Бештари хилоф дар миёни халқ чунинаст ки ҳама аз ваҷҳе рост гуфта бошанд , влкн баъзе набенанд , пиндоранд ки ҳама бидиданд ва мисли эшон чун гуруҳе нобӣноёнанд ки шунида бошанд ки ба шаҳри эшон пел омадааст , хоҳанд ки вайро бишносанд , пиндоранд ки ба дасти вайро битавон шинохт ва дастҳо дар ваии бпрмосиднди якеро даст бар гӯш вай омад ва якеро бар пой ва якеро бар рон ва якеро бар дандон , чун бо дигари нобӣноёни расиданду сафи пел аз эшон пурседанд , он ки даст бар пои ниҳода буд гуфт , « монандаи сутунӣаст » ва он ки даст бар дандони ниҳода буд гуфт , « монандаи амӯдӣаст » ва он ки бар гӯши ниҳода буд гуфт , « монандаи гилӣмӣаст » ҳама рост гуфтанду ҳама хато карданд ки пиндоштад ки ҷумлаи пелро дарёфтаанд ва наёфта буданд ҳамчунин мунаҷҷиму табиб ҳар якеро чашм ба Ригӣ аз чокарони даргоҳи ҳазрат илоҳӣ афтод , аз салтанату истилои вай аҷаб доштанд , гуфтанд , « подшоҳи худ инаст : ҳозои рабӣ » то касе ки вайро роҳи боз додан , нуқсон ҳама бидиду вароӣ он дид ва гуфт , « ин дар зер дайгарӣаст ,у ончӣ дар зер буд , худоиро нишоед . « лои аҳби алоФлин »

بیشتر خلاف در میان خلق چنین است که همه از وجهی راست گفته باشند، ولکن بعضی نبینند، پندارند که همه بدیدند و مثل ایشان چون گروهی نابینایان اند که شنیده باشند که به شهر ایشان پیل آمده است، خواهند که وی را بشناسند، پندارند که به دست وی را بتوان شناخت و دستها در وی بپرماسیدند یکی را دست بر گوش وی آمد و یکی را بر پای و یکی را بر ران و یکی را بر دندان، چون با دیگر نابینایان رسیدند و صف پیل از ایشان پرسیدند، آن که دست بر پای نهاده بود گفت، «ماننده ستونی است» و آن که دست بر دندان نهاده بود گفت، «ماننده عمودی است» و آن که بر گوش نهاده بود گفت، «ماننده گلیمی است» همه راست گفتند و همه خطا کردند که پنداشتد که جمله پیل را دریافته اند و نیافته بودند همچنین منجم و طبیب هر یکی را چشم به ریگی از چاکران درگاه حضرت الهی افتاد، از سلطنت و استیلای وی عجب داشتند، گفتند، «پادشاه خود این است: هذا ربی» تا کسی که وی را راه باز دادن، نقصان همه بدید و ورای آن دید و گفت، «این در زیر دیگری است، و آنچه در زیر بود، خدایی را نشاید. «لا احب الافلین»