Бидон ки маърифати ҳақиқати дил ҳосил наёяд то онгоҳ ки ҳастӣ вай бишносӣ , пас ҳақиқат вай бишносӣ ки чаҳ чизаст , пас лашкари вайро бишносӣ , пас ълоқти вай бо ин лашкар бишносӣ , пас сифат вай бишносӣ ки маърифати ҳақи таъолии вайро чун ҳосил шавад ва ба саодати хеш чун расаду бад-ӣн ҳар як ишоратӣ карда ояд .

بدان که معرفت حقیقت دل حاصل نیاید تا آنگاه که هستی وی بشناسی، پس حقیقت وی بشناسی که چه چیز است، پس لشکر وی را بشناسی، پس علاقت وی با این لشکر بشناسی، پس صفت وی بشناسی که معرفت حق تعالی وی را چون حاصل شود و به سعادت خویش چون رسد و بدین هر یک اشارتی کرده آید.

Аммо ҳастӣ вай зоҳираст ки одамиро дар ҳастӣ хеши ҳеҷ шак нест ва ҳастӣ вай на бад-ӣни колбуд зоҳираст ки мурдаро ҳамин бошад ва ҷон набошад .

اما هستی وی ظاهر است که آدمی را در هستی خویش هیچ شک نیست و هستی وی نه بدین کالبد ظاهر است که مرده را همین باشد و جان نباشد.

Ва мо бад-ӣни дил , ҳақиқати рӯҳи ҳамеи хоҳем ва чу ин рӯҳ набошад тан мурдорӣ бошад ва агар касе чашми фаро пеш кунаду колбуди хешро фаромӯш кунаду осмону замин ва ҳар чаҳ онро ба чашм битавон дид фаромӯш кунад , ҳастӣ хеш ба зарурат май шиносад ва аз хештан бо хабар буд , агар чаҳ аз колбуд ва аз замину осмон ва ҳар чаҳ дар вайаст бехабар буд ва чун касе андари ин нек тааммул кунад , чизе аз ҳақиқат охират бишносаду бидонад ки раво буд ки колбуд аз вай боз ситонанду вай бар ҷой бошад ва нест нашуда бошад .

و ما بدین دل، حقیقت روح همی خواهیم و چو این روح نباشد تن مرداری باشد و اگر کسی چشم فرا پیش کند و کالبد خویش را فراموش کند و آسمان و زمین و هر چه آن را به چشم بتوان دید فراموش کند، هستی خویش به ضرورت می شناسد و از خویشتن با خبر بود، اگر چه از کالبد و از زمین و آسمان و هر چه در وی است بی خبر بود و چون کسی اندر این نیک تامل کند، چیزی از حقیقت آخرت بشناسد و بداند که روا بود که کالبد از وی باز ستانند و وی بر جای باشد و نیست نشده باشد.