Ҳамоно гӯйӣ ки чун дар одамии сифати сбоъ ва бҳоему шаётину млоикаҳ дараст ба чаҳ донем ки асли ваии гавҳар фириштагӣаст ва дигарон ғарибанду ориз ? ва ба чаҳ донем ки вайро барои ахлоқи Фариштагон офарӣдаанд то он ҳосил кунад на барои дигари сифот ? бидон ки ин бидон шиносӣ ки доне ки одамии шарифтар ва комилтараст аз бҳоему сбоъ ва ҳар чизеро ки камолӣ дода бошанд , ки он ниҳояти дараҷа вай бӯда , вайро барои он офарӣда бошанд мисоли он ки : асб аз хар шарифтараст ки харро барои бор кашӣдан офарӣдаанду асб барои давидан дар ҷангу ҷиҳод то дар зери савори чунон ки май бояд , май дӯд ва мепуеду вайро қӯт бор кашӣдан низ додаанд , ҳамчун хару камолии зиёдат низ вайро додаанд ки харро надодаанд агар вай аз камоли хеш оҷиз ояд , аз ваии полонии созанд ва бо дараҷа хар уфтад ва ин ҳалоку нуқсон вай бошад .

همانا گویی که چون در آدمی صفت سباع و بهایم و شیاطین و ملایکه در است به چه دانیم که اصل وی گوهر فرشتگی است و دیگران غریب اند و عارض؟ و به چه دانیم که وی را برای اخلاق فرشتگان آفریده اند تا آن حاصل کند نه برای دیگر صفات؟ بدان که این بدان شناسی که دانی که آدمی شریفتر و کاملتر است از بهایم و سباع و هر چیزی را که کمالی داده باشند، که آن نهایت درجه وی بوده، وی را برای آن آفریده باشند مثال آن که: اسب از خر شریفتر است که خر را برای بار کشیدن آفریده اند و اسب برای دویدن در جنگ و جهاد تا در زیر سوار چنان که می باید، می دود و می پوید و وی را قوت بار کشیدن نیز داده اند، همچون خر و کمالی زیادت نیز وی را داده اند که خر را نداده اند اگر وی از کمال خویش عاجز آید، از وی پالانی سازند و با درجه خر افتد و این هلاک و نقصان وی باشد.

Ҳамчунин гуруҳе пиндоштаанд ки одамиро барои хӯрдан ва хуфтану ҷимоъ кардану таматтуъ офарӣдаанд ҳамаи рӯзгор дар ин баранд ва гуруҳе пиндоранд ки вайро барои ғалаба вау истилоу мақҳур кардани дигари чизҳо офарӣдаанд , чун араб ва карду тарк ва ин ҳар ду хатост ки хӯрдану ҷимоъ кардан , рондан шаҳват бошад ва ин худ сутуронро додаанд , ва хӯрдани шутури бештар аз хӯрдан мардасту ҷимоъи гунҷишк беш аз ҷимоъ одамӣаст , пас чаро одамӣ аз эшон шарифтар бошад ?у ғалабау истило ба ғазаб бошад , ин сбоъро додаанд пас одамиро ончии сбоъ ва бҳоемро дода анд ҳасту зиёдат аз он вайро камолӣ додаанд ва он ақласт ки бидон худои таъолиро бишносаду ҷумлаи сунъи ваии бидонад ва бидон хештан аз дасти шаҳват ва ғазаб барраанд ва ин сифат Фариштагонасту бад-ӣни сифати вай бар бҳоему сбоъ муставлеаст ,у ҳамаи мусаххар вайанд бо ҳар чаҳ бар рӯй заминаст , чунон ки ҳақ таъолӣ гуфт : «у схри лаками мо фии алсмоўот ва мо фии аларз ҷмиъо манеҳ » .

همچنین گروهی پنداشته اند که آدمی را برای خوردن و خفتن و جماع کردن و تمتع آفریده اند همه روزگار در این برند و گروهی پندارند که وی را برای غلبه و و استیلا و مقهور کردن دیگر چیزها آفریده اند، چون عرب و کرد و ترک و این هر دو خطاست که خوردن و جماع کردن، راندن شهوت باشد و این خود ستوران را داده اند، و خوردن شتر بیشتر از خوردن مرد است و جماع گنجشک بیش از جماع آدمی است، پس چرا آدمی از ایشان شریفتر باشد؟ و غلبه و استیلا به غضب باشد، این سباع را داده اند پس آدمی را آنچه سباع و بهایم را داده اند هست و زیادت از آن وی را کمالی داده اند و آن عقل است که بدان خدای  تعالی را بشناسد و جمله صنع وی بداند و بدان خویشتن از دست شهوت و غضب برهاند و این صفت فرشتگان است و بدین صفت وی بر بهایم و سباع مستولی است، و همه مسخر وی اند با هر چه بر روی زمین است، چنان که حق تعالی گفت: « و سخر لکم ما فی السماوات و ما فی الارض جمیعا منه».

Пас ҳақиқати одамӣ онаст ки камоли вайу шараф вай бадвасту дигари сифатҳо ғариб ва ориятӣаст ва эшонро ба муздурӣу чокарии вай фиристодаанд ва барои инаст ки чун бимирад на ғазаб монад ва на шаҳват монаду бас аммо ҷавҳарии равшану нӯронии ороста ба маърифати ҳақи таъолӣ бар сӯрати млоикаҳ то лоҷарами рафиқ эшон бошаду рафиқи алмлоءи алоълӣ ин бошад ва эшон ҳамеша дар ҳазрат илоҳят бошанд : « фии мақъад сидқ ъанд млики муқтадир » ва аммо торику мзлму нигунсор , торикӣ бидон ки зангор гирифта бошад аз зулмати маъсият , ва нигунсорӣ бидон ки ором гирифта бошад бо ахлоқи шаҳвату ғазаб . Ва ҳар чаҳ шаҳвати вай буд дар ин ҷаҳон бгзоштаҳ бошад ва рӯй дили вай аз сӯии ин ҷаҳон бошад ки шаҳавоту муроди ваии ин ҷаҳонӣ бошад ва ин ҷаҳони зери он ҷаҳонаст : пас сари ваии зер буд ва нигунсор бошаду маънии он ки гуфт : «у лутарӣ азои алмҷрмўни ноксўо рўсҳм ъанд рбҳм » ин бошад ва касе ки чунин бошад , бо шаётин ба ҳам дар сҷин бошанду маънии сҷин ҳар касе надонад ва барои ин гуфт : « ва мо адрики мо сҷин » .

پس حقیقت آدمی آن است که کمال وی و شرف وی بدوست و دیگر صفتها غریب و عاریتی است و ایشان را به مزدوری و چاکری وی فرستاده اند و برای این است که چون بمیرد نه غضب ماند و نه شهوت ماند و بس اما جوهری روشن و نورانی آراسته به معرفت حق تعالی بر صورت ملایکه تا لاجرم رفیق ایشان باشد و رفیق الملاء الاعلی این باشد و ایشان همیشه در حضرت الهیت باشند: «فی مقعد صدق عند ملیک مقتدر» و اما تاریک و مظلم و نگونسار، تاریکی بدان که زنگار گرفته باشد از ظلمت معصیت ، و نگونساری بدان که آرام گرفته باشد با اخلاق شهوت و غضب . و هر چه شهوت وی بود در این جهان بگذاشته باشد و روی دل وی از سوی این جهان باشد که شهوات و مراد وی این جهانی باشد و این جهان زیر آن جهان است: پس سر وی زیر بود و نگونسار باشد و معنی آن که گفت: «و لو تری اذا المجرمون ناکسوا روسهم عند ربهم» این باشد و کسی که چنین باشد، با شیاطین به هم در سجین باشند و معنی سجین هر کسی نداند و برای این گفت: «و ما ادریک ما سجین» .