Агар хоҳӣ ки худро бишносӣ , бидон ки туро ки офарӣдаи андар аз ду чиз офарӣдаанд : яке ин колбуди зоҳир ки онро тан гӯйанду вайро ба чашми зоҳир метавон дид ва яке маънии ботин ки онро нафас гӯйанд ва дил гӯйанд ва онро ба басирати ботини тавон шинохт ва ба чашм зоҳир натавон диду ҳақиқати ту он маънӣ ботинаст ва ҳар чаҳ ҷуз онаст ҳамаи табаъ вайасту лашкару хидматкор вайаст ва мо онро номи дили хоҳеми ниҳод .

اگر خواهی که خود را بشناسی، بدان که تو را که آفریده اندر از دو چیز آفریده اند: یکی این کالبد ظاهر که آن را تن گویند و وی را به چشم ظاهر می توان دید و یکی معنی باطن که آن را نفس گویند و دل گویند و آن را به بصیرت باطن توان شناخت و به چشم ظاهر نتوان دید و حقیقت تو آن معنی باطن است و هر چه جز آن است همه تبع وی است و لشکر و خدمتکار وی است و ما آن را نام دل خواهیم نهاد.

Ва чун ҳадис дил кунем бидон ки он ҳақиқати одамиро май хоҳем ки гоҳи онро рӯҳ гӯйанду гоҳи нафасу бад-ӣни дил на он гӯшти пора май хоҳем ки дар сина ниҳодааст аз ҷониби чап , ки онро қадре набошад ва он сутуронро низ бошаду мурдаро бошад ва онро ба чашм зоҳир битавон дид ва ҳар чаҳ онро бад-ӣн чашм битавон дид , аз ин олам бошад ки онро олам шаҳодат гӯйанд .

و چون حدیث دل کنیم بدان که آن حقیقت آدمی را می خواهیم که گاه آن را روح گویند و گاه نفس و بدین دل نه آن گوشت پاره می خواهیم که در سینه نهاده است از جانب چپ، که آن را قدری نباشد و آن ستوران را نیز باشد و مرده را باشد و آن را به چشم ظاهر بتوان دید و هر چه آن را بدین چشم بتوان دید، از این عالم باشد که آن را عالم شهادت گویند.

Ва ҳақиқати дил аз ин олам несту бад-ӣни олами ғариб омадааст ва ба роҳи гузар омадааст ва он гӯшти пораи зоҳир , мураккабу олат вайасту ҳамаи аъзоъи тани лашкар вайанду подшоҳи ҷумлаи тан вайасту маърифати худои таъолӣу мшоҳдти ҷамоли ҳазрати вай сифатасту таклиф бар вайасту хитоб бо вайасту итобу уқоб бар вайасту саодату шақовати аслии ваии росту тани андари ин , ҳамаи табаъ вайасту маърифати ҳақиқати вайу маърифати сифоти ваии калиди маърифати худоӣ таъолӣаст ҷаҳд он кун то вайро бишносӣ ки он гавҳар ки он гавҳар азизаст ва аз гавҳар Фариштагонасту маъдани аслии ваии ҳазрат илоҳятаст аз онҷо омадааст ва ба онҷо боз хоҳад рафту ӣнҷо ба ғурбат омадааст ва ба тиҷорату ҳрост омадааст ва пас аз ин маънии тиҷорату ҳростро бишносӣ , аншоءи аллоҳи таъолӣ .

و حقیقت دل از این عالم نیست و بدین عالم غریب آمده است و به راه گذر آمده است و آن گوشت پاره ظاهر، مرکب و آلت وی است و همه اعضاء تن لشکر وی اند و پادشاه جمله تن وی است و معرفت خدای تعالی و مشاهدت جمال حضرت وی صفت است و تکلیف بر وی است و خطاب با وی است و عتاب و عقاب بر وی است و سعادت و شقاوت اصلی وی راست و تن اندر این، همه تبع وی است و معرفت حقیقت وی و معرفت صفات وی کلید معرفت خدای تعالی است جهد آن کن تا وی را بشناسی که آن گوهر که آن گوهر عزیز است و از گوهر فرشتگان است و معدن اصلی وی حضرت الهیت است از آنجا آمده است و به آنجا باز خواهد رفت و اینجا به غربت آمده است و به تجارت و حراثت آمده است و پس از این معنی تجارت و حراثت را بشناسی، انشاء الله تعالی.