҳлили ҷон халил сетанд ? » ваҳй омад ки ҳаргиз дид ки халили дидори халилро кора буд ? гуфт , « акнӯн ҷон баргир . Ризо додам » .

و یکی رسول (ص) را گفت، «تو را دوست دارم»، گفت، «درویشی را ساخته باش»، گفت، «خدا را دوست دارم»، گفت، «بلا را ساخته باش». و در خبر است که ملک الموت (ع) جان خلیل می ستد. خلیل (ع) گفت، «هرگز دیدی که حلیل جان خلیل ستاند؟» وحی آمد که هرگز دید که خلیل دیدار خلیل را کاره بود؟ گفت، «اکنون جان برگیر. رضا دادم».

Ва дар дуои расӯл ( с ) гуфт ки аллоҳами арзқнии ҳбки вҳби ман аҳбку ҳуби ман иқрбнии илои ҳбк , воҷъли ҳбки аҳби илои ман алмоءи алборд , борхдоёи маро рӯзӣ кун дӯстии хешу дӯстии дӯстони хешу дӯстии он ки маро ба дӯстии ту наздик гирданду дӯстии худро бар ман дӯсттар гардон аз оби сард бар ташна » . Ва аъробе биёмад ва гуфт , « ё расӯли аллоҳ ! қиёмат кӣ хоҳад буд ? » гуфт , « он рӯзро чаҳ биниҳодае ? » гуфт , « намозу рӯза бисёр надорам , аммо худоӣу расӯлро дӯст дорам » , гуфт , « фардо ҳар касе бо он буд ки вайро дӯст дорад » . Ва садиқи разии аллоҳ анҳу гуфт , « ҳарки хоҳад ки холиси муҳаббати ҳақ таъолӣ бичишад аз дунё фориғ шавад ва аз халқи маҳҷӯр » . Ҳасан басарӣ гуфт , « ҳаркии худои таъолиро бишнохт вайро дӯст дораду ҳаркии дунёро бишнохт вайро душман дорад . Ва муъмин то ғофил нашавад шод нашавад . Чун андеша кунад андӯҳгин гардад » .

و در دعا رسول (ص) گفت که اللهم ارزقنی حبک وحب من احبک و حب من یقربنی الی حبک، واجعل حبک احب الی من الماء البارد، بارخدایا مرا روزی کن دوستی خویش و دوستی دوستان خویش و دوستی آن که مرا به دوستی تو نزدیک گرداند و دوستی خود را بر من دوست تر گردان از آب سرد بر تشنه». و اعرابیی بیامد و گفت، «یا رسول الله! قیامت کی خواهد بود؟» گفت، «آن روز را چه بنهاده ای؟» گفت، «نماز و روزه بسیار ندارم، اما خدای و رسول را دوست دارم»، گفت، «فردا هر کسی با آن بود که وی را دوست دارد». و صدیق رضی الله عنه گفت، «هرکه خواهد که خالص محبت حق تعالی بچشد از دنیا فارغ شود و از خلق مهجور». حسن بصری گفت، «هرکه خدای تعالی را بشناخت وی را دوست دارد و هرکه دنیا را بشناخت وی را دشمن دارد. و مومن تا غافل نشود شاد نشود. چون اندیشه کند اندوهگین گردد».

Ва исо ( ъ ) ба қавмӣ бигузашт зору заъиф . Гуфт , « шуморо чаҳ расед ? » гуфтанд , « аз бими ҳақи таъолии бгдохтим » , гуфт , « ҳақаст бар худои таъолӣ ки шуморо эмин кунад аз азоб » . Ба қавмӣ дигар бигузашт аз эшон зортару нзортру заъифтар . Гуфт , « шуморо чаҳ расидааст ? » гуфтанд , « орзӯии биҳишти моро бгдохт » . Гуфт , « ҳақаст бар худои таъолӣ ки шуморо ба орзӯии хеш дар расонад » . Ба қавмӣ дигар бигузашт аз ин ҳардуи заъифтару нзортр ва рӯй эшон чун нур метофт . Гуфт , « шуморо чаҳ расидааст ? » гуфтанд , « дӯстии ҳақи таъолии моро бгдохт » . Бо эшон бинишаст ва гуфт , « шумо мқрбонид , маро маҷоласт шумо фармӯдаанд » .

و عیسی (ع) به قومی بگذشت زار و ضعیف. گفت، «شما را چه رسید؟» گفتند، «از بیم حق تعالی بگداختیم»، گفت، «حق است بر خدای تعالی که شما را ایمن کند از عذاب». به قومی دیگر بگذشت از ایشان زارتر و نزارتر و ضعیف تر. گفت، «شما را چه رسیده است؟» گفتند، «آرزوی بهشت ما را بگداخت». گفت، «حق است بر خدای تعالی که شما را به آرزوی خویش در رساند». به قومی دیگر بگذشت از این هردو ضعیف تر و نزارتر و روی ایشان چون نور می تافت. گفت، «شما را چه رسیده است؟» گفتند، «دوستی حق تعالی ما را بگداخت». با ایشان بنشست و گفت، «شما مقربانید، مرا مجالست شما فرموده اند».

Сиррӣ сиқтӣ гуфт , « фардо ҳар касеро ба анбиёи бозхўоннд ва гӯйанд : ё уммати Мӯсо ! ё уммати исо ! ё уммати Муҳамад ! магари дӯстони худоиро ки гӯйанд , ё авлиёъи аллоҳ ! биёеди наздики худои таъолӣ . Дилҳои эшон аз шодӣ мнхлъ шавад ва дар баъзе аз кутуб анбиёст ки бандаи ман туро дӯст дорам . Ба ҳақи ман ки ту марои дӯсти дорӣ .

سری سقطی گفت، «فردا هر کسی را به انبیا بازخوانند و گویند: یا امت موسی! یا امت عیسی! یا امت محمد! مگر دوستان خدای را که گویند، یا اولیاء الله! بیایید نزدیک خدای تعالی. دلهای ایشان از شادی منخلع شود و در بعضی از کتب انبیاست که بنده من تو را دوست دارم. به حق من که تو مرا دوست داری.