Пас аз ин ҷумла ки шарҳ мувозина гуфта омад , миёни ҳазрати подшоҳии одамӣу миёни подшоҳии ҳазрати молики алмалик ба ду илми азим ишорат афтод , яке илми нафаси одамӣу кайфияти таъаллуқи аъзои вай ба қӯтҳоу сифоти вайу кайфияти таъаллуқу сифот ва қӯтҳои вай ба дил , ва ин илмӣ дарозаст ки таҳқиқи он дар чунин китоб натавон гуфту дигари тафсили иртиботи мамлакати подшоҳи олам ба Фариштагону иртиботи Фариштагон ба якдигару иртиботи смўоту курсӣу арз бо эшон ва ин илмӣ дарозтарасту мақсӯд аз ин ишорат онаст то он ки зирак буд ин ҷумла эътиқод кунаду азимати ҳақ , ъзўҷл , бад-ӣн ҷумла бишносад ва он ки балед буд , ин миқдори бидонад ки чигуна ғофиласт ва чигуна мағбун ки аз мтолъти чунин ҳазратӣ бо ин ҳамаи ҷамоли маҳрӯм мондааст ва аз ҷамоли ҳазрати илоҳят , худ халқ чаҳ хабар дорад ва ин миқдор ки гуфта омад , аз он ҷумла ки халқ битавонад шинохт , худ чист .

پس از این جمله که شرح موازنه گفته آمد، میان حضرت پادشاهی آدمی و میان پادشاهی حضرت مالک الملک به دو علم عظیم اشارت افتاد، یکی علم نفس آدمی و کیفیت تعلق اعضای وی به قوتها و صفات وی و کیفیت تعلق و صفات و قوتهای وی به دل، و این علمی دراز است که تحقیق آن در چنین کتاب نتوان گفت و دیگر تفصیل ارتباط مملکت پادشاه عالم به فرشتگان و ارتباط فرشتگان به یکدیگر و ارتباط سموات و کرسی و عرض با ایشان و این علمی درازتر است و مقصود از این اشارت آن است تا آن که زیرک بود این جمله اعتقاد کند و عظمت حق، عزوجل، بدین جمله بشناسد و آن که بلید بود، این مقدار بداند که چگونه غافل است و چگونه مغبون که از مطالعت چنین حضرتی با این همه جمال محروم مانده است و از جمال حضرت الهیت، خود خلق چه خبر دارد و این مقدار که گفته آمد، از آن جمله که خلق بتواند شناخت، خود چیست.